http://www.unicef.org/
Δε νομιζω να υπαρχει κανενας που να μην ξερει πως να βοηθησει, αλλα το λινκ σε παει στη Γιουνισεφ, κλικ στην καταλληλη σημαια δεξια - και σε λιγοτερο απο 1 λεπτο μπορεις να δωρισεις ο,τι προαιρεισαι - για την Αιτη, η για ο,τι αλλο.
:-)
Saturday, 16 January 2010
Friday, 15 January 2010
Ο ασταθμητος παραγοντας
Μετα απο οτι σου φαινεται πως ειναι ωρες (στην πραγματικοτητα ειναι λιγα λεπτα, αλλα εσυ εισαι ανυπομονο πλασμα ειπαμε), και εκει που εχεις στρογγυλοκαθησει στη σταση του λεωφορειου, βλεπεις να πλησιαζουνε ταυτοχρονα δυο λεωφορεια, αδεια . Και εσυ σκεφτεσαι ποσο κοντα θα σε παν στον προορισμο σου, θυμασαι το ταξι που κοντοσταθηκε μπροστα σου αλλα εσυ εδιωξες και αναρωτιεσαι μηπως τελικα το κοψεις με τα ποδια.
.................................................................................................................................................................................
-Μα τι θελετε επιτελους οι γυναικες? με ρωτησε χτες ο Κομποθτας.
- Τι σε νοιαζει βρε, αφου εισαι gay.
-Gay με προσανατολισμο bi (παλιοτερα ελεγε bi με προσανατολισμο gay, οτι του φανει του λωλοστεφανη), να μη ξερω?
-..............!
(Παρενθεση, και το παραθετω αυτουσιο:
"ti onoma einai auto pou mou evales vre vourlo. Afou sou lew oti eimai ena aplo gourouni.To vrisko pio chic, pio aerino, pio poiotiko. Akou kompothtas.")
:-)))!
Ο Κομποθτας (δεν μπορω να σε αποκαλω γρουν χρυσε μου, λιγνο γουρουνι με κοιλιακους φετες και προχω ντυσιμο? θα κατηγορηθω για miscasting), εχει καποιο δικιο. Τι θεμε, η μαλλον τι θελω?
Who knows, της γυναικας η καρδια ειναι μια αβυσσος, κλπ δημωδη ασματα.
Σκεφτομαι πως λογω ιδιοσυγκρασιας (συγκρατημενο χασμουρητο απο τους αναγνωστες) δεν μου προσιδιαζει το κυνηγι (της μπεκατσας). Δηλαδη, αμα καποιος μου κανει το δυσκολο η μου ριξει φτυσιμο (με θλιψη θα ομολογησω οτι ναι, μου εχει συμβει ΚΑΙ αυτο), ξενερωνω πολυ γρηγορα και εξαφανιζομαι. Σιγα μη τρεχω απο πισω. Απο την αλλη, αμα εγω βρισκομαι στην θεση του θηραματος (πλειστες οσες φορες, να σημειωσω, διοτι ειμαι ρηχος ανθρωπος και ανασφαλης χαρακτηρας και καταπτυστη, και τη χρειαζομαι αυτην την επιβεβαιωση ;-) - Παναια μου. Αισθανομαι πιεση και πανικο. Και ενω προσπαθω να αποφασισω τι να κανω (να κατσω και να παραδοθω, η να φυγω με τα χιλια), απο την αλλη δε μπορω να μη θαυμαζω και να σκεφτομαι - μα τι απωλεια ενεργειας, οεο.
