the not so fine medical diagnoses of fine art, and finding meaning in liff.

Διαβαζα στο Guardian αυτο πως ο Professor Baum γυρναει τους φοιτητες τπο Ιατρικης στη National Portrait Gallery και τους συζητα πιθανες διαγνωσεις οσων ειναι εκει απεικονισμενοι. Το αρθρο ειναι πραγματικα εμπνευσμενο, διαβαστε το. Εκεινο που σκεφτηκα ειναι οτι η αναγκη να εξηγησουμε και να κατανοησουμε, να δωσουμε νοημα σε ο,τι συμβαινει σε εμας και στους γυρω μας ειναι γραμμενη στα κυτταρα του εγκεφαλου μας - ο Gazzaniga που ειναι top Neuroscientist και ο Thomas Wolfe (απο τους αγαπημενους μου συγγραφεις) εχουνε κανει μια καταπληκτικη κουβεντα πανω σε αυτο το θεμα, με την νευροεπιστημη να εξηγει γιατι η λογοτεχνια - και αλλα παρεμφερη - ειναι αναγκη ανθρωπινη. Εμενα αυτη η αναγκη με εκανε γιατρο - να εξηγησω και να νοηματοδοτησω τη ζωη (μου). Αλλα θα μπορουσα να ειχα επιλεξει οποια αλλη επιστημη, να μου δωσει ενα τροπο σκεψης και ενα συστημα ερμηνειας. Κ εξακολουθει να με γοητευει ολη αυτη η διαδικασια της νοηματοδοτησης, με τη φαντασια να καλπαζει, την επιστημη να τιθασευει και να οργανωνει, τα δυο μαζι να δημιουργουν - θαματα και πραματα. Αστρολογιες η θρησκειες απο τη μια, πολιτικες η φιλοσοφικες θεωριες και επιστημονικος τροπος προσεγγισης απο την αλλη μερια. Η αναγκη που τα πυροδοτει ειναι η ιδια. Η τεχνη, ισως, στο ενδιαμεσο να τα συνδεει, να τα συμφιλιωνει? Ισως. Τα γραφω ολα αυτα και για να θυμαμαι οτι νστο τελος μιας μερας με (κουραστικες αλλα ικανοποιητικες) επιστημονικες ενασχολησεις, ειχα την αναγκη να καταγραψω τη συναισθηματικη μου αντιδραση και ερμηνεια αυτης της πληροφοριας. και να σκεφτω οτι η σωστη ερμηνεια θελει και γνωση και πειθαρχια, αλλα και αγαπη/ενδιαφερον για το αντικειμενο, και φαντασια - thinking out of the box.
life is intricate, beautiful and interesting..

i feel good ...!

παιδια, παρακαλω μη με βαρεσετε, αλλα αισθανομαι μια ηρεμη αισιοδοξια. οχι μονο για μενα ατομικα, γενικα μιλαω. καλα ειμαστε, καλα θα παμε.

-Snap out of it, right now! γογγυξε/γρυλλισε το νοημον κοινο.
-Sorry guys,i do mean what i say, απαντησε απτοητη η DonnaBella. και εκλεισε συνωμοτικα το ματι στο τρελλολαγο που εξαφανιζοτανε μαζι με ενα σαρκαστικα γελαστο γατι στην ακρη της οθονης.
................................

Τα ξημερωματα της 4ης Αυγουστου με βρηκανε να αγκαλιαζω απελπισμενα μια τεραστια ροζ βαλιτσα που επαιρνε δρομο σε καθε ανοιχτη στροφη ενος αποτρελλαμενου λεωφορειου και να σκεφτομαι - γιατι κατεβηκα θε μου απο το αεροπλανο, i wanna go back home, RIGHT NOW! Μεχρι να αποβιβαστω γωνια αλεξανδρας και βασιλισσης-δε-θυμαμαι-το- γαμημνο- δρομο,τρεις απο τους συνεπιβατες - ενας σκωροφαγωμενος κοστουμογραβατωμενος παππους, ενας ξενος και μια ?καλοβαλμενη ελληνιδα- ειχανε βρισει τον οδηγο. Αδικα, κατα τη γνωμη μου. Omegod,δεν αντεχω την ενταση σε αυτη τη χωρα - σκεφτομουνα. Οι μαμομπαμπας με παραλαβανε απο τη σταση πανευτυχεις, ειπαμε πολλα ευχαριστω και γλυκες καληνυχτες στον οδηγο - μια μικρη συνεισφορα για να ανεβει το επιπεδο ευτυχιας της προζακολανδης - και αι διακοπαι αρχισαν.

