Alice doesn't live here anymore

Πάντα η αίσθηση οτι ρίχνεις ένα μπουκάλι με ένα μήνυμα στο πέλαγος. Και η αβεβαιότητα εάν κάποιος -όποιος- γίνει η οχι παραλήπτης. Κι η γνωστή αγωνία. Να δείξεις την αλήθεια σου. Ακόμα κι οταν καλά -πλέον- γνωρίζεις, πως ο ρόλος που σου μοίρασαν ειναι αυτός ενός καθρέφτη. Που αντικατοπτρίζει επάνω στο είδωλο το κατά τόπους ασχημάτιστο, το ευκταίο. Άραγε, υπάρχεις; Εάν υπάρχεις, θα με βρεις; Εάν με βρεις, θα με γνωρίσεις; Θα καταφέρεις να με αναγνωρίσεις; Η πάλι, γι ακόμα μια φορά, θα πατήσω το πόδι δυνατά στο πάτωμα, κ θυμωμένα θα πω: δεν είστε παρά μια στίβα από τραπουλόχαρτα; (Να θυμάσαι πως καποιες λέξεις, άμα δε γίνουν πράξεις, είναι σαν τους αποξηραμενους μεταξοσκώληκες, που ούτε γίναν πεταλούδες, ούτε που φτιάξαν το μετάξι τους.)

Don't forget to smile

Εξακολουθώ να φοβάμαι πως κάποια μέρα απλά θα ξεχάσω τα πάντα. Θα ξυπνήσω το πρωί, θα κυττάξω γύρω, κ δε θα αναγνωρίσω τίποτα. Ακόμα κ η μυρωδιά του χώρου θα μου ειναι ξένη. Θα μυρισω το δέρμα μου, κ θα προσπαθήσω - μάταια- να θυμηθώ τι ακριβώς ειμαι. Η εικόνα στον καθρέφτη θα με ξαφνιάσει, θα προσπαθήσω να αναγνωρίσω τι κρύβεται πίσω από τα ξένα μάτια. Η αίσθηση του κορμιού μου οταν κινούμαι θα με μπερδέψει. Μπορώ ίσως να πετάξω? Τέλεια. Μια καινουρια αρχή. Αναρωτιέμαι αν χρειαζόμαστε τους άλλους για μάρτυρες όσων έγιναν. Αν γίνει κάτι π εγώ ξεχάσω κ κανείς άλλος δεν είδε η άκουσε, έχει όντως γίνει; Ο Κ κάπως πιο στρογγυλός, αλλα το ίδιο πάντα ζωηρο βλέμμα, η ενταση στις κινηςεις. Μ αφησε να φάω κ το δικό του γλυκό πορτοκάλι. Δεν καπνίζει πια εδώ κ καιρό - χάρηκα. Με ρωτηςε αν ακόμα ανέχομαι κάποιες λέξεις - μάλλον μ έχει ξεςυνηθιςει, τοςα χρονια π έχουμε να βρεθούμε, εκτός κι αν αρχιςε να σέβεται τη διαφορά της ηλικίας μας, η εμένα την ίδια. Του είπα ναι, κ με φιλοδωρησε άλλες δυο λεξεις - ψ*λαρουν κ ψ*λοβαραν- μ επιασαν τα γελια, τις δοκιμσα μεσα στο στόμα μου πρόβαροντας τον ήχο τους καμποσες φορές. Ενα από αυτά π αγαπώ στον Κ- τις σέβεται, τις αγαπά, τις προσέχει τις λέξεις. Απέναντι μας χαμογέλαγε ένας τοίχος. Ο Ν, 7 μήνες μετά. "Εχω φάει μπλόκο?". Να βρει μόνος του πως να ξεμπλοκάρει. Δεν ειμαι η Αριάδνη, κι ούτε πιστεύω στους Μινωταυρους. Ο Μ. Τόσα πια χρονια. Φίλοι κυρίως, κι εραστές. Περιστασιακά τουλάχιστον, κ για το ένα, κ για το άλλο. Αλλα με πιάνει η αγωνία, αν εχω χάσει πια την επιθυμία κάθε τόσο να ξεβολεύομαι. παραείναι οικείο αυτο το σχήμα, προδιαγεγραμμένη η μη εξέλιξη. Το μόνο π εξακολουθεί να με ξαφνιάζει, η αδυναμία να αναγνωρίσω τα συναισθήματα μου οταν τα βιώνω: πάντα μετά, οταν αρθούν, έρχεται τότε η συναίσθηση. Ποσό με βολεύει -παρ οτι το αρνούμαι - να ξεγελάω τον εαυτό μου; Το σπίτι της Δ στη Σαρωνίδα, κρεμασμένο ψηλά στο λόφο, απέναντι ένα κομμάτι θάλασσα. Η Δ καλύτερα απο πολύ καιρό, απλώθηκε εκεί μέσα, με την οικογένεια. Ο σκύλος δεμένος πίσω, ψιλό έκλαιγε ολόκληρο το απόγευμα- το άλλο ζευγάρι επισκέπτες είχαν φέρει έναν ανταγωνιστή, π κλειδωσαμε μαζί μας στο σπίτι, τα χνώτα τους δεν ταίριαξαν. Οι πέντε ενοχλημένες γάτες κάνανε πιςτες παρέα στο σκύλο του σπιτιού. Οταν βγήκα μεςα στη βροχή να τις χαϊδέψω, η πιο μεγάλη μ γυριςε την πλάτη κι εςτρεψε το κεφάλι της στον τοίχο. Σιωπηλή διαμαρτυρία κατα των ειςβολεων. δεν την άγγιξα, σεβαςτηκα τη διαθεςη της. Το βράδυ, γυρνώντας μονη μου στο τραινο, αμήχανη αίσθηση, κ η βροχη να πέφτει. Περαςτικη ειμαι, δεν ανήκω κάπου. Δεν καλοκοιιμήθηκα το βραδυ. Α, κι ένα Σάββατο με ενα αςπρο αςημενιο φόρεμα, μια αςημι περούκα, κι ενα στέμμα κρυςταλλινο. Με ρωτηςαν αν χαρίζω ευχές -απαντηςα ναι, επιλεγμένα. Έκατσα σε μια γωνια, να θυμηθώ άλλη φορά ποτέ μέσα στη νύχτα τα άσπρα δε σε κάνουνε αόρατη. Miss Havisham dressed as the Snow Queen, αλλα κανείς δε θυμοτανε ποια ειναι η Miss Havisham, μόνο για νεράιδες κ πριγκίπισσες με ρωταγαν. Έφυγα νωρίς, με ανακούφιση. Δεν ανήκω κάπου, σίγουρα δεν σας ανήκω. Ποια όμως ειμαι κ που θέλω να ειμαι?

Testing, testing...Anybody there?

Αμηχανία, όπως όταν βλέπεις κάποιον σχεδόν φίλο μετά από καιρό, θυμάσαι ότι περνούσατε κάποτε μαζί καλά, υπάρχει η απογευση εκείνης της αίσθησης αλλά όχι ακριβώς, κ προσπαθείς να θυμηθείς, κ να ζυγισεις πόσο αλλάξετε. Μόνο π ο φίλος εν προκειμενω είσαι εσύ η ίδια, ενώπιος ενωπίω, κάπως έτσι. Κ πόσο δηλαδή μπορείς να ισχυριστείς πως άλλαξες, όταν πάλι κανείς διαδρομές π εγραφες πριν δέκα χρόνια. Οι κύκλοι οι επαναλαμβανομενοι. Κ εξακολουθεις να περιμένεις πως κάποια στιγμή θα σπάσει ο άξονας περιστροφης και θα εκτοξευθεις στο άπειρο, σε άγνωστη κατεύθυνση. Το ελπίζεις, όσο κ το φοβάσαι, αλλά η εναλλακτική ειναι να συνεχίσεις σαν το χαμστερακι στον τροχό του, κι αυτό το φοβάσαι μάλλον περισσότερο. Τι άλλο? να μη μιλήσω, ούτε για σώματα ιδρωμενα σε ένα ξαφνικά τροπικο ινδιάνικο καλοκαίρι, ούτε για το πυρωμενο αποκαλοκαιρο σε μια ξεπνοη πόλη π περίμενε να επιστρέψουν όσοι για λίγο απέδρασαν. Να μη μιλήσω για τις απανωτές στάλες ιδρώτα που ανακατευτηκαν μαζί πάνω σε βρεγμένα σεντόνια πίσω από τις κλειστές κουρτίνες. Μαζί με μια ρακη που εξατμίστηκε στη ζέστη μέσα από τους ανοιγμενους πόρους κ τις ακόμα πιο ανοικτές οπές, ξεφεύγοντας από τα απασχολημένα στόματα. Αμηχανία, αλλά ούτε που σε (με) νοιάζει. Δράστης μαζί και θεατής. Κ περιμένεις με ανυπομονησία να ηχήσει το καμπανάκι της επόμενης πράξης. Καληνύχτα.

17 word picture story

η χαμενη, τα χαμενα.