Θα μου πειτε (οποιος εχει παραμεινει να διαβαζει μεχρι αυτο το σημειο, που θα τον κερασω οτι θελει τον πιστο αναγνωστη μου!), εσυ πως πορευεσαι σε αυτον τον τομεα? Ε, χμ, με συνοπτικες διαδικασιες. Αποφασιζω γρηγορα και πραττω ταχυτερα. (Η Ντ αμα φλερταρει το εννοει, ελεγε καποιος φιλος). Για μενα δεν ειναι η χαρα στην πολιορκια, ουτε στην κατακτηση, η χαρα ειναι στο μετα - προτιμω να ριχνω εκει την ενεργεια μου. Γιατι αμα παραπροσπαθησεις για κατι, μετα, αμα το κατακτησεις, το απαξιεις (τωρα τι?) και δε σου'χει μεινει αναπνοη να καταβαλεις την προσπαθεια που χρειαζεται να το χαρεις πραγματικα, να επενδυσεις επανω του για να εχεις να χαιρεσαι για πολυ καιρο.
Ειμαι τελικα μαλλον περιεργος ανθρωπος, ισως θα ελεγα με εναν κυνικο ρομαντισμο (διοτι αν δεν αδραξεις την ευκαιρια να εξωραισεις λεκτικα τις αδυναμιες σου οταν γραφεις βλογ, τοτε ποτε). Σκεφτομαι οτι αυτο που με συγκινησε πιο πολυ τις τελευταιες εβδομαδες ηταν δυο περιγραφες, απο δυο πολυ αγαπητες βλογερουδες, ενα ζευγαρι σφιχταγκαλιασμενο να σπαει ενα ροδι σε ενα μοναχικο μπαλκονι την πρωτοχρονια , και ενα ζευγαρι με παιδια μεγαλωμενα, να περπατα χερι χερι την Champs Elysee. Το πριν αυτων της εικονας μου φαινεται βουνο - τι κοπος?- το μετα, με φοβιζει (ολους μας). Αλλα ευτυχως. Ευτυχως για μενα (που παροτι μονηρης και ενιοτε μοναχικη τελικα προτιμω να συνοδοιπορω στον προορισμο μου) και ακομη ευτυχεστερα για τους φιλους μου (που ναι μεν διασκεδαζουν με τις ιστοριες μου, αλλα ενιοτε τους τα πρηζω), ευτυχως υπαρχει παντα ο ασταθμητος παραγοντας.
.................................................................................................................................................................................
-Μα τι θελετε επιτελους οι γυναικες? με ρωτησε χτες ο Κομποθτας.
- Τι σε νοιαζει βρε, αφου εισαι gay.
-Gay με προσανατολισμο bi (παλιοτερα ελεγε bi με προσανατολισμο gay, οτι του φανει του λωλοστεφανη), να μη ξερω?
-..............!
(Παρενθεση, και το παραθετω αυτουσιο:
"ti onoma einai auto pou mou evales vre vourlo. Afou sou lew oti eimai ena aplo gourouni.To vrisko pio chic, pio aerino, pio poiotiko. Akou kompothtas.")
:-)))!
Ο Κομποθτας (δεν μπορω να σε αποκαλω γρουν χρυσε μου, λιγνο γουρουνι με κοιλιακους φετες και προχω ντυσιμο? θα κατηγορηθω για miscasting), εχει καποιο δικιο. Τι θεμε, η μαλλον τι θελω?
Who knows, της γυναικας η καρδια ειναι μια αβυσσος, κλπ δημωδη ασματα.
Σκεφτομαι πως λογω ιδιοσυγκρασιας (συγκρατημενο χασμουρητο απο τους αναγνωστες) δεν μου προσιδιαζει το κυνηγι (της μπεκατσας). Δηλαδη, αμα καποιος μου κανει το δυσκολο η μου ριξει φτυσιμο (με θλιψη θα ομολογησω οτι ναι, μου εχει συμβει ΚΑΙ αυτο), ξενερωνω πολυ γρηγορα και εξαφανιζομαι. Σιγα μη τρεχω απο πισω. Απο την αλλη, αμα εγω βρισκομαι στην θεση του θηραματος (πλειστες οσες φορες, να σημειωσω, διοτι ειμαι ρηχος ανθρωπος και ανασφαλης χαρακτηρας και καταπτυστη, και τη χρειαζομαι αυτην την επιβεβαιωση ;-) - Παναια μου. Αισθανομαι πιεση και πανικο. Και ενω προσπαθω να αποφασισω τι να κανω (να κατσω και να παραδοθω, η να φυγω με τα χιλια), απο την αλλη δε μπορω να μη θαυμαζω και να σκεφτομαι - μα τι απωλεια ενεργειας, οεο.