ναι, ημουνα προς το ευθραστο ψυχικα αμα τη αφιξει. ακομη χειροτερα, δεν περιμενα τπτ ιδιαιτερο να συμβει στον υπολοιπο μηνα του αυγουστου. ηθελα μονο να ξεκουραστω, να φροντισω την ψυχη και το σωμα μου, να περασω χρονο με τους αγαπημενους μου ανθρωπους. και αυτο ακριβως εγινε. οι μερες κυλισανε αργα, στο τελος της πρωτης εβδομαδας νομιζα πως ημουνα διακοπες μηνα. δεν εγινε (σχεδον) τιποτα το συνταρακτικο. εκτος ισως απο μια βραδια που εφυγα απο ενα σπιτι με βοτσαλα στην εισοδο ξεχνωντας εκει τα παουτσια μου, και συνειδητοποιησα - δε πα να προσπαθω να βαλω σε κουτακια καταστασεις, life is not like that. three hurray for life, and let us toast our venturing into terra incognita. απο τα υπολοιπα, θα κρατησω:

- μια διαδρομη βραδυ με πανσεληνο, με ανοιχτη την οροφη, μεσα απο τους χωραφοδρομους του καλου χωριου, κατω στη θαλασσα της Χερσονησου (μη τσιριξεις Μανο, ναι το ξαναδιεπραξα, ηρθα εκει κ δεν). με καταληξη - μετα απο πολλες ρακες με μια αλλη, μεγαλη παρεα- στο κιοσκι πανω στη θαλασσα, περασμενα μεσανυχτα, με δυο φιλους απο σχεδον εικοσαετια. Ο Ανεστης εχει ακριβως το ιδιο περιγραμμα με τοτε, οι μπαφοι ομως εχουν καπως αυξηθει. Η Τιτι ειναι ανεπαισθητα χαραγμενη, το ιδιο εντονη, ισως η ενταση να εχει ανεβει μια δυο σκαλες, περασε εναν ζορικο χειμωνα. Εγω εχω, μου λενε οσοι με συναντουν εκει, την ιδια οψη με τοτε - εχω γινει ομως καπως πιο απομακρη, εγω αισθανομαι. Περιεργη η αισθηση να ξαναπιανεις το νημα της ζωης σου σχεδον εκει ακριβως που το αφησες τοσα χρονια πριν, με ανθρωπους κοντινους παρα την χιλιομετρικη αποσταση που σας χωριζει, να γεφυρωνεις χρονια απουσιας με λεξεις που δε λογοκρινεις κι ιστοριες που γραψανε στο πετσι σου κι οχι μονο. Και να βρισκεις τους φιλους σου στο ιδιο σημειο διπλα και απεναντι σε εσενα, οπως τους θυμοσουνα.

- μια Αθηνα ομορφα αδεια, που περπατησα τελετουργικα τις περισσοτερες μερες που ημουνα εκει - απο τη Σονια, Αλεξανδρας, Αβανα, Εξαρχεια, Σκουφα. Μετα Συνταγμα, Ερμου,Μητροπολεως, Μοναστηρακι. Καποιες μερες μεχρι και Θησειο. Η χαρα οταν καποιες φορες, τυχαια, επεσα πανω σε ανθρωπους σχεδον φιλους, που αλλοιως δεν θα εβλεπα. Η χαρα μου οταν ξαναανοιξε το Rosebud - ανακαινιζοτανε και οχι, δεν εκλεισε, τι χαρα!- , οταν ξαναχωθηκα στην πολυθρονα στη γωνια μπαινοντας αριστερα, με το λαπτοπ αγκαλια, να δουλευω πινοντας καφεδες κ βλεποντας φιλους στηα διαλειμματα, κατω απο τα χαμογελαστα βλεμματα των παιδιων εκει. η χαρα μου καθε φορα που εβλεπα περνωντας απο τη οδο Αγαθιου (μα τι υπεροχο ονομα!) αυτην εδω τη βοκαμβιλια, να ενωνει περνωντας πανω απο το δρομο τα δυο αντικρυστα μπαλκονια. Μια μερα τη φωτογραφισα, ατεχνα. Εφτιαξα πολλες ιστοριες για το πως εγινε αυτο , να ενωθουνε δυο ξενα μπαλκονια, σε αυτη την περιεργα περιεργη πολη. Σε βολτες μου στους παραπανω δρομους, ειδα και αλλα τετοια. Ζεσταθηκε η ψυχη μου. Δεν ξερω ακριβως γιατι, αλλα αυτο το μπαλκονι της Αγαθιου και τα αλλα ειναι νομιζω ο σημαντικοτερος λογος που με κανει να ελπιζω με μια χροια βεβαιοτητας.