Την πρωτη μερα την περναω με ενα πολυωρο πρωινο-κουβεντα με τη μαμα και το μπαμπα, εναν πολυωρο καφε με τη θεια, και υπνους πολυωρους. τον τελευταιο καιρο, οταν ερχομαι, η πιεση ειναι ολοενα κι πιο αυξημενη. κουραση απο τη δουλεια (οσο πιο πολυ το αγχος τοσο πιο πολυ δουλευω, σταθερο το καταφυγιο). αλλα πιο πολυ απο την κουραση, ο φοβος για το τι αλλο παλι εκει θα αντικρυσω. τη δευτερη μερα, οχυρωμενη και αναθαρυμμενη, ξεμυτιζω πιο σιγουρεμενα απο το σπιτι. ο καλοκαιρινος πια ηλιος που με ζεσταινει και ο αττικος ουρανος (αυτο το μοναδικο στον κοσμο ουρανι γαλαζιο)διαψευδουνε ολους τους φοβους. αρκει βεβαια να κραταω τα ματια σου πολυ πιο ψηλα απο το παραπετασμα του δρομου οπου περπατω, πιο εξω απο τις βιτρινες των ολοενα κια πιο αδειων , εγκαταλελειμμενων μαγαζιων που προσπερναω. αρκει να αποφευγω να αντικρυζω τα σφιγμενα, τρομαγμενα βλεμματα των περαστικων. Στο Rosebud, ο καστανος πιτσιρικας θαναι περιου 2 1/2 χρονων. εχει αφησει στο τραπεζι το μπαμπα του στην ησυχια του, να μιλα ανενοχλητος με το φιλο του, και αυτος παιζει μονος του κοβοντας γυρους σε τροχια συγκεκριμενη, με κεντρο το τραπεζι. με την κορη του ματιου μου τον παρακολουθω για πολλη ωρα, κι αναρωτιεμαι ποτε θα φωναξει, για να τραβηξει την προσοχη, η αν θα βαρεθει. αυτος ομως ειναι για ωρα πολλη, πολυ ευχαριστημενος μονος με τους γυρους του. καποιες φορες σηκωνει τα ματια του να κυτταξει τα τρια διακοσμητικα παραθυρα που εχει το ταβανι, καποιες αλλες φορες κοντοστεκεται διπλα σε εναν θαμωνα που διαβαζει την εφημεριδα του στη μπαρα και τον παρατηρει, αλλα δεν τον ενοχλει. μετα απο κανενα μιασωρο ο μπαμπας του σηκωνεται, χαιρετα, και τον παιρνει προς την εισοδο να φυγουν. ο μπομπιρας σηκωνει τα ματια στο ταβανι, και κυττωντας καθε παραθυρο ξεχωριστα λεει δυνατα, γελαστα, πολυ ευγενικα - "γεια σας, γεια σας, γεια σας". (γελαω μονη μου μετα, ωρα πολυ. τρυφερο το γελιο. την αναγνωριζω αυτη την αναγκη να χαιρετας εμψυχα γα σενα μερη η πραγματα που για καποιο λογο, για καποιο χρονο επιλεγεις να σε συντροφευουν). κατεβαινω το δρομο της Σονιας προς την Αλεξανδρας. ειναι για μενα σπιτι μου αυτη η γειτονιτσα, οπου μεγαλωσαν η μητερα μου και η θεια μου, οπου ερχομουνα στα παιδικα μου χρονια επισκεψη απο τη Θεσσαλονικη, οπου γυρναω τοσα χρονια πισω επισκεψη, οσα χρονια λειπω. ξερω τον φωτογραφο - ολη η οικογενεια εχει σε υψηλη εκτιμηση την ικανοτητα του για ρεαλιστικες, κολακευρτικες φωτογραφιες, τον ινδο ραφτη που εχει επιδιορθωσει τσαντες, παντοφλες κι οτι αλλο ραβεται. ειναι γνωστες φυσιογνωμιες οι ρομα που απλωνουνε στην απεναντι ταρατσα τα χαλια που εμπορευονται. ξερω την οικογενειακη κατασταση της κομμωτριας που με χτενιζει, στο καφενειο που προσπερνω καθονται αγνωστοι μου, γνωστοι ομως του πατερα μου. την επομενη μερα, η κομμωτρια μου θα μου πει πως βουηξε χτες το βραδυ η γειτονια. 9.30 το βραδυ, μια ψηλη, λεπτοκαμωμενη κοπελλα με μακρυ κοκκινο φορεμα, της αρπαξανε την τσαντα απο το χερι διπλα στα γεματα τραπεζακια εξω του καφενειου. ενα μηχανακι με δυο αναβατες. ητανε σκουρο φουξια κι οχι κοκκινο το φορεμα, της λεω. η τσαντα ητανε απο σπαγγο. πλεγμενη στο χερι με το βελονακι απο τη γιαγια, που δεν ειναι πια εδω για να μου την ξαναφτιαξει. η αισθηση αποριας, εκπληξης οταν αισθανθηκα να μου παιρνουνε την τσαντα απο το χερι, ηταν τοσο απροσδοκητη, αδοκητη, το χερι μου δεν εκανε καμια αντανακλαστικη κινηση για να τη συγκρατησει. ενα δρομο πιο κατω απο το σπιτι των δικων μου. στην περιοχη που συνοψιζει και φυλα τις αναμνησεις και τα ονειρα των παιδικων μου χρονων. το ιδιο βραδυ εκανα μηνυση κατα αγνωστων. δυο κινητα με ολες τις επαφες μου και τις ημερομηνιες γενεθλιων φιλων. 70 ευρω, κλειδια, ταυτοτητα, μια καρτα που ακυρωσα. η τσαντουλα που επλεξε η γιαγια μου, ελεγα και ξαναελεγα στην αστυνομικινα. αισθανομαι τυψεις για το οτι σε καιρο κρισης, εχω την σχετικη πολυτελεια να μην πολυκλαιω τα υλικα αγαθα (ηταν ασφαλισμενα). ειναι ομως οι κλεμμενες αναμνησεις, η χαμενη αθωοτητα της αποδεδειγμενα πια ψευτικης αισθησης οτι υπαρχει εδω ενα καταφυγιο για μενα, που με βασανιζει. την χαμενη πατριδα των παιδικων μου χρονων και των ονειρων μου, δεν την ειχε ασφαλισμενη κανενας για μενα (κι ουτε για κανεναν). μετα πηγα στο magaze, πλαστεια αγιας ειρηνης. με ψαξανε στο σπιτι οι φιλοι που με περιμενανε και ειδαν να αργω. ελα μαξι μας, μη μεινεις αποψε μονη σου να κοιμηθεις με την ταραχη...ειναι πολυ τρυφερο μαγαζι αυτο το magaze, ελεγε η βανα στο τριτο μας ποτο. συμφωνησα μαζι της. ο φιλος της γελασε τρυφερα και τη χαιδεψε στο μαγουλο, ειναι τρυφερη η παρεα των φιλως σου της ειπε. συμφωνησαμε ολοι μας μαζι του. κατα τις 1.30 η ωρα που γυρισα, την πορτα την ανοιξαν - παν και τα κλειδια - μαζι ο μπαμπας και η μαμα. φευγοντας χτες το πρωι, μου επεσε η καρτα επιβιβασης στο αεροδρομιο. μου τη βρηκε καποιος. στον ελεγχο διαβατηριων με πηρανε τα δακρυα. σε μιση ωρα με το που γυρισα, ειχα βεβαια κανονισει την αντικατασταση του κινητου. δεν πα ναναι τρεις μερες εδω αργια, θα μου το στειλουνε με κουριερ στο σπιτι. αγορασα και κατι πορτοκαλοκιτρινα τριανταφυλλα με τα ψωνια της εβδομαδας. κουβαλουσα τις σακουλες στο ησυχο, μουντο ψιλοβροχο και σκεφτομουνα ποσο πιο φτηνο ειναι το λονδινο απο την αθηνα. αναρωτιεμαι αν για αυτα τα προνομια - τεχνολογικα παιχνιδακια που πειθεις τον εαυτο σου πως χρειαζεσαι και ευκολα αποκτας η αντικαθιστας εδω, και μια ψευδαισθηση ασφαλειας οτι ολα σωστα θα λειτουργησουνε- πουλησα την ψυχη μου στο διαβολο, ελεγα χτες στη μαμα στο τηλεφωνο. βλεποντας τα πληθη - κοκκινα μπλε και ασπρα χρωματα τα ρουχα τους, καποιες ψευτικες κορωνες, γραβατες και ακριβα καπελλα, αγγλικες σημαιες - να κατεβαινουν στο ποταμι. μιαστυλιζαρισμενη εικονα ιστοριας που εμενα δεν με αγγιζει κι ουτε με αφορα. απλα, αναρωτιεμαι. (υστερογραφο. το προβλημα στην ελλαδα, ναι, ειναι κυριως πολιτικο. κι ενα κομματι του πολιτικου προβληματος ειναι και το πελατειακο. δεν θα κατεβω να ψηφισω, με το σκεπτικο οτι δεν θα τα λουστω, αρα καλυτερα να αποφασισουνε οι αμεσα ενδιαφερομενοι. αν ψηφιζα θα εριχνα τον ψηφο μου σε αυτον τον ησυχο αριστεριζοντα κυριουλη που δεν πειθει και πολλους. αριστερες ειναι μαλλον οι πεποιθησεις μου, θελω ενα κρατος προνοιας με πολυ υψηλους φορους και προστασια, οχι ασυδοσια, για τον εργαζομενο και τους πολιτες του. αλλα οταν ο πιθανα επομενος πρωθυπουργος που καθρεφτιζει στο ατσαλακωτο, οσο και (στα δικα μου ματια) αλαζονικο, φωτογενες του προσωπο την ελπιδα για ενα μεγαλο κομματι της ελληνικης αριστερας, υποσχεται σαν πρωτη κυβερνητικη πραξη διορισμο καποιων χιλιαδων στο δημοσιο. τι αλλαζει, γμτ μ, δεν ξερω. αλλα ετσι κι αλλοιως, δεν ξερω. δικο σας.)