Θα μου πειτε (οποιος εχει παραμεινει να διαβαζει μεχρι αυτο το σημειο, που θα τον κερασω οτι θελει τον πιστο αναγνωστη μου!), εσυ πως πορευεσαι σε αυτον τον τομεα? Ε, χμ, με συνοπτικες διαδικασιες. Αποφασιζω γρηγορα και πραττω ταχυτερα. (Η Ντ αμα φλερταρει το εννοει, ελεγε καποιος φιλος). Για μενα δεν ειναι η χαρα στην πολιορκια, ουτε στην κατακτηση, η χαρα ειναι στο μετα - προτιμω να ριχνω εκει την ενεργεια μου. Γιατι αμα παραπροσπαθησεις για κατι, μετα, αμα το κατακτησεις, το απαξιεις (τωρα τι?) και δε σου'χει μεινει αναπνοη να καταβαλεις την προσπαθεια που χρειαζεται να το χαρεις πραγματικα, να επενδυσεις επανω του για να εχεις να χαιρεσαι για πολυ καιρο.
Ειμαι τελικα μαλλον περιεργος ανθρωπος, ισως θα ελεγα με εναν κυνικο ρομαντισμο (διοτι αν δεν αδραξεις την ευκαιρια να εξωραισεις λεκτικα τις αδυναμιες σου οταν γραφεις βλογ, τοτε ποτε). Σκεφτομαι οτι αυτο που με συγκινησε πιο πολυ τις τελευταιες εβδομαδες ηταν δυο περιγραφες, απο δυο πολυ αγαπητες βλογερουδες, ενα ζευγαρι σφιχταγκαλιασμενο να σπαει ενα ροδι σε ενα μοναχικο μπαλκονι την πρωτοχρονια , και ενα ζευγαρι με παιδια μεγαλωμενα, να περπατα χερι χερι την Champs Elysee. Το πριν αυτων της εικονας μου φαινεται βουνο - τι κοπος?- το μετα, με φοβιζει (ολους μας). Αλλα ευτυχως. Ευτυχως για μενα (που παροτι μονηρης και ενιοτε μοναχικη τελικα προτιμω να συνοδοιπορω στον προορισμο μου) και ακομη ευτυχεστερα για τους φιλους μου (που ναι μεν διασκεδαζουν με τις ιστοριες μου, αλλα ενιοτε τους τα πρηζω), ευτυχως υπαρχει παντα ο ασταθμητος παραγοντας.
Wednesday, 13 January 2010
Φρεσκο χιονι
Περπαταω και το χιονι τριζει κατω απο την πατημασια μου. Το πρωι που ξυπνησα ηταν παλι ολα ασπρα, δρομοι, δεντρα και πεζοδρομια, και το καναλι παντα παγωμενο. Περπαταω μεσα στο χιονι που πεφτει και το μαυρο παπουτσι μου βυθιζεται στο λευκο εδαφος. Βαδιζω αργα, δεν ειναι σκοπιμο, αλλα ουτε θελω να βιαστω. Νοιωθω συνειδητα τις κινησεις μου, το σωμα μου να διαπραγματευεται και να ελισσεται μεσα στο χιονισμενο τοπιο. Ειμαι ντυμενη στα μαυρα (μακρυ μαυρο παλτω, μαυρα γυαλια ηλιου, μαυρο παντελονι και μαυρα παπουτσια με λαστιχενια σολα). Φοραω ακομα μια γαλαζοπρασινη εσαρπα, τυλιγμενη σφικτα γυρω απο το κεφαλι και το λαιμο μου, και -σημερα μονο, κατ'εξαιρεση, για να τιμησω το λευκο του χιονιου - καφεκοκκινο κραγιον στα χειλη. Στο ασπρο τοπιο με τις μαυρες λεπτομερειες, η οποια πινελια χρωματος γινεται αποδεκτη με ευγνωμοσυνη.