- καφεδες, πολλοι καφεδες, και το καιηκ της ημερας (για εμενα) κ ενα κρουασαν (για την ροζΕβιτα) σε σκιερα, πρασινα καφε, κατω απο ενα ηλιο που υπεραγαπαω, κυριως γιατι δεν τον εχω συνεχεια στη μαπα, μαζι με την ποιο ροζ απο τις φιλες μου και με κουβεντες να κυλανε αβιαστα για ωρες ολοκληρες.

- εξοδοι σε μερη που μου φανηκαν προσεκτικα μακιγιαρισμενα κουφαρια μιας αλλης ανουσιας εποχης που εχει αυτοκτονησει αλλα αρνειται να το παρει καν χαμπαρι. παρολα αυτα, δεν ειναι αναμνησιακη, ουτε μνημειακη η αξια τους - πας ακομα για το χαζι,για να απορησεις για ακομη μια φορα με βλεμματα εγκλωβισμενα στο κενο τους και προσωπα θωρακισμενα σε μια εκφραση που δεν ειναι δικια τους. και απολα αυτα, και παρολα αυτα, δυο βραδιες στο γκαζαρτε με μουσικες πειραγμενες και με κοκταιλιες που με μεθαει μονο η ιδεα τους - το ενα με βασιλικο, το αλλο με βαση τη μαστιχα, ελληνικο Cosmopolitan με ενα λουκουμι στο χειλος του ποτηριου. Και τον ουρανο της πολης πανω απο το γκαζι, με προσωπακια νεα η οχι και τοσο νεα γυρω, αλλα πιο ηρεμα, λιγοτερο σφιγμενα και καπως πιο φωτεινα απο αλλου. η ισως εφταιγε το φιλτρο της μαστιχας και του βασιλικου που μεκανε ετσι να τα βλεπω.

Απεναντι μου τα φυλλα εχουν χρυσισει, εχει μια ανακουφιστικη συνεφια - χαζο εισαι παιδι μου που χαιρεσαι με τον κακο καιρο? ελαμου ντε. -κ κανει καποια ψυχρα. Προχτες λιγο πριν φυγω απο τη δουλεια ερριξε μια νεροποντη κατακλυσμο που θαυμαζα απο τα ψηλα παραθυρα της κλινικης να μαστιγωνει τα δεντρα στο Queen square. Φοραω τις καπαρντινες μου αυτες τις μερες - μια ασπρη, μια μαυρη, αναλογα με τη διαθεση- και δουλευω παλι δωδεκαωρα. Μ'αρεσει το φθινοπωρο που ερχεται, οι εποχες που αλλαζουν, η ηρεμια αυτη τη στιγμη μεσα μου. Καποιες στιγμες, απλα μου αρεσει να καθομαι χωρις να σκεφτομαι πολλα πολλα, και να χαζευω τη θεα που εχω απεναντι μου.Ειτε αυτη ειναι τα φυλλα που χρυσιζουνε, ειτε η βροχη που πεφτει, ειτε ο ουρανος βραδυ η μεσημερι πανω απο καποιο σημειο της Αθηνας. με καθησυχαζει να τα βρισκω ολα - οσα ολα! κι αν δεν ειναι ολα, τα οσα ειναι πολλα!- στη θεση τους. κι εμενα εκει, μεσα στη ζωη μου.