αποσπασματικα

Η υγρασια μου εσφιγγε το γονατο σα μεγγενη. Η νυχτα μυριζε ομως απροσδιοριστα νυχτερινα λουλουδια (εκεινα που ποτε δεν προσεχεις οταν καιει ο ηλιος) και μυριστικα. Ειναι το περιβολι μου, ειπε ο Α., περνουσαμε εξω απο εναν χορταριασμενο κηπο με μεγαλα δεντρα. Νομιζω καπου ειχε κι ενα μεγαλο κιτρινο φεγγαρι, αλλα η μνημη μου βαζει συχνα παραταιρες εικονες τη μια πανω στην αλλη. Περπατησαμε ωρα αρκετη. Οταν φτασαμε στον προορισμο μας, αθελα μου αρχισα να βριζω. Καποιος δρομος που δεν περιμενα με δικη μου επιλογη να ξαναεπισκεφθω, σιγουρα οχι τοσο συντομα τουλαχιστον. Αμα το μαθει ο Ζ ποιος τον ακουει, ειπα, δεν θα το μαθει, να φροντισεις να μην το μαθει, μου ειπε αυστηρα η Β. Ο-ξεχασα ηδη τ'ονομα του- με πηρε και μπηκαμε στην εκκλησια. Ειχε πολυ κοσμο. Απλωνα σαν παιδι το χερι μου στο μανικι του να πιαστω, να μη χαθω η τον χασω μεσα στο πληθος. Ο τρουλος ητανε ολος γαλαζιος, το ημιφως με τα κερια ειχε μια θαλασια αποχρωση, σαν κατι γαλαζοπρασινα νερα που συναντας αμα εισαι τυχερος στις παραλιες, συγκεκριμενες μονο ωρες του πρωινου. (Σιγουρα οχι μονο τοτε. Αδυναμια κι αυτη να περικοψω τις λυρικοσυναιασθηματικες εξαρσεις. Λες κι εχουνε/ειχανε καποιο οποιο νοημα). Γυρισαμε πισω απο τον ιδιο δρομο. Το τραπεζι θυμιζε μυστικο δειπνο, αν εξαιρουσαμε την αφθονια. Ο-ξεχασα ηδη τ'ονομα του- μ'επιασε να κυτταζω τα δακτυλα του. Μακρια και αρκετα χοντρα, ενα νυχι ητανε μαυρο, ητανε δακτυλα χειρωνακτα. Μου χαμογελασε σχεδον συνωμοτικα, σαν μοιραζομασταν καποιο μυστικο που ομως αγνοω. Ο φιλος του καθοτανε διπλα μου. Ενα χρονο πριν, μεγαλη Παρασκευη, ειχε ερθει μονος του στον επιταφιο. Ο Α θυμαμαι ειχε πει τοτε πως παλι ειχανε τσακωθει (και πως μετα γλυκα θα τα ξαναβρισκαν, κολπα κι αυτα να μην βαριεσαι τον συνκρεβατο σου αμα καπως εχεις μεγαλωσει, ειχε υποοννοησει). Επινε πολυ οπως και πριν ενα χρονο. Μετα φαγαμε και το τσουρεκι που ειχε φτιαξει ο-ξεχασα ηδη τ'ονομα του- με 10 αυγα, μαχλεπι και μπολικο ξυσμα λεμονιου. Εκτος απο το ξυσμα λεμονιου (εγω το θελω να μυριζι πορτοκαλι) ηταν ιδιο με τη γευση τη χαμενη των παιδικων μου χρονων. Το ιδανικο τσουρεκι της Θρακιωτισας γιαγιας, στο ξυλινο σεντουκι με τα τσουριεκια, μεσα στο κελλαρι. Οταν εφυγα η Β μου εδωσε δωρο ενα μπουκετο πολυχρωμα χαρτινα λουλουδια που φωτιζονται απο ενα κρυμμενο λαμπακι - ψυγειου ειπε η Δ. ................... το τσουρεκι μου επεσε βαρυ στο στομαχι την αλλη μερα. οι φιλοι οχι. ................... Μια βδομαδα πριν. Ο Τ αρχισε να κατεβαινει σκαλι σκαλι την κυλιομενη που ανεβαινε, για να ευθυγραμμιστει για λιγο μαζι μου. Εγω κατεβαινα απο την αλλη μερια την αλλη κυλιομενη. Δεν τα καταφεραμε να βρεθουμε στη Βοστωνη - ειδα αργα το μαιηλ του, μετα τον βγαλανε εξω αυρον καποιοι αλλοι που δεν ηξερα το πρωτο βραδυ, τα αλλα τρεχαμε κι οι δυο μεχρι αργα. Το συνεδριο πηγε πολυ καλα, πρεπει να χαιρεσαι μου ειπε - ναι, βεβαια- κριμα που δεν τα ειπαμε - θα τα πουμε σε 3 βδομαδες στο Λονδινο- γεια, καλη επιστροφη- καλο ταξιδι. Συνεχισαμε την πορεια μας σε διαφορετικες κατευθυνσεις. ................... Δεσποινουλα, δεν καταφερα να σου πω ποση πολυ αγωνια περασα με την επεμβαση σου. Τοση που ακομα και σε μενα μου εκανε εκπληξη. ειμαι ψυχραιμος αλλα τελικα οχι ψυχροαιμος ανθρωπος. με ρουφηξε πολυ μεσα (μου) ολη αυτη η ιστορια. νασαι καλα, τοσο συγκροτημενη δυναμη και αισιοδοξια, μου εδινες δυναμη και μονο να σε παρατηρω γλυκια μου. απο τα 18 σε ξερω, κατι τετοιο βεβαια περιμενα, αλλα παλι. και ναναι καλα κι ολοι αυτοι του συναφιου μου που σε βοηθησαν. μεσα σε μια χωρα που ? ( το ερωτηματικο το πιο καλοσυνατο υποκαταστατο για ο,τι με κανουνε να σκεφτομαι τα τεκταινομενα), καποιοι ανθρωποι παραγουνε ακομα σωστο και ουσιαστικο εργο, χωρις φανφαρες και τυμπανοκρουσιες. κι οταν τους ελεγα ευχαριστω, μου λεγανε πως κανανε απλα τη δουλεια τους. Η ζωη εντονα χρωματισμενη σε αποδοση μη τεχνικολορ. (Το πραγματικο αιμα ειναι αλλωστε πυκνο, σχεδον παχυρρευστο κι αντιθετα με το πραγματικο λιπος δεν γυαλιζει). ................... κι ετσι, με αυτα και με αλλα, ολοενα και μικραινουνε σε διαμετρο οι κυκλοι που γραφω, στην αθηνα και αλλου. οταν καποια στιγμη βρεθω στο νοητο κεντρο σκεφτομαι πως ισως θα με ξανασυναντησω. και μετα θα ξαναανοιξουνε, σκεφτομαι, υποπτευομαι, ισως ευχομαι, παλι οι κυκλοι. (παιδες, οσοι το διαβασατε, ευχαριστω και καλως ηλθατε. τα σχολια ομως κλειστα, δεν πολυειμαι -ακομα- στα κοινωνικα μου.)

enough.

Ω τι κοσμος μαμα.

Αποφασισα να μην ασχοληθω αλλο, απο εδω τουλαχιστο. γιατι, βεβαια, μερα νυχτα κολλημενη στα ιντερνετια προσπαθω κ εγω να καταλαβω. τι γινεται, τι στο διαλο μας γινεται. να καταλαβω βρε παιδια, αμαν...

μεσα σε ενα χλιδατο περιβαλλον καπου στο Knightsbridge, εμαθα πως καποιος ανθρωπος που θεωρω (?θεωρουσα?) αξιολογο, εχει λιγοτερους φραγμους απο εμενα. παλι προσπαθουσα να καταλαβω το πως και το γιατι, χωρις επιτυχια. ισως αρνουμαι κατι να δω η να αποδεκτω. μικρη αισθηση λυπης, στενοχωριεμαι οταν πεφτουνε καπως οι ανθρωποι στα ματια μου. παμ παρακατω.

συνειδητοποιω, επ αφορμη του προηγουμενου, οτι μεσα σε ολο τον ερωτικο η αλλο ορυμαγδο, εχω επιτακτικη αναγκη του στοιχειου της πνευματικοτητας. μου πηρε καιρο να το συνειδητοποιησω. δυσκολευομαι να το αποδεχτω. αλλα ειναι οντως επιτακτικη αναγκη. χωρις να αναιρουνται οι σωματικες αναγκες. sublimisation? whateva.

το Λονδινο απολαμβανει ενα παρατεταμενα χρυσοκοκκινο φθινοπωρο.

τελειωσα το 1Q84 πολυ γρηγορα. αγαπαω τελικα αυτα που φτιαχνουν οι ανθρωποι που πειθαρχουν τον εαυτο τους, προσηλωνονται στον στοχο τους, και σε ρουφανε μεσα στον κοσμο τους. χωρις καμια εκπτωση σε αυτο που πιστευουν. γιατι ενδιαφερονται πιο πολυ να εκφρασουν καθαρα την αληθεια τους απο το να κερδισουν την δικη σου αποδοχη. καπως ετσι. ακριβως ετσι.

same for Lanthimos. το ακροατηριο ηταν χλιαρο στην προβολη. οι εικονες του ομως μου μεινανε μερες μετα. αν μη τι αλλο, εχει μια εντιμοτητα, και μια κοφτερη ματια- λεπιδι.
Εν αντιθεσει με τον ξυλινο. Που ενω με παρεσυρε στην παρισινη οφθαλμοπορνεια του, με εκνευρισε. Πισω απο τους ηθοποιους ακουγα την εκνευριστικη νευρωτικη φωνη του. Ενας πορνογερος που δινει οπτικες καραμελες στο ακροατηριο. Δεν εχει κατι ιδιαιτερο να πει, απλα θελει να ξεγελασει το κοινο, λιγο ακομα να ασχοληθει μαζι του, λιγο ακομα να πιστεψει την παραμυθα που βολευει κι εχει γινει λογος υπαρξης του σκηνοθετη. τσαντιστηκα μετα την προβολη. προσωπικες αντιπαθειες παρα κριτικη.

Παρατησα στη μεση κ το νεκροταφειο της πραγας. μια απ' τα ιδια. μηδεν ανοχες πλεον, τσαταλια τα νευρα μου.

κατι σε ουσιαστικο και αληθινο μας βρισκεται? δε γουσταρω μπαφους, παραπετασματα καπνου, ουτε πυροτεχνηματα. δε γουσταρω ουτε το μαυρο πελαγο της θλιψης και της ανημποριας. θελω ενα λευκο, καθαρο, εστω ψυχρο φως, κι ας δουμε ολοι τη γυμνια μας να τρομαξουμε. το διακινδυνευω να δω την αληθεια μου καταματα. ποιον θα ψηφιζες στις εκλογες? οποιον υποσχοταν να μας δειξει την αληθεια μας καταματα.

enough. enough now.

Hallowe'en

(From: http://www.bbc.co.uk/news/in-pictures-15519191)

"on the last night of the old year comes the day of the dead, when the year too dies. all the gates between the worlds are thrown open, and those who have died in the past year return to visit those who had loved or wronged them.
the Good People can walk the earth freely, and all supernatural debts had to be paid. Anyone going outside on such a perilous night should better do so in company and in disguise. preferably in such fearsome disguise that anything unseelie would think twice about attacking. those who stay within light candles to guide the dead whom they welcome".