Γυρω μου ησυχια . Το χιονι τα κανει ολα πιο ημερα , η πολη ειναι πιο ανθρωπινη. Εκτος απο κανενα πιτσιρικι που ξεφωνιζει που και που απο χαρα - χιονι! τοσο πολυ χιονι! - οι υπολοιποι περαστικοι εχουμε ηρεμες εκφρασεις περισυλλογης. Το χιονι εχει απορροφησει και εξουδετερωσει τους θορυβους της πολης. Ειναι πια ευκολο να ακουσουμε τις σκεψεις μας.
Το βραδυ, στην επιστροφη - η μερα αρχισε να μεγαλωνει, σχεδον εχει φως ακομα - το χιονι εχει αρχισει να λιωνει. Δε συμπαθω τον ηχο πλατσουρισματος στις μαυρες λασπες. Στο καναλι, σε μια του και μονο μικρη γωνια, ειναι ορατη η επιφανεια του νερου χωρις παγο. Και εκει καθεται σχεδον ακινητος ενας μακρυλαιμης κυκνος. Τον παρακολουθω για ωρα, μεχρι που λυγιζει το λαιμο του και βεβαιωνομαι πως δεν ειναι ουτε ψευτικος, ουτε παραισθηση. Φανταζομαι, ελπιζω, πως θα τον ταιζουν οι ανθρωποι απο τα καραβοσπιτα του καναλιου.
Γυρω μου ησυχια . Το χιονι τα κανει ολα πιο ημερα , η πολη ειναι πιο ανθρωπινη. Εκτος απο κανενα πιτσιρικι που ξεφωνιζει που και που απο χαρα - χιονι! τοσο πολυ χιονι! - οι υπολοιποι περαστικοι εχουμε ηρεμες εκφρασεις περισυλλογης. Το χιονι εχει απορροφησει και εξουδετερωσει τους θορυβους της πολης. Ειναι πια ευκολο να ακουσουμε τις σκεψεις μας.
Το βραδυ, στην επιστροφη - η μερα αρχισε να μεγαλωνει, σχεδον εχει φως ακομα - το χιονι εχει αρχισει να λιωνει. Δε συμπαθω τον ηχο πλατσουρισματος στις μαυρες λασπες. Στο καναλι, σε μια του και μονο μικρη γωνια, ειναι ορατη η επιφανεια του νερου χωρις παγο. Και εκει καθεται σχεδον ακινητος ενας μακρυλαιμης κυκνος. Τον παρακολουθω για ωρα, μεχρι που λυγιζει το λαιμο του και βεβαιωνομαι πως δεν ειναι ουτε ψευτικος, ουτε παραισθηση. Φανταζομαι, ελπιζω, πως θα τον ταιζουν οι ανθρωποι απο τα καραβοσπιτα του καναλιου.
Sunday, 10 January 2010
mine
4 cupcakes, 1 κερακι. (κολλητουλα)."OSO PIO XAZH EISAI TOSO O XRONOS DEN FAINETAI NA PERNAEI APO PANW SOY.DEN DHMIOYRGEI RYTIDES EKFRASHS DIOTI AYTES PROYPOTHETOYN ALLHLAPIDRASH ME TO PERIVALLON KAI TA ERETHISMATA.EIDES POSA THETIKA EXEIS MIKRH XANTHIA?XRONIA POLLA EXASA TO METRHMA!!KOURAGIO!! KYRA DASKALA. FILΙΑ!" (ΚΟΜΠΟΘΤΑΣ)
"-Ευχαριστω που τα θυμηθηκες!
- Τολμαω να τα ξεχασω?
-Με ξερεις καλα.
-Εμ, βεβαια, αν οχι εγω, ποιος αλλος? " (αλητακος)
Καποιος με ειπε "γλυκο πιτσιρικι" (ακομα χαμογελαω).
13 τηλεφωνηματα, 5 sms, 1 επισκεψη και 1 μελακι. Γονεις, φιλοι, αγαπημενοι.