Σας φιλω γλυκα. Καλο υπολοιπο καλοκαιρι, καλο φθινοπωρο, καλη ο,τι εποχη κι αν θελετε!

καλοκαιρινο

Ποτε μου δε συμπαθησα τις πανοπλιες. Μια μικρη χαραματια, και σ'ακουμπαει κρυο το λεπιδι. Δεν ειναι τοσο η πληγη - κι ας αιμορραγεις- αλλα το ξαφνιασμα κι ο φοβος, το να συμβει αυτο δεν το ειχες υπολογισει. Καλυτερα με τα λεπτα, τα αερινα σου ρουχα, ενα χαμογελο, και τη δυναμη στα ματια. Ουτε να φοβασαι, ουτε και να σε φοβουνται.

(Δυσκολο παλι αυτο το καλοκαιρι..)



Αραγε εκεινα τα φουρφουρια που ειχατε παρει στην Κορινα και σε εμενα κυριε Βασιλη, φοιτητριες πια, τι τα καναμε? Θυμαμαι τα ειχαμε στερεωσει σε μια γλαστρα στα μπαλκονια μας, να τα γυριζει ο αερας. Θυμαμαι παλι στο μπαλκονακι πισω απο την Καμαρα, ενα πολυ ζεστο βραδυ καλοκοιριου. Ειχατε περασει απο το σπιτι οπου πια εσεις δε μενατε, να δειτε την πολυαγαπημενη σας κορη. Καθισμενες οι δυο μας στο μπαλκονι με τα νυχτικα - εκανε τοση ζεστη-μπροστα σε δυο πιατα με καρπουζι. Μας πιασατε τη κουβεντα. Η Κορινα κι εγω παντα κρατουσαμε ενα γελιο οταν λεγατε το ονομα μου - αρχιζε παντα με Ν-τ και ποτε με D, οπως ηταν το σωστο. Καποια στιγμη, μετα απο ωρα, σας ζητησα συγνωμη, για την απρεπη μου εμφανιση - ενα ντεκολτε, οπως παντα αβυσαλλεο. Εκεινη μονο τη στιγμη εστιασαν τα ματια σας, και αμεσως στρεψατε το προσωπο στην αλλη πλευρα του μπαλκονιου - ω, μα δεν πειραζει, μα τι λες παιδι μου..Συνειδητοποιησαμε, και μετα βεβαια το κοροιδεψαμε με τρυφεροτητα, πως -οπως παντα - ουτε καν το ειχατε προσεξει. Αθωος ανθρωπος. Αν οχι σε ολες τις πτυχες, παντως σε εμας, αθωος. Ναστε καλοταξιδος, και ναχει καλοκαιρι εκει που πατε.




Λιγα χρονια πριν, Φλεβαρη, σε ενα συνεδριο στη Florida. Εβγαλα τα παουτσια μου και περπατησα στην αμμο. Πισω μου η σειρα των ξενοδοχειων - μεγαλα, τετραγωνα, ακομψα κτιρια - και μια μακρινη λουριδα αμμος, μπροστα μου η θαλασσα, σκουρα μπλε, μεχρι τον οριζοντα. Για λιγα λεπτα, η αισθηση ηταν εντελως εξω απο τον εαυτο μου, εξω απο τη ζωη μου, εξω απο το χρονο. Σα να ξαναβρισκοτανε το κεντρο του κοσμου. Οσο δυσκολο μου ειναι να περιγραψω την αισθηση, τοσο εντονη και κατακλυστικη εχει παραμεινει η μνημη της. Δε συνεβηκε τιποτα αλλο ιδιαιτερο σε εκεινο το ταξιδι - καλα ειχα περασει, αλλα ητανε μια εποχη πολυ δυσκολεμενη - ουτε οταν μετα επεστρεψα σπιτι μου στο Λονδινο. Δεν ειχα σκεφτει τιποτα ιδιαιτερο εκεινη τη στιγμη, κανεναν επαναπροσδιορισμο δεν ειχα κανει, καμια αποφαση δεν ειχα παρει. Αλλα ενα χρονο μετα, αλλαξα ξαφνικα την πορεια στη ζωη μου, εκανα το βημα που ηθελα μεσα στο κενο - βρεθηκε σχεδον αυτοματα απο κατω μου η γεφυρα. Πηρε χρονο κι αγωνια μπολικη, αλλα εγινα αυτο που ηθελα να γινω και να ειμαι. Και σε ολη την πορεια, ακομα και χωρις να το θυμαμαι, η αισθηση εκεινη η στιγμιαια μπροστα σε μια ξενη θαλασσα μου εδινε δυναμη και ωση. Περιεργο, οι μεγαλες περιπετειες να ξεκινανε σε χρονο ανυποπτο, πολυ πριν ξεκινησουνε οι αλλαγες που ειναι - απο καιρο - δρομολογημενες. Αλλαγες αναποφευκτες, λυτρωτικες και απαραιτητες.