Το Σαββατο το κρυο δεν ειχε ερθει ακομα στο Λονδινο. Στο παιδικο παρτυ, ημασταν ντυμενοι ακομα και οι μεγαλοι. Η Μαρουσα ειχε ντυθει rag witch - στο ελληνικο πνευμα των ημερων :-(. Εγω το ξεκινησα για Morticia Adams αλλα κατεληξα κακια μητρια της Χιονατης σε διασταυρωση με (τροφαντο) χανουμακι τουρκικο. Πηρα μαζι μου κι ενα κοκκινο μηλο, που ειχα ξεχασει να δηλητηριασω. Ο,τι ναναι. Δεν τοχω με τις μεταμφιεσεις, ουτε καν προς χαριν προστασιας. Εν αντιθεσει, βεβαια, με τις μεταμορφωσεις..

Οταν ηρθε η Ματινα στη 1 ωρα 3/4 μετα τον αντρα και τα παιδια της, τοσο την πηρε να ετοιμαστει, η πιτσιρικαρια παρατησε τα παιχνιδια κι ετρεξε συσσωμη προς και απο την εισοδο στριγγλιζοντας. "A real witch has come!" Η Ματινα ειχε γεμισει ασπρες μαυρες και κοκκινες μπογιες το προσωπο, τα χερια και το σωμα της, φορουσε μια τρομαχτικη μασκα πανω απο τα καλα κρυμμενα γυαλια της, μια περουκα ασπρομαυρη ανταξια γριας στριγγλας, και ενα ψηλο, επικινδυνα μυτερο μαυρο καπελλο. Στα χερια της κρατουσε ενα μαυρο σκελετο μιας αποτεφρωμενης κολοκυθας. Χαμογελουσε με τα δοντια της. Ετοιμη να αρπαξει το ρολο, κατασπαρασσοντας και τις τρεις μαγισσες του Μακβεθ.

Ο Αλεξ ειχε σκαψει αριστοτεχνικα μια -ζωντανη- κολοκυθα, που ερριχνε μια τρομαχτικη σκια στο ταβανι αμα κλεινανε τα φωτα. Στην οθονη του τοιχου επαιζε το it's been how long?-THAT long!-Ghostbusters χωρις φωνη. Στον μπουφε υπηρχανε μπουκιες κεκακια απο το Hummingbird, με μικροσκοπικες κολοκυθες, σκελετους κι ιστους αραχνης.

Στην επιστροφη, στο Λονδινο ειχε ερθει το παρτυ των καταραμενων. Ζωντανοι νεκροι, μαγισσες και σεξυ ζομπι ολων των φυλλων και ενδιαμεσων παραλλαγων περιμενανε ηρεμα στις στασεις του λεωφορειου, πετιοντουσαν με στριγγλιες αναμεσα στα φρακαρισμενα αυτοκινητα του Knightsbridge και ψιλοτρικλιζανε ξημερωματα στα στενα του Angel. Αποενοχοποιημενα, και χωρις αγχη για πολιτικα ορθες συμπεριφορες. Το Λονδινο ειναι μεγαλο χωνευτηρι, και παρα τις τασεις και εντασεις, κρατα καποιες ισορροπιες. Το ευθυμογραφημα του New Yorker που με εκανε να χαμογελασω το πρωι της Κυριακης, is out of context για το Λονδινο. Ισως ομως και εδω, οπως γραφοτανε αλλου για την παρελαση της Νεας Υορκης "apartment windows would literally blow out of their frames from accumulated tension if folks didn’t have this one night...a night of inversions...a time for people to leave their separateness and return to the old stories..a time for people .. to come out and behave in a completely primitive way."

Στην αλλη πλευρα του κοσμου, οι εργαζομενες του ερωτα ντυμενες σκελετοι μαζευτηκαν να θυμηθουν τις νεκρες συναδελφους τους.
Photograph: Reuters. Απο http://www.guardian.co.uk/lifeandstyle/gallery/2011/oct/31/halloween#/?picture=381201000&index=8

Με καποιους περιεργους συνειρμους θυμηθηκα προσωπα βαμμενα με Maalox, αλλου ειδους φωτιες, καπνους. και νεκρους. οι νεκροι βεβαια ειναι παντα του ιδιου ειδους, απλα νεκροι.

"By the pricking of my thumbs, something wicked this time comes".

"You must not let the cat town swallow you", wrote panting a sweaty Murakami.

"Can I ran as steadily as you can". DB wondered absentmindedly, without a question mark. No more time for such punctuation luxuries.
"Surely not". she decided.
"In anycase. I happen to really like these miserable, unrully, accursed cat people. After all, they are my own people. Not yet ghosts. Fully alive. probably." she pondered.
Murakami stepped back on το the black and white bookshelves and soundlessly vanished.

The night of the dead, the not yet dead and the undead was just about to begin.

i want my country back.

πεθανε ο πατερας του κολλητου μου. σε ανθρωπινο επιεπδο λυπηθηκα, μετα θυμηθηκα οτι ο μεγαλοεργολαβος ηταν μερος του προβληματος - τα σκαω σε προμηθειες, παιρνω τα μεγαλα εργα,δεν πληρωνω εφοριες και τετοια αφελη - και θυμωσα. αραγε αυτοι οι ανθρωποι στη δυση της ζωης τους εχουνε καθολου συναισθηση της ευθυνης τους? αραγε ο τσοχατζοπουλος εχει καθολου τυψεις? ειμαι μαλλον αφελης. πως γινεται να σκοτωσουμε μεσα μας ολες αυτες τις φιγουρες εξουσιας και τις πρακτικες τους κ να αρχισουμε απο την αρχη? κι υπαρχει περιπτωση να γινει αυτο τη στιγμη που το καραβι βυθιζεται και απο αυτους που αγωνιζονται ισα να μη πνιγουνε?
ερριξα στο shredder ενα γραμμα της unicef που μου ζητουσε λεφτα για τα παιδια στο σουδαν. σκεφτομουνα αν υπαρχει μια οργανωση να δωσουμε λεφτα για τα παιδακια των ανεργων στην ελλαδα. ενα ταμειο αλληλεγγυης, ενα κατι. μετα σκεφτομουνα οτι καλο θα ηταν να δημιουργουνταν κ ενα ελληνικο ταμειο παρακαταθηκης ηθικης και αξιων.
τοσα χρονια δουλευω πολυ σκληρα εδωπερα. με αυτα που βλεπω να γινονται εκει, δουλευω ακομη σκληροτερα. δεν με παιρνει να ξαποστασω, ειμαστε σε εμπολεμη κατασταση. ασε που ειναι κ αντιδοτο στην αισθηση της ανημποριας - τι μπορω εγω να κανω?- και της καταθλιψης. θελω πισω την χωρα μου ομως. θελω να περπαταω στους δρομους της αθηνας κ να βλεπω γυρω μου ημερα βλεμματα ανθρωπων που δε φοβουνται για την επιβιωση τους. θελω εστω και απο μακρια, να ειμαι μερος ενος συνολου που νοιαζεται πραγματικα και φροντιζει για τον συνανθρωπο του. μιας παρεας που δεν ξεχνα στα διαλειμματα της δημιουργιας να απολαυσει τη ζωη ξεπερνωνατς καποιες φορες τα ορια - αμα δε φλερταρεις και λιγο με τον κινδυνο και το θανατο η ζωη δεν εχει αξια.
καμια φορα αναρωτιεμαι αν αυτο που νοσταλγω και θελω πισω - σαν παιδι που του πηραν το παιχνιδι απο τα χερια - υπηρξε ποτε.
κατα τα αλλα, καλα, εδω εχει ηλιο, χτες πηγα γαι δειπνο σε φιλους, φαγαμε παπια φερμενη απο το παρισι μαγειρεμενη στο λιπος της και κατι αλλα τοσο νοστιμα που ειχα δυσπεψια μεχρι το ξημερωμα, αλληλοερωτευθηκαμε με το τετραχρονο της φιλης μου που δε με αφηνε μετα να φυγω, πηρα δυο καινουρια φορεματα εν οψει ενος γαμου που κουμπαρευω στη κερκυρα, η διδακτορικη μου φοιτητρια απο τη σιγκαπουρη τα πηγε πολυ καλα και ειμαι περηφανη και οργανωνω την εξεταση της, φετος μιλαω καλεσμενη οσλο σιγκαπουρη γλασκωβη οργανωνω συνεδριο στη βοστωνη και του χρονου οργανωνω τραπεζα στην κορεα. η ζωη συνεχιζεται. πως γινεται να καρποφορει ενα δεντρο, εστω ενα ξεριζωμενο δεντρο αμα εχουνε παρει φωτια οι ριζες του, δεν ξερω, μη με ρωτατε. αυτα. i want my country back.

the not so fine medical diagnoses of fine art, and finding meaning in liff.

Διαβαζα στο Guardian αυτο πως ο Professor Baum γυρναει τους φοιτητες τπο Ιατρικης στη National Portrait Gallery και τους συζητα πιθανες διαγνωσεις οσων ειναι εκει απεικονισμενοι. Το αρθρο ειναι πραγματικα εμπνευσμενο, διαβαστε το. Εκεινο που σκεφτηκα ειναι οτι η αναγκη να εξηγησουμε και να κατανοησουμε, να δωσουμε νοημα σε ο,τι συμβαινει σε εμας και στους γυρω μας ειναι γραμμενη στα κυτταρα του εγκεφαλου μας - ο Gazzaniga που ειναι top Neuroscientist και ο Thomas Wolfe (απο τους αγαπημενους μου συγγραφεις) εχουνε κανει μια καταπληκτικη κουβεντα πανω σε αυτο το θεμα, με την νευροεπιστημη να εξηγει γιατι η λογοτεχνια - και αλλα παρεμφερη - ειναι αναγκη ανθρωπινη. Εμενα αυτη η αναγκη με εκανε γιατρο - να εξηγησω και να νοηματοδοτησω τη ζωη (μου). Αλλα θα μπορουσα να ειχα επιλεξει οποια αλλη επιστημη, να μου δωσει ενα τροπο σκεψης και ενα συστημα ερμηνειας. Κ εξακολουθει να με γοητευει ολη αυτη η διαδικασια της νοηματοδοτησης, με τη φαντασια να καλπαζει, την επιστημη να τιθασευει και να οργανωνει, τα δυο μαζι να δημιουργουν - θαματα και πραματα. Αστρολογιες η θρησκειες απο τη μια, πολιτικες η φιλοσοφικες θεωριες και επιστημονικος τροπος προσεγγισης απο την αλλη μερια. Η αναγκη που τα πυροδοτει ειναι η ιδια. Η τεχνη, ισως, στο ενδιαμεσο να τα συνδεει, να τα συμφιλιωνει? Ισως. Τα γραφω ολα αυτα και για να θυμαμαι οτι νστο τελος μιας μερας με (κουραστικες αλλα ικανοποιητικες) επιστημονικες ενασχολησεις, ειχα την αναγκη να καταγραψω τη συναισθηματικη μου αντιδραση και ερμηνεια αυτης της πληροφοριας. και να σκεφτω οτι η σωστη ερμηνεια θελει και γνωση και πειθαρχια, αλλα και αγαπη/ενδιαφερον για το αντικειμενο, και φαντασια - thinking out of the box.
life is intricate, beautiful and interesting..

i feel good ...!