I feel rich! :-)
Για πρωτη φορα, δε με ενοιαξε καθολου τα ποσα ειναι πισω (ενοιωσα οτι εχουν γραψει πολυ ομορφα, πανω μου, μεσα μου και γυρω μου, γιατι μου αρεσει αυτο που ειμαι και που φαινομαι, που αισθανομαι και που σκεφτομαι, και αυτο που εχω).
Αισθανομαι απεραντη χαρα, και ευγνωμοσυνη. Για την απεραντη ορεξη και περιεργεια που εχω να συνεχισω να εξερευνω τη ζωη και τους ανθρωπους, να δοκιμασω, να ξεκινησω, να δημιουργησω καινουρια πραγματα, να αγνοησω τα στερεοτυπα (κι ας το πληρωνω, ενιοτε). Για το οτι συνεχιζω να εκπλησσω τοσο τον εαυτο μου οσο και τους αλλους . Για τα καινουρια (παντα καινουρια) ξεκινηματα.
Η ζωη μου εχει δουλεια (πολλη!), αγαπη (περισσοτερη!), δουλεια με αγαπη, ανθρωπους ομορφους, υγεια (ως επι το πλειστον), ταξιδια του μυαλου και του κορμιου, φιλους, ερωτες και κρεβατια. Εχει και κοπο πολυ, ενιοτε πονο, συνεχη αγωνα και αρκετη αγωνια, κουραση, και αμφιβολια. Εχει και πολλα ονειρα, φαντασια, πιστη και ιδεαλισμο, αρμονια και συνεπεια σε αυτα που πιστευω. Και ειναι ετσι ακριβως οπως τη χρειαζομαι και οπως τη θελω και οπως εγω την επιλεγω και συνειδητα τη φτιαχνω. Για να συνεχιζω να εξελισσομαι και να φτιαχνω πραγματα, για να δινω και να παιρνω, για να αγαπαω με παθος και να αγαπιεμαι. Το τιμημα, παντα μικροτερο απο την απολαβη, και χαλαλι.
Ειμαι ενα οργανο μεσα στην ορχηστρα του κοσμου, και θελω να παιξω τη μελωδια που μου δοθηκε οσο το μπορω καλυτερα.
Χρονια μου πολλα και καλα, και ευχαριστω σας πολυ-πολυ για την αγαπη σας!
Wednesday, 6 January 2010
Των φωτων
Ποναει το κεφαλι μου, ολο μου το σωμα , και η κοιλια μου. Εχω 38.7, αισθανομαι κατακοπη, και δεν πειναω καθολου - σπανιο για μενα. Η γραμμη του εδω Υπουργειου Υγειας μου ειπε οτι εχω τη γνωστη γριπη, να μεινω σπιτι και να παρω αντιιικο. Παρηγοριεμαι να σκεφτομαι πως οχι, δεν αρχισε στραβα ο καινουριος χρονος, αλλα μαλλον σε καποιο παραλληλο συμπαν, ο αλλος μου εαυτος βουτηξε στα παγωμενα νερα να πιασει το Σταυρο, και θα εχει ευλογια για ολο το χρονο. (Να'σαι καλα Τσαλ που μου το θυμισες!).
Δεν προσεξα σημερα αν τα νερα του καναλιου ηταν παγωμενα, οπως χτες το πρωι που τα ειδα γυαλι, γιατι σημερα χιονιζε οταν περπατουσα για τη δουλεια, ενω το βραδυ γυρισα με ταξι, μια που δεν μπορουσα να παρω τα ποδια μου. Παντως εξω ειναι ολα ασπρα, αλλα δεν χιονιζει - ακομα. Ευτυχως το σπιτακι ειναι ζεστο, εχω μπουμπουνισει τη θερμανση, και φοραω διαφορα και πανω και κατω απο τις αγαπημενες μου φουξια χνουδωτες πυζαμες. Αλλα μια κρυωνω κ μια ζεσταινομαι - τι δυσκολος ανθρωπος, τι ευαισθητο οικοσυστημα που με ελεγε