Δεν ειμαι μεσα στα ονειρα μου αυτες τις μερες, η ειμαι καπου σε μια γωνια και παρατηρω. Πολυκοσμια, συνταρακτικα γεγονοτα και αποκαλυψεις, αλλα εγω ειμαι καπου στη γωνια και βλεπω, χωρις να ξερω οτι ονειρευομαι. Νομιζω ειναι τοσο το βαρος που κουβλαω για στεναχωριες οσο και χαρες αλλων, που οταν μπορω, ακουμπαω κατω τον δικο μου εαυτο να ξαποστασω.



Γεμισα μια βαλιτσα χρωματα. Για να ρουφηξουνε ηλιο και φεγγαρι, να ανιχνευσουν το θαλασσινο νερο, να θροισουνε με τις κινησεις μου. Λεω ετσι με κατι τετοια μαγικα μηπως ξορκισω λυπες και στεναχωριες, να φτιαξω ζωη, στιγμες και ονειρα χαρουμενα.

Χαιρετω και γλυκοφιλω σας. καλο καλοκαιρι :-)

Ελλας. Οχι αλλοιμονο.

Ασχετο, αλλα γιατι να μην υπαρχει ενα 24 hour bar lounge με χαμηλους, μαλαακους καναπεδες με πουπουλενιες μαξιλλαρες, ζεστα χρωματα, χαμηλους φωτισμους και αισθηση γυναικειου boudoir - pinup art on the wall optional.Να το λενε "come to bed" και ναχει απιθανες κοκταιηλιες.

Νυσταζω. Βρεχει, ειναι εκεινες οι μερες του μηνα, και μετα απο ενα γερο ξενυχτι φιλοδοξουσα να το μεσημεριασω, αλλα με ξυπνησε ο ηχος των @#$%&*@*# αυτοκινητων, που προσπαθωνατς να αποφυγουν τα @#$&*#@** οδοφραγματα που εν οψει των ολυμπιακων εχουν ξεφυτρωσει σε καθε γωνια της @#%&*@#** πολης, εχουν ανακαλυψει και τις πιο απιθανες παρακαμψεις. Κ το ησυχο δρομακι μου, κατι οι καλοκαιρινες φουσκοδεντριες των νεαρων της γειτονιας που γυρω στα μεσανυχτα σκαρφαλωνουν απο το φραχτη στο παρκο απεναντι για να κανουνε παρτι, κατι οι φουσκοθαλασιες των γλαρων που επιμενουν να ζευγαρωσουνε τις πιο απιθανες ωρες, κατι τα τουτου, δεν ειναι καθολου πια ησυχο, @#%&**@#*.



Χτες βραδυ, μαζεψα την Αγγελικουλα απο τη Harley Street, και μετα απο 2 λεπτα οδηγησης με την οροφη του αυτοκινητου της κατεβασμενη (ναι, χτες ειχε ερθει το καλοκαιρι ΚΑΙ στο Λονδινο), παρκαραμε πισω απο Marylebone και ανεβηκαμε στο μπαλκονι του Orrery. Το οποιο ηταν τιγκα στα κοστουμια μεσης ηλικιας,με ελαχιστες πορτοκαλι γυναικες ταγιερατες. Τσαλαπατησα αποφασιστικα καποιες τσαντες ακουμπισμενες στο εδαφος, ανιπαρεκαμψα κανα δυο κρουσματα γνωριμιας, και εκανα αποφασιστικο beeline για αυτο που μου φαινοταν για το μπαρ στην ακρη του διαδρομου. Ο σερβιτορος δεν προλαβε να μας σερβιρει το πολυποθητο peach Bellini - το βασιλειο μου για ενα ποτο!- οταν αρχισαμε να συνειδητοποιουμε οτι πισω απο το τραπεζι του δεν υπηρχε κανενα μπαρ περιωπης, παρα μονο κατι κρυσταλλινα ποτηρια και κανατες η σαμπανιες, και μας πλησιαζει ενας burly τυπος της ασφαλειας που μας λεει "lovely to see you ladies, but this is a private function." :-[