παιδια, παρακαλω μη με βαρεσετε, αλλα αισθανομαι μια ηρεμη αισιοδοξια. οχι μονο για μενα ατομικα, γενικα μιλαω. καλα ειμαστε, καλα θα παμε.

-Snap out of it, right now! γογγυξε/γρυλλισε το νοημον κοινο.
-Sorry guys,i do mean what i say, απαντησε απτοητη η DonnaBella. και εκλεισε συνωμοτικα το ματι στο τρελλολαγο που εξαφανιζοτανε μαζι με ενα σαρκαστικα γελαστο γατι στην ακρη της οθονης.
................................

Τα ξημερωματα της 4ης Αυγουστου με βρηκανε να αγκαλιαζω απελπισμενα μια τεραστια ροζ βαλιτσα που επαιρνε δρομο σε καθε ανοιχτη στροφη ενος αποτρελλαμενου λεωφορειου και να σκεφτομαι - γιατι κατεβηκα θε μου απο το αεροπλανο, i wanna go back home, RIGHT NOW! Μεχρι να αποβιβαστω γωνια αλεξανδρας και βασιλισσης-δε-θυμαμαι-το- γαμημνο- δρομο,τρεις απο τους συνεπιβατες - ενας σκωροφαγωμενος κοστουμογραβατωμενος παππους, ενας ξενος και μια ?καλοβαλμενη ελληνιδα- ειχανε βρισει τον οδηγο. Αδικα, κατα τη γνωμη μου. Omegod,δεν αντεχω την ενταση σε αυτη τη χωρα - σκεφτομουνα. Οι μαμομπαμπας με παραλαβανε απο τη σταση πανευτυχεις, ειπαμε πολλα ευχαριστω και γλυκες καληνυχτες στον οδηγο - μια μικρη συνεισφορα για να ανεβει το επιπεδο ευτυχιας της προζακολανδης - και αι διακοπαι αρχισαν.

ναι, ημουνα προς το ευθραστο ψυχικα αμα τη αφιξει. ακομη χειροτερα, δεν περιμενα τπτ ιδιαιτερο να συμβει στον υπολοιπο μηνα του αυγουστου. ηθελα μονο να ξεκουραστω, να φροντισω την ψυχη και το σωμα μου, να περασω χρονο με τους αγαπημενους μου ανθρωπους. και αυτο ακριβως εγινε. οι μερες κυλισανε αργα, στο τελος της πρωτης εβδομαδας νομιζα πως ημουνα διακοπες μηνα. δεν εγινε (σχεδον) τιποτα το συνταρακτικο. εκτος ισως απο μια βραδια που εφυγα απο ενα σπιτι με βοτσαλα στην εισοδο ξεχνωντας εκει τα παουτσια μου, και συνειδητοποιησα - δε πα να προσπαθω να βαλω σε κουτακια καταστασεις, life is not like that. three hurray for life, and let us toast our venturing into terra incognita. απο τα υπολοιπα, θα κρατησω:

- μια διαδρομη βραδυ με πανσεληνο, με ανοιχτη την οροφη, μεσα απο τους χωραφοδρομους του καλου χωριου, κατω στη θαλασσα της Χερσονησου (μη τσιριξεις Μανο, ναι το ξαναδιεπραξα, ηρθα εκει κ δεν). με καταληξη - μετα απο πολλες ρακες με μια αλλη, μεγαλη παρεα- στο κιοσκι πανω στη θαλασσα, περασμενα μεσανυχτα, με δυο φιλους απο σχεδον εικοσαετια. Ο Ανεστης εχει ακριβως το ιδιο περιγραμμα με τοτε, οι μπαφοι ομως εχουν καπως αυξηθει. Η Τιτι ειναι ανεπαισθητα χαραγμενη, το ιδιο εντονη, ισως η ενταση να εχει ανεβει μια δυο σκαλες, περασε εναν ζορικο χειμωνα. Εγω εχω, μου λενε οσοι με συναντουν εκει, την ιδια οψη με τοτε - εχω γινει ομως καπως πιο απομακρη, εγω αισθανομαι. Περιεργη η αισθηση να ξαναπιανεις το νημα της ζωης σου σχεδον εκει ακριβως που το αφησες τοσα χρονια πριν, με ανθρωπους κοντινους παρα την χιλιομετρικη αποσταση που σας χωριζει, να γεφυρωνεις χρονια απουσιας με λεξεις που δε λογοκρινεις κι ιστοριες που γραψανε στο πετσι σου κι οχι μονο. Και να βρισκεις τους φιλους σου στο ιδιο σημειο διπλα και απεναντι σε εσενα, οπως τους θυμοσουνα.

- μια Αθηνα ομορφα αδεια, που περπατησα τελετουργικα τις περισσοτερες μερες που ημουνα εκει - απο τη Σονια, Αλεξανδρας, Αβανα, Εξαρχεια, Σκουφα. Μετα Συνταγμα, Ερμου,Μητροπολεως, Μοναστηρακι. Καποιες μερες μεχρι και Θησειο. Η χαρα οταν καποιες φορες, τυχαια, επεσα πανω σε ανθρωπους σχεδον φιλους, που αλλοιως δεν θα εβλεπα. Η χαρα μου οταν ξαναανοιξε το Rosebud - ανακαινιζοτανε και οχι, δεν εκλεισε, τι χαρα!- , οταν ξαναχωθηκα στην πολυθρονα στη γωνια μπαινοντας αριστερα, με το λαπτοπ αγκαλια, να δουλευω πινοντας καφεδες κ βλεποντας φιλους στηα διαλειμματα, κατω απο τα χαμογελαστα βλεμματα των παιδιων εκει. η χαρα μου καθε φορα που εβλεπα περνωντας απο τη οδο Αγαθιου (μα τι υπεροχο ονομα!) αυτην εδω τη βοκαμβιλια, να ενωνει περνωντας πανω απο το δρομο τα δυο αντικρυστα μπαλκονια. Μια μερα τη φωτογραφισα, ατεχνα. Εφτιαξα πολλες ιστοριες για το πως εγινε αυτο , να ενωθουνε δυο ξενα μπαλκονια, σε αυτη την περιεργα περιεργη πολη. Σε βολτες μου στους παραπανω δρομους, ειδα και αλλα τετοια. Ζεσταθηκε η ψυχη μου. Δεν ξερω ακριβως γιατι, αλλα αυτο το μπαλκονι της Αγαθιου και τα αλλα ειναι νομιζω ο σημαντικοτερος λογος που με κανει να ελπιζω με μια χροια βεβαιοτητας.



- καφεδες, πολλοι καφεδες, και το καιηκ της ημερας (για εμενα) κ ενα κρουασαν (για την ροζΕβιτα) σε σκιερα, πρασινα καφε, κατω απο ενα ηλιο που υπεραγαπαω, κυριως γιατι δεν τον εχω συνεχεια στη μαπα, μαζι με την ποιο ροζ απο τις φιλες μου και με κουβεντες να κυλανε αβιαστα για ωρες ολοκληρες.

- εξοδοι σε μερη που μου φανηκαν προσεκτικα μακιγιαρισμενα κουφαρια μιας αλλης ανουσιας εποχης που εχει αυτοκτονησει αλλα αρνειται να το παρει καν χαμπαρι. παρολα αυτα, δεν ειναι αναμνησιακη, ουτε μνημειακη η αξια τους - πας ακομα για το χαζι,για να απορησεις για ακομη μια φορα με βλεμματα εγκλωβισμενα στο κενο τους και προσωπα θωρακισμενα σε μια εκφραση που δεν ειναι δικια τους. και απολα αυτα, και παρολα αυτα, δυο βραδιες στο γκαζαρτε με μουσικες πειραγμενες και με κοκταιλιες που με μεθαει μονο η ιδεα τους - το ενα με βασιλικο, το αλλο με βαση τη μαστιχα, ελληνικο Cosmopolitan με ενα λουκουμι στο χειλος του ποτηριου. Και τον ουρανο της πολης πανω απο το γκαζι, με προσωπακια νεα η οχι και τοσο νεα γυρω, αλλα πιο ηρεμα, λιγοτερο σφιγμενα και καπως πιο φωτεινα απο αλλου. η ισως εφταιγε το φιλτρο της μαστιχας και του βασιλικου που μεκανε ετσι να τα βλεπω.

Απεναντι μου τα φυλλα εχουν χρυσισει, εχει μια ανακουφιστικη συνεφια - χαζο εισαι παιδι μου που χαιρεσαι με τον κακο καιρο? ελαμου ντε. -κ κανει καποια ψυχρα. Προχτες λιγο πριν φυγω απο τη δουλεια ερριξε μια νεροποντη κατακλυσμο που θαυμαζα απο τα ψηλα παραθυρα της κλινικης να μαστιγωνει τα δεντρα στο Queen square. Φοραω τις καπαρντινες μου αυτες τις μερες - μια ασπρη, μια μαυρη, αναλογα με τη διαθεση- και δουλευω παλι δωδεκαωρα. Μ'αρεσει το φθινοπωρο που ερχεται, οι εποχες που αλλαζουν, η ηρεμια αυτη τη στιγμη μεσα μου. Καποιες στιγμες, απλα μου αρεσει να καθομαι χωρις να σκεφτομαι πολλα πολλα, και να χαζευω τη θεα που εχω απεναντι μου.Ειτε αυτη ειναι τα φυλλα που χρυσιζουνε, ειτε η βροχη που πεφτει, ειτε ο ουρανος βραδυ η μεσημερι πανω απο καποιο σημειο της Αθηνας. με καθησυχαζει να τα βρισκω ολα - οσα ολα! κι αν δεν ειναι ολα, τα οσα ειναι πολλα!- στη θεση τους. κι εμενα εκει, μεσα στη ζωη μου.

Σας φιλω γλυκα. Καλο υπολοιπο καλοκαιρι, καλο φθινοπωρο, καλη ο,τι εποχη κι αν θελετε!

καλοκαιρινο

Ποτε μου δε συμπαθησα τις πανοπλιες. Μια μικρη χαραματια, και σ'ακουμπαει κρυο το λεπιδι. Δεν ειναι τοσο η πληγη - κι ας αιμορραγεις- αλλα το ξαφνιασμα κι ο φοβος, το να συμβει αυτο δεν το ειχες υπολογισει. Καλυτερα με τα λεπτα, τα αερινα σου ρουχα, ενα χαμογελο, και τη δυναμη στα ματια. Ουτε να φοβασαι, ουτε και να σε φοβουνται.

(Δυσκολο παλι αυτο το καλοκαιρι..)



Αραγε εκεινα τα φουρφουρια που ειχατε παρει στην Κορινα και σε εμενα κυριε Βασιλη, φοιτητριες πια, τι τα καναμε? Θυμαμαι τα ειχαμε στερεωσει σε μια γλαστρα στα μπαλκονια μας, να τα γυριζει ο αερας. Θυμαμαι παλι στο μπαλκονακι πισω απο την Καμαρα, ενα πολυ ζεστο βραδυ καλοκοιριου. Ειχατε περασει απο το σπιτι οπου πια εσεις δε μενατε, να δειτε την πολυαγαπημενη σας κορη. Καθισμενες οι δυο μας στο μπαλκονι με τα νυχτικα - εκανε τοση ζεστη-μπροστα σε δυο πιατα με καρπουζι. Μας πιασατε τη κουβεντα. Η Κορινα κι εγω παντα κρατουσαμε ενα γελιο οταν λεγατε το ονομα μου - αρχιζε παντα με Ν-τ και ποτε με D, οπως ηταν το σωστο. Καποια στιγμη, μετα απο ωρα, σας ζητησα συγνωμη, για την απρεπη μου εμφανιση - ενα ντεκολτε, οπως παντα αβυσαλλεο. Εκεινη μονο τη στιγμη εστιασαν τα ματια σας, και αμεσως στρεψατε το προσωπο στην αλλη πλευρα του μπαλκονιου - ω, μα δεν πειραζει, μα τι λες παιδι μου..Συνειδητοποιησαμε, και μετα βεβαια το κοροιδεψαμε με τρυφεροτητα, πως -οπως παντα - ουτε καν το ειχατε προσεξει. Αθωος ανθρωπος. Αν οχι σε ολες τις πτυχες, παντως σε εμας, αθωος. Ναστε καλοταξιδος, και ναχει καλοκαιρι εκει που πατε.




Λιγα χρονια πριν, Φλεβαρη, σε ενα συνεδριο στη Florida. Εβγαλα τα παουτσια μου και περπατησα στην αμμο. Πισω μου η σειρα των ξενοδοχειων - μεγαλα, τετραγωνα, ακομψα κτιρια - και μια μακρινη λουριδα αμμος, μπροστα μου η θαλασσα, σκουρα μπλε, μεχρι τον οριζοντα. Για λιγα λεπτα, η αισθηση ηταν εντελως εξω απο τον εαυτο μου, εξω απο τη ζωη μου, εξω απο το χρονο. Σα να ξαναβρισκοτανε το κεντρο του κοσμου. Οσο δυσκολο μου ειναι να περιγραψω την αισθηση, τοσο εντονη και κατακλυστικη εχει παραμεινει η μνημη της. Δε συνεβηκε τιποτα αλλο ιδιαιτερο σε εκεινο το ταξιδι - καλα ειχα περασει, αλλα ητανε μια εποχη πολυ δυσκολεμενη - ουτε οταν μετα επεστρεψα σπιτι μου στο Λονδινο. Δεν ειχα σκεφτει τιποτα ιδιαιτερο εκεινη τη στιγμη, κανεναν επαναπροσδιορισμο δεν ειχα κανει, καμια αποφαση δεν ειχα παρει. Αλλα ενα χρονο μετα, αλλαξα ξαφνικα την πορεια στη ζωη μου, εκανα το βημα που ηθελα μεσα στο κενο - βρεθηκε σχεδον αυτοματα απο κατω μου η γεφυρα. Πηρε χρονο κι αγωνια μπολικη, αλλα εγινα αυτο που ηθελα να γινω και να ειμαι. Και σε ολη την πορεια, ακομα και χωρις να το θυμαμαι, η αισθηση εκεινη η στιγμιαια μπροστα σε μια ξενη θαλασσα μου εδινε δυναμη και ωση. Περιεργο, οι μεγαλες περιπετειες να ξεκινανε σε χρονο ανυποπτο, πολυ πριν ξεκινησουνε οι αλλαγες που ειναι - απο καιρο - δρομολογημενες. Αλλαγες αναποφευκτες, λυτρωτικες και απαραιτητες.



Δεν ειμαι μεσα στα ονειρα μου αυτες τις μερες, η ειμαι καπου σε μια γωνια και παρατηρω. Πολυκοσμια, συνταρακτικα γεγονοτα και αποκαλυψεις, αλλα εγω ειμαι καπου στη γωνια και βλεπω, χωρις να ξερω οτι ονειρευομαι. Νομιζω ειναι τοσο το βαρος που κουβλαω για στεναχωριες οσο και χαρες αλλων, που οταν μπορω, ακουμπαω κατω τον δικο μου εαυτο να ξαποστασω.



Γεμισα μια βαλιτσα χρωματα. Για να ρουφηξουνε ηλιο και φεγγαρι, να ανιχνευσουν το θαλασσινο νερο, να θροισουνε με τις κινησεις μου. Λεω ετσι με κατι τετοια μαγικα μηπως ξορκισω λυπες και στεναχωριες, να φτιαξω ζωη, στιγμες και ονειρα χαρουμενα.

Χαιρετω και γλυκοφιλω σας. καλο καλοκαιρι :-)

Ελλας. Οχι αλλοιμονο.

Ασχετο, αλλα γιατι να μην υπαρχει ενα 24 hour bar lounge με χαμηλους, μαλαακους καναπεδες με πουπουλενιες μαξιλλαρες, ζεστα χρωματα, χαμηλους φωτισμους και αισθηση γυναικειου boudoir - pinup art on the wall optional.Να το λενε "come to bed" και ναχει απιθανες κοκταιηλιες.

Νυσταζω. Βρεχει, ειναι εκεινες οι μερες του μηνα, και μετα απο ενα γερο ξενυχτι φιλοδοξουσα να το μεσημεριασω, αλλα με ξυπνησε ο ηχος των @#$%&*@*# αυτοκινητων, που προσπαθωνατς να αποφυγουν τα @#$&*#@** οδοφραγματα που εν οψει των ολυμπιακων εχουν ξεφυτρωσει σε καθε γωνια της @#%&*@#** πολης, εχουν ανακαλυψει και τις πιο απιθανες παρακαμψεις. Κ το ησυχο δρομακι μου, κατι οι καλοκαιρινες φουσκοδεντριες των νεαρων της γειτονιας που γυρω στα μεσανυχτα σκαρφαλωνουν απο το φραχτη στο παρκο απεναντι για να κανουνε παρτι, κατι οι φουσκοθαλασιες των γλαρων που επιμενουν να ζευγαρωσουνε τις πιο απιθανες ωρες, κατι τα τουτου, δεν ειναι καθολου πια ησυχο, @#%&**@#*.



Χτες βραδυ, μαζεψα την Αγγελικουλα απο τη Harley Street, και μετα απο 2 λεπτα οδηγησης με την οροφη του αυτοκινητου της κατεβασμενη (ναι, χτες ειχε ερθει το καλοκαιρι ΚΑΙ στο Λονδινο), παρκαραμε πισω απο Marylebone και ανεβηκαμε στο μπαλκονι του Orrery. Το οποιο ηταν τιγκα στα κοστουμια μεσης ηλικιας,με ελαχιστες πορτοκαλι γυναικες ταγιερατες. Τσαλαπατησα αποφασιστικα καποιες τσαντες ακουμπισμενες στο εδαφος, ανιπαρεκαμψα κανα δυο κρουσματα γνωριμιας, και εκανα αποφασιστικο beeline για αυτο που μου φαινοταν για το μπαρ στην ακρη του διαδρομου. Ο σερβιτορος δεν προλαβε να μας σερβιρει το πολυποθητο peach Bellini - το βασιλειο μου για ενα ποτο!- οταν αρχισαμε να συνειδητοποιουμε οτι πισω απο το τραπεζι του δεν υπηρχε κανενα μπαρ περιωπης, παρα μονο κατι κρυσταλλινα ποτηρια και κανατες η σαμπανιες, και μας πλησιαζει ενας burly τυπος της ασφαλειας που μας λεει "lovely to see you ladies, but this is a private function." :-[

Η Ματινα που ηρθε αργοτερα (καφε δερματινες σουεντ μποτες, μαυρο one shoulder jumpsuit all saints, γαλαζια ματια, κοντα μαυρα μαλλια και καπελλο καουμπου, this is London, hell, yaaah!!) - μας επεπληξε πολυ αυστηρα, που δεν δηλωσαμε οτι τιμη τους να ομορφυνουμε την χαζοεκδηλωση τους με την πανεμορφη παρουσια μας. Εμεις βεβαια ειχαμε φυγει χασκογελωντας σα πιτσιρικια που τα πιασανε να κανουνε κοπανα. το μονο regret ηταν που δεν προλαβαμε να πιουμε το @#$&*@*@ bellini τους(αλλα σιγα το παλιοbellini, που θα ηταν με prosecco)(off with her head, cried the Quuen of Hearts).