Η Ματινα που ηρθε αργοτερα (καφε δερματινες σουεντ μποτες, μαυρο one shoulder jumpsuit all saints, γαλαζια ματια, κοντα μαυρα μαλλια και καπελλο καουμπου, this is London, hell, yaaah!!) - μας επεπληξε πολυ αυστηρα, που δεν δηλωσαμε οτι τιμη τους να ομορφυνουμε την χαζοεκδηλωση τους με την πανεμορφη παρουσια μας. Εμεις βεβαια ειχαμε φυγει χασκογελωντας σα πιτσιρικια που τα πιασανε να κανουνε κοπανα. το μονο regret ηταν που δεν προλαβαμε να πιουμε το @#$&*@*@ bellini τους(αλλα σιγα το παλιοbellini, που θα ηταν με prosecco)(off with her head, cried the Quuen of Hearts).



Λιγα λεπτα αργοτερα, η φοβερη Αντζελικα θα ανακαλυπτε ενα καινουριο μπαρ με διακριτικη live jazz,ξυλινη και πετρινη διακοσμηση, ζεν καλλιτεχνηματα στους τοιχους που σε φερνουν σε κατασταση διαλογισμου μονο και ποου τα κυττας (εχμ, μετα απο κανα δυο ποτακια σε αδειο στομαχι δλδ), το Colony. Με τις πιο καταπληκτικες κοκταιηλιες που εχω πιει τους τελευταιους μηνες. Μετα το πρωτο watermelon collins στο αδειο στομαχι μου (wyborowa, basil, lime,watermelon puree, spiced syrup and soda) ημουνα ευτυχισμενη, το Piim's punch (Pimms με φραουλες και rose champagne)ειχε κανει την Αντζελικα αγγελικα χαμογελαστη, οποτε οταν ηρθε η Μαρουσα (American preppy look me Ralph Lauren sweater, capri μαυρο παντελλονι και καραμελλενιες γοβες Prada που κρατηθηκα να μην απαιτησω να τις ανταλλαξει με τα Τodd's ψηλοτακουνα μου εδω και τωρα)ειχαμε ηδη πιασει φιλιες με το μπαρμαν κ προσπαθουσαμε να κλεψουμε τα μυστικα του για τα ποτα.


Στο τριτο ποτο προβληματιζομουνα εντονα εαν το συμπαν μου εστελνε κρυπτογραφημενα μηνυματα οτι πρεπει κι εγω να μαθω να κανω καταπληκτικα κοκταιηλς (sms στον Ζ, που με ειχε παρει τηλεφωνο νωριτερα, να του το δηλωσω - καρφωτη απαντηση, οπως ξερεις δεν πινω κοκταιηλς, αλλα ποτε ναρθω να με παςσ στο μαγαζι? πφφφφ..!). Η να μαθω να μαγειρευω υψηλη μαγειρικη. Η εστν να α νοιγω φυλλο/φτιαχνω γλυκα/cupcakes/κλπ. Τελικα αποφασισα οτι το συμπαν μου στελνει ξεκαθαρα μηνυματα, I MUST get out more αντ γκετ α λαιφ(ο)!



Η Ματινα μας βρηκε στην εισοδο του κινηματογραφου. Οταν ειδαμε το καπελλο της, κυτταχτηκαμε με την Αγγελικουλα - ποιος θα μας βρισει παλι που θα του κρυβει την οθονη- μετα ξανακυτταχτηκαμε οι τρεις και με τη Μαρουσα - η Αντζελικα με ακριβο ταγιεροπανταλονο κατευθειαν απο τη δουλεια, εγω με λευκο φορεμα riviera style με σφικτο μπουστο και αθωα αβυσαλλεο embonpoint - νταξ, δεν κολλουσαμε με τιποτα ενδυματολογικα, τα ρουχα μας διηγοντουσαν τελειως αλλες ιστοριες - αλλα με εναν περιεργο τροπο το συνολο μας εδενε.