Λιγα λεπτα αργοτερα, η φοβερη Αντζελικα θα ανακαλυπτε ενα καινουριο μπαρ με διακριτικη live jazz,ξυλινη και πετρινη διακοσμηση, ζεν καλλιτεχνηματα στους τοιχους που σε φερνουν σε κατασταση διαλογισμου μονο και ποου τα κυττας (εχμ, μετα απο κανα δυο ποτακια σε αδειο στομαχι δλδ), το Colony. Με τις πιο καταπληκτικες κοκταιηλιες που εχω πιει τους τελευταιους μηνες. Μετα το πρωτο watermelon collins στο αδειο στομαχι μου (wyborowa, basil, lime,watermelon puree, spiced syrup and soda) ημουνα ευτυχισμενη, το Piim's punch (Pimms με φραουλες και rose champagne)ειχε κανει την Αντζελικα αγγελικα χαμογελαστη, οποτε οταν ηρθε η Μαρουσα (American preppy look me Ralph Lauren sweater, capri μαυρο παντελλονι και καραμελλενιες γοβες Prada που κρατηθηκα να μην απαιτησω να τις ανταλλαξει με τα Τodd's ψηλοτακουνα μου εδω και τωρα)ειχαμε ηδη πιασει φιλιες με το μπαρμαν κ προσπαθουσαμε να κλεψουμε τα μυστικα του για τα ποτα.


Στο τριτο ποτο προβληματιζομουνα εντονα εαν το συμπαν μου εστελνε κρυπτογραφημενα μηνυματα οτι πρεπει κι εγω να μαθω να κανω καταπληκτικα κοκταιηλς (sms στον Ζ, που με ειχε παρει τηλεφωνο νωριτερα, να του το δηλωσω - καρφωτη απαντηση, οπως ξερεις δεν πινω κοκταιηλς, αλλα ποτε ναρθω να με παςσ στο μαγαζι? πφφφφ..!). Η να μαθω να μαγειρευω υψηλη μαγειρικη. Η εστν να α νοιγω φυλλο/φτιαχνω γλυκα/cupcakes/κλπ. Τελικα αποφασισα οτι το συμπαν μου στελνει ξεκαθαρα μηνυματα, I MUST get out more αντ γκετ α λαιφ(ο)!



Η Ματινα μας βρηκε στην εισοδο του κινηματογραφου. Οταν ειδαμε το καπελλο της, κυτταχτηκαμε με την Αγγελικουλα - ποιος θα μας βρισει παλι που θα του κρυβει την οθονη- μετα ξανακυτταχτηκαμε οι τρεις και με τη Μαρουσα - η Αντζελικα με ακριβο ταγιεροπανταλονο κατευθειαν απο τη δουλεια, εγω με λευκο φορεμα riviera style με σφικτο μπουστο και αθωα αβυσαλλεο embonpoint - νταξ, δεν κολλουσαμε με τιποτα ενδυματολογικα, τα ρουχα μας διηγοντουσαν τελειως αλλες ιστοριες - αλλα με εναν περιεργο τροπο το συνολο μας εδενε.

3 ωρες αργοτερα, μετα απο γελια μεχρι δακρυων (bridesmaids. just watch it.) και μετα το 4ο Japanese Mojito (Zubrowka Bison Grass Vodka, Lime Juice, Shiso leave & Vanilla Syrup,Mint), ενα κορυφαιο καμακι στη Μαρουσα με το που ελysε την χρυσοκαστανη της κομη ( "my friend wants to tell you a story"), σχεδια αποδρασης στο σπιτι της Ματινας στο Παρισι και αποριες τυπου "μετα τριαντα-σαραντα χρονια που θα ερχομαστε εδω, θα σε ρωταω, θυμασαι τοτε που βγηκαμε που φορουσα το καπελλο " "και εγω θα σου λεω, το καπελλο το θυμαμαι, εσυ που με ρωτας ποια εισαι? :-)" σταματα η μουσικη... γιατι στις 12.30 η ωρα φευγει η κολοκυθαμαξα της Σταχτοπουτας, και το @#%&*@*@# Nobu ΠΑΥΕΙ να σερβιρει ποτα. γρουμφ. life is a bitch.

Νυσταζω. Σταματησε να βρεχει, αλλα ο ηλιος το παιζει αναποφασιστος. Εχω ξανανοσταλγησει το κρεβατι μου. Life's too short, but occasionally sweet. :-)

summerstorm

Ο ουρανος εχει καπως σκοτεινιασει και μυριζει βροχη. Σε 12 ακριβως λεπτα προβλεπεται μια μικρη καταιγιδα. Ηδη πεφτουνε οι πρωτες αραιες ψιχαλες, το παρκο εχει μισοαδειασει.

Πριν απο μιση ωρα, εκοψα ασχημα το μικρο δαχτυλακι του δεξιου μου χεριου. Προσπαθωντας να ριξω λιγο ακομα (αποβουτυρωμενο) γαλα καρυδας, απο την ανοιχτη κονσερβα, στην κατσαρολα με τα 3 ειδων ψαρια, πολυχρωμες πιπεριες, κρασι, φρεσκα κρεμυδακια και τζιντζερ. Η τομη ειναι βαθεια, εσταξαν αρκετες σταγονες ρουμπινι αιμα, ευτυχως οχι μεσα στην κατσαρολα με το φαγητο που εβραζε. Εδεσα το δαχτυλο σφικτα, εβαλα και ενα ναρθηκακι απο ενα ξυλινο chopstick που εσπασα για να μη το λυγιζω, και εμαι περιεργη να δω σε ποσες μερες θα δεσει.


Πριν απο 6 περιπου ωρες που ξυπνησα, το πρωτο που ηθελα να τσεκαρω ηταν εαν στη διαρκεια του υπνου ειχε πεσει ο ουρανος στο κεφαλι μου. Μετα απο μια συντομη ματια σε μελακια και διαδικτυο - νομιζω πως οχι. Οχι ακομα, τουλαχιστον. Η μηπως αυτο εχει ηδη συμβει και απλα εγω δεν πηρα ειδηση?

Αναρωτιεμαι για πολλα πραγματα αυτες τις ημερες. Αναρωτιεμαι τι αραγε ωφελει να μαθαινουμε να καταλαβαινουμε τη φυση των ανθρωπων (δικη μας και των γυρω) αμα δεν μπορουμε να την αλλαξουμε (των γυρω η τη δικη μας). Αναρωτιεμαι γιατι, αφου η φυση των ανθρωπων δεν αλλαζει, εμπιστευομαστε οποια πολιτικα σχηματα, κανενα απο τα οποια δεν παιρνει υποψιν του τη φυση των ανθρωπων. Αναρωτιεμαι, απο εδω και περα, που υποφερουμε απο την πιο ασχημη εκφραση της χειροτερης φυσης μας (το να θες να πλουτισεις θυσιαζοντας την ζωη του αλλου, σε μικρη η μεγαλη κλιμακα αδιαφορο, οπου ζωη ειναι το ευρεως εννοουμενο ευ ζειν, αλλα και το πιο θεμελιωδες απλο ζειν- ε, δεν υπαρχει χειροτερο)πως θα πορευτουμε. Θα κυτταξουμε γενναια το τερας μεσα μας στα ματια και θα προσπαθησουμε ννα στηριξουμε θεσμους που θα το χαλιναγωγησουν, η απλα, ακομα μια φορα, θα σκουπισουμε τα συντριμια κατω απο το χαλι και θα εξακολουθησουμε να προσποιουμαστε πως τπτ δεν εγινε.

Στο βαζο απεναντι, εξι κιτρινοκοκκινα τριανταφυλλα. Θυμιζω στον εαυτο μου, περιπου ανα μια ωρα, να τα κυτταζω. Ασκησεις πειθαρχιας. Ο Ζ, στο τηλεφωνο,απο Αθηνα. Γιατι εξακολουθει αραγε να με παιρνει, αφου δε βρισκω πια κατι να του πω. Δεν ειμαι σιγουρη αν φταιει το ο,τι δεν εχω πια διαθεση για γκομενισματα, η απλα εχω ξεχασει το πως.

Κριμα?

summertime

3 το μεσημερι Κυριακης. Βγαινοντας απο το σπιτι, βλεπω αυτο:



Κατω στο καναλι, κοσμος καταχαμα, δερματα κοκκινισμενα απο τον ηλιο, μπυρες και Pimms. Καθομαι λιγο στη σκια, σε ενα παγκακι με το βιβλιο μου.



Προχωρωντας λιγο αργοτερα προς τα πανω, ειναι πιο ησυχα, η σκια κατω απο την πρωτη γεφυρα ανακουφιστικα δροσερη.



Σχεδον ξεχναω πως ειμαι στο κεντρο του Λονδινου.



Τα σπιτοκαραβα ειναι φροντισμενα με τις γλαστρες τους. Αν ειχα ενα, δεν θα το ονομαζα "καπου", αλλα "εδω".



Το ανοιγμα κατω απο τη δευτερη γεφυρα με ανατριχιαζει. Η διαδρομη μεχρι το Camden ειναι υπογεια, πρεπει να ειναι πολυ υγρη και σκοτεινη. Αναρωτιεμαι πως να ειναι να περνας κατω απο αυτη τη στοα για να βγεις απο την αλλη πλευρα παλι. Αναρωτιεμαι.



Φοραω ενα γαλαζιο μακρυ φορεμα. Το πηρα 10 ευρω απο ενα καλαθι στην Πολη πριν 2 καλοκαιρια, γιατι ερωτευθηκα το χρωμα και τη διαθεση. Εδωσα αλλα 10-15 ευρω και πηρα απο το Καρακιοι τα κολιεδακια με τις χρωματιστες πετρες που εβαλα και μου ερραψαν κατω απο το ντεκολτε. Ενας καραβοσπιτοκυρης μου πετα ενα γελαστο πειραγμα, για το φορεμα και το ντεκολτε. Χαμογελαω αμηχανα, φευγω γρηγορα αμηχανη και χαμηλοβλεπουσα -ποτε δεν εμαθα πως να παιζω αμα αγνωστοι στο δρομο μου κανουνε καμακι.



Βγαινω πανω στο δρομο. Κανει πολυ ζεστη, εχει ησυχια, ο κοσμος μπαφιασμενος κι αμαθος στη ζεστη. Διπλα μου ακουγεται ενα γελιο δυνατο που γεμιζει την πλατεια. Μια κοπελια εχει ριξει πισω το κεφαλι και γελαει με ορθανοιχτο το κοκινοβαμενο στομα, κυτταζοντας στα ματια τον καλο της. Γελαει δυνατα, αυθαδικα, απενοχοποιημενα, λιγο κακαριστα. Ο ηχος που αντηχει στην ησυχια κανονικα θα με ενοχλουσε. Αλλα την ακουσα να μιλαει Ελληνικα πριν απο λιγο. Κι αισθανομαι ευγνωμοσυνη για το γελιο της.