3 ωρες αργοτερα, μετα απο γελια μεχρι δακρυων (bridesmaids. just watch it.) και μετα το 4ο Japanese Mojito (Zubrowka Bison Grass Vodka, Lime Juice, Shiso leave & Vanilla Syrup,Mint), ενα κορυφαιο καμακι στη Μαρουσα με το που ελysε την χρυσοκαστανη της κομη ( "my friend wants to tell you a story"), σχεδια αποδρασης στο σπιτι της Ματινας στο Παρισι και αποριες τυπου "μετα τριαντα-σαραντα χρονια που θα ερχομαστε εδω, θα σε ρωταω, θυμασαι τοτε που βγηκαμε που φορουσα το καπελλο " "και εγω θα σου λεω, το καπελλο το θυμαμαι, εσυ που με ρωτας ποια εισαι? :-)" σταματα η μουσικη... γιατι στις 12.30 η ωρα φευγει η κολοκυθαμαξα της Σταχτοπουτας, και το @#%&*@*@# Nobu ΠΑΥΕΙ να σερβιρει ποτα. γρουμφ. life is a bitch.

Νυσταζω. Σταματησε να βρεχει, αλλα ο ηλιος το παιζει αναποφασιστος. Εχω ξανανοσταλγησει το κρεβατι μου. Life's too short, but occasionally sweet. :-)

summerstorm

Ο ουρανος εχει καπως σκοτεινιασει και μυριζει βροχη. Σε 12 ακριβως λεπτα προβλεπεται μια μικρη καταιγιδα. Ηδη πεφτουνε οι πρωτες αραιες ψιχαλες, το παρκο εχει μισοαδειασει.

Πριν απο μιση ωρα, εκοψα ασχημα το μικρο δαχτυλακι του δεξιου μου χεριου. Προσπαθωντας να ριξω λιγο ακομα (αποβουτυρωμενο) γαλα καρυδας, απο την ανοιχτη κονσερβα, στην κατσαρολα με τα 3 ειδων ψαρια, πολυχρωμες πιπεριες, κρασι, φρεσκα κρεμυδακια και τζιντζερ. Η τομη ειναι βαθεια, εσταξαν αρκετες σταγονες ρουμπινι αιμα, ευτυχως οχι μεσα στην κατσαρολα με το φαγητο που εβραζε. Εδεσα το δαχτυλο σφικτα, εβαλα και ενα ναρθηκακι απο ενα ξυλινο chopstick που εσπασα για να μη το λυγιζω, και εμαι περιεργη να δω σε ποσες μερες θα δεσει.


Πριν απο 6 περιπου ωρες που ξυπνησα, το πρωτο που ηθελα να τσεκαρω ηταν εαν στη διαρκεια του υπνου ειχε πεσει ο ουρανος στο κεφαλι μου. Μετα απο μια συντομη ματια σε μελακια και διαδικτυο - νομιζω πως οχι. Οχι ακομα, τουλαχιστον. Η μηπως αυτο εχει ηδη συμβει και απλα εγω δεν πηρα ειδηση?

Αναρωτιεμαι για πολλα πραγματα αυτες τις ημερες. Αναρωτιεμαι τι αραγε ωφελει να μαθαινουμε να καταλαβαινουμε τη φυση των ανθρωπων (δικη μας και των γυρω) αμα δεν μπορουμε να την αλλαξουμε (των γυρω η τη δικη μας). Αναρωτιεμαι γιατι, αφου η φυση των ανθρωπων δεν αλλαζει, εμπιστευομαστε οποια πολιτικα σχηματα, κανενα απο τα οποια δεν παιρνει υποψιν του τη φυση των ανθρωπων. Αναρωτιεμαι, απο εδω και περα, που υποφερουμε απο την πιο ασχημη εκφραση της χειροτερης φυσης μας (το να θες να πλουτισεις θυσιαζοντας την ζωη του αλλου, σε μικρη η μεγαλη κλιμακα αδιαφορο, οπου ζωη ειναι το ευρεως εννοουμενο ευ ζειν, αλλα και το πιο θεμελιωδες απλο ζειν- ε, δεν υπαρχει χειροτερο)πως θα πορευτουμε. Θα κυτταξουμε γενναια το τερας μεσα μας στα ματια και θα προσπαθησουμε ννα στηριξουμε θεσμους που θα το χαλιναγωγησουν, η απλα, ακομα μια φορα, θα σκουπισουμε τα συντριμια κατω απο το χαλι και θα εξακολουθησουμε να προσποιουμαστε πως τπτ δεν εγινε.