Να ειναι καλα οσοι ακομα γελανε κι ερωτευονται...

(μου ζητησες βολτα στο καλοκαιρινο Λονδινο Ντοννα, αφιερωμενο λοιπον :-)

τσαι απο τριανταφυλλα

Κλεινω τα ματια, κραταω τη γουλια στο στομα μου. Η υγρη γευση απο τριανταφυλλα μου θυμιζει τον κηπο της γιαγιας, το περιφημο γλυκο της θειας που μας εδινε παντα σε πολυτιμα μικρα βαζακια. Η ιστορια απο την ξαδερφη μου - οταν πηγε για πρωτη φορα τη Θεια σε καποιους περιφημους κηπους (?Βερσαλιες?) το μονο που ενδιεφερε τη θεια ηταν να περασει μεσα στα παρτερια να μαζεψει τα πεσμενα φυλλα απο τα τριανταφυλλα. Ο φυλακας την αφησε να συνεχισει ανενοχλητη οταν του εξηγησε για το περιφημο γλυκο. Γελασε μονο, και της ζητησε να του στειλει κι αυτου ενα μικρο μεριδιο για ανταλλαγμα. Η ξαδερφη μου εβλεπε τη θεια να γεμιζει θριαμβευτικα σακουλες με τα πολυχρωμα ροδοπεταλα, αδιαφορωντας για τα απορημενα βλεμματα των γυρω, ενω η ιδια προσπαθουσε ματαια να κρυφτει απο τα βλεμματα των αλλων κατω απο τα μαυρα γυαλια της. Ομως ουτε αυτη διανοηθηκε να σταματησει τη μητερα της - το τριανταφυλλογλυκο δεν αφηνε κανενα ασυγκινητο στην οικογενεια.

Καταπινω οσο γινεται πιο αργα, να κρατησω οσο μπορω την μυρωδατη αισθηση στο στομα μου. Σε λιγο οι ποροι μου θα αναδινουνε μια ροδινη υγρασια, θελω να ελπιζω. Η γυαλινη κανατα με το τριανταφυλλονερο φιλτραρει το φως του πρωινου σε ενα χρωμα απροσδιοριστο. A rose by any other name would smell as sweet. But a rose is a rose is a rose.

English kinda summer

Σημερα εχει λιγο ηλιο. Τουλαχιστον για το επομενο μισαωρο. Χτες το πρωι, λιγο πριν να φυγω, ακουσα τους εργατες στις σκαλωσιες απεξω (βαφουνε τα καγκελλα και τα παραθυρα, πολυκατοικια 7 χρονων, δε μου φαινοτανε να εχει αναγκη, αλλα.) - "να τελειωνουμε, στις 12.30 θα εχει καταιγιδα." 12.35, στη δουλεια, ο στακαριστος θορυβος με κανει να σηκωσω τα ματια απο τον κομπιουτορα, η βροχη χτυπα αλυπητα το τζαμι του 4ου οροφου και τις φυλλωσιες στο παρκακι της Queen square. Οι πλατειες εδω εχουνε παρκα στο κεντρο τους, οι μεγαλυτερες συγκεντρωσεις που βλεπουν ειναι 12-13 στη διαρκεια μιας ηλιολουστης καλοκαιρινης ημερα, που οι εργαζομενοι απο τα γυρω κτιρια καταλαμβανουνε καθε σπιθαμη απο το ελευθερο γρασιδι προσπαθωντας να ρουφηξουν ηλιο. Χθες η πλατεια με τη βροχη ηταν εντελως αδεια. Με ανακουφιζουνε φετος αυτες οι εναλλαγες καλοκαιρινου ηλιου, ψυχρας με ανεμο και βροχης. Γενετικα ειμαι προγραμματισμενη να λαχταραω το καλοκαιρι παντα τετοιο καιρο, αλλα φετος εχω αλλαξει. Συμβολικα ισως, η καιρικη εναλλαγη με καθησυχαζει, μπορα ειναι, θα περασει. Χτες περιμενα γυρω στα 50 λεπτα, επρεπε να παω στο αλλο νοσοκομειο στο Kings Cross, δεν ειμαι και απο ζαχαρη, αλλα ποιος περπατα 15λεπτο μεσα σε τετοια νεροποντη. Οταν ξεκινησα ειχε σταματησει η βροχη. Κοβοντας δρομο διπλα απο το Coram's fields, μυρωδια βρεγμενων φυλλων και υγρασιας, τα πεζοδρομια στο Gray's Inn Road γλιστερα απο το γλυτσασμενο καυσαεριο. Οταν ομως εφυγα και απο το Nuffield για το σπιτι με τα ποδια, μετα απο αλλο ενα 5ωρο (πολλη δουλεια , πολλη, πολλη, πολλη δουλεια) οι δρομοι ειχανε πια στεγνωσει, μισοβγαινε ο ηλιος. Σημερα φευγω φορωντας μαυρα γυαλια, αλλα και καπαρντινα, η μικρη chaumon ομπρελλα (μια πινελια χρωμα μεσα στη γκριζα μερα αρκει να μου ανεβασει τη διαθεση)στο βαθος της τσαντας, παπουτσια κλειστα - μετα το μεσημερι θα βρεχει παλι, μαλλον μεχρι αργα το βραδυ. Θα αργησω παλι σημερα πολυ να τελειωσω, αλλα μετα τη δουλεια θα παω να βρω δυο φιλες μου, στο καταστημα με τις πολυ ακριβες πρασινες σακουλες εχει μια εκδηλωση και θα παμε για το χαζι.

υγεια η λαπαροματα

OK. Σκοπευα να γραψω ενα ποστ παρασκευιατικο και αναλαφρο. Εχει συνεφια, ψυχρουλα (14-11 - μπρρρρ! ο μπαμπας που βγηκε για εφημεριδα μου ζητησε να του δωσω σκουφο), η φυση ειναι καταπρασινη, αρχη αγγλικης ανοιξης παρα καλοκαιρι. Το ραδιο παιζει τα πιο χαρουμενα τραγουδια. Εχω μια ηθελημενη αισιοδοξια - ναι, θα τελειωσει η κριση, θα τα καταφερουμε. Μετα διαβαζω τον ανασχηματισμο. Και απλα δεν καταλαβαινω. Νταξ, το οτι δεν καταλαβαινω περι πολιτικων κινησεων και επιλογων σχεδον απαξαπαντων των πολιτικων στην Προζακολανδη, εδω και καιρο, γεγονος. Ειμαι ενδεχομενα τελειως βλακας για να μη καταλαβαινω, και χαιρομαι πολυ που δεν ψηφιζω, γιατι δεν θαξερα τι να επιλεξω αμαπια. Αλλα αυτο το πολυ συγκεκριμενο που με κανει να απορω σημερα, ειναι νομιζω χαρακτηριστικο. Ο Ηλιας Μ που εγινε υφεπεργος υποκρατειας (αλλαζω το σπελλινγ για να μη γοογλαριστει) ειναι ενας παγκοσμια καταξιωμενος στο χωρο της Health Policy. Οταν βγηκε ο τωρινος προεδρος στο αμερικη, τον καλεσε για να παρει τα φωτα του για το εκει θεμα υγειας, κλπ. Απο οτι θυμαμαι, ο χωρος της υγειας στην Ελλαδα νοσει οσο δεν παιρνει, εκτος αν εγινε κανα θαυμα στο τελευταιο δεκαλεπτο και ολα ειναι τελεια και εγω δεν το πηρα χαμπερι. Αλλα, χελλο? δεν το νομιζω. Γιατι λοιπον ω ανδρες κ γυναικες συμπολιτες μου της Ζαναξουπολης δεν βαζουν τον χριστιανο στο χωρο της ειδικοτητας του μπας και γινει κανα σωστο εργο κι αλλαξει κατι προς το καλυτερο? Γιατι δεν εκμεταλλευεσαι βρε ανθρωπε την ευκαιρεια να χρησιμοποιησεις εξειδικευμενη γνωση στην πραξη? Δεν καταλαβαινω πια απολυτως τπτ.
Αυτα τα ολιγα. Παω βολτα στο ησυχο κ ψυχρο λονδινο με γονεις. Ανοιχτα τα σχολια - πεστεναμεφατε. :-)

ζμπλατεια.

περιεργες μερες χωρις στιξη και καθολου κεφαλαια. επαψα να διαβαζω βλογς διαβαζω ψυχαναγκαστικα ηλεκτρονικο τυπο και τα εκει σχολια. θυμος αγανακτηση απελπισια αγωνια καταθλιψη πεινα. η ελπιδα αφαντη. ισως βαθεια εκει στο σεντουκι της πανδωρας να απομενει κατι που μοιαζει με ευχη η ονειρο.
θαθελα ναμαι σε μια πλατεια. θα ερθω σιγουρα σε μια πλατεια. κυνικη δεν πιστευω καθολου οτι ο κοσμος εκει ειναι καλυτερος. αλλα ειναι αυτος ακριβως ο κοσμος που εχουμε. και απο καπου θα πρεπει να γινει μια αρχη. να μιλαμε ο ενας στον αλλο να ακουμε ο ενας τον αλλο να μυριζουμε το πεινασμενο χνωτο του διπλανου μας.
επανασταση και κοραφεξαλα δεν πιστευω σε τιποτα. εχω ζησει αρκετα χρονια οι ελπιδες παντα διαψευδονται. η εξουσια φθειρει και διαφθειρει. ποιηση γραφουνε ομορφα οι πικραμενοι που δεν μπορεσανε να πραξουνε. οι τεχνοκρατες αυτοβραχυκυκλωνονται. οι γιατροι αδυνατουν να θεραπευσουν τη δικη τους αρρωστεια. τους δικαστες ποιος θα δικασει. τους κλεφτες δεν θα τους καταδικασουνε οι κλεφτες. φθορα διαφθορα και στο τελος η ανυπαρξια.
αλλα.
αλλα.
αλλα.
στον πατο του σεντουκιου εχει μεινει μια ευχη που μοιαζει με ονειρο. αυτη που σε κανει να ακουμπας να αφουγκραζεσαι να νοιωθεις να αισθανεσαι τον διπλανο σου. ακομα κι οταν εχουνε πτωχευσει ολες οι λεξεις.
η ζωη μονο μεσα στην πλατεια.