Στο βαζο απεναντι, εξι κιτρινοκοκκινα τριανταφυλλα. Θυμιζω στον εαυτο μου, περιπου ανα μια ωρα, να τα κυτταζω. Ασκησεις πειθαρχιας. Ο Ζ, στο τηλεφωνο,απο Αθηνα. Γιατι εξακολουθει αραγε να με παιρνει, αφου δε βρισκω πια κατι να του πω. Δεν ειμαι σιγουρη αν φταιει το ο,τι δεν εχω πια διαθεση για γκομενισματα, η απλα εχω ξεχασει το πως.

Κριμα?

summertime

3 το μεσημερι Κυριακης. Βγαινοντας απο το σπιτι, βλεπω αυτο:



Κατω στο καναλι, κοσμος καταχαμα, δερματα κοκκινισμενα απο τον ηλιο, μπυρες και Pimms. Καθομαι λιγο στη σκια, σε ενα παγκακι με το βιβλιο μου.



Προχωρωντας λιγο αργοτερα προς τα πανω, ειναι πιο ησυχα, η σκια κατω απο την πρωτη γεφυρα ανακουφιστικα δροσερη.



Σχεδον ξεχναω πως ειμαι στο κεντρο του Λονδινου.



Τα σπιτοκαραβα ειναι φροντισμενα με τις γλαστρες τους. Αν ειχα ενα, δεν θα το ονομαζα "καπου", αλλα "εδω".



Το ανοιγμα κατω απο τη δευτερη γεφυρα με ανατριχιαζει. Η διαδρομη μεχρι το Camden ειναι υπογεια, πρεπει να ειναι πολυ υγρη και σκοτεινη. Αναρωτιεμαι πως να ειναι να περνας κατω απο αυτη τη στοα για να βγεις απο την αλλη πλευρα παλι. Αναρωτιεμαι.



Φοραω ενα γαλαζιο μακρυ φορεμα. Το πηρα 10 ευρω απο ενα καλαθι στην Πολη πριν 2 καλοκαιρια, γιατι ερωτευθηκα το χρωμα και τη διαθεση. Εδωσα αλλα 10-15 ευρω και πηρα απο το Καρακιοι τα κολιεδακια με τις χρωματιστες πετρες που εβαλα και μου ερραψαν κατω απο το ντεκολτε. Ενας καραβοσπιτοκυρης μου πετα ενα γελαστο πειραγμα, για το φορεμα και το ντεκολτε. Χαμογελαω αμηχανα, φευγω γρηγορα αμηχανη και χαμηλοβλεπουσα -ποτε δεν εμαθα πως να παιζω αμα αγνωστοι στο δρομο μου κανουνε καμακι.



Βγαινω πανω στο δρομο. Κανει πολυ ζεστη, εχει ησυχια, ο κοσμος μπαφιασμενος κι αμαθος στη ζεστη. Διπλα μου ακουγεται ενα γελιο δυνατο που γεμιζει την πλατεια. Μια κοπελια εχει ριξει πισω το κεφαλι και γελαει με ορθανοιχτο το κοκινοβαμενο στομα, κυτταζοντας στα ματια τον καλο της. Γελαει δυνατα, αυθαδικα, απενοχοποιημενα, λιγο κακαριστα. Ο ηχος που αντηχει στην ησυχια κανονικα θα με ενοχλουσε. Αλλα την ακουσα να μιλαει Ελληνικα πριν απο λιγο. Κι αισθανομαι ευγνωμοσυνη για το γελιο της.

Να ειναι καλα οσοι ακομα γελανε κι ερωτευονται...

(μου ζητησες βολτα στο καλοκαιρινο Λονδινο Ντοννα, αφιερωμενο λοιπον :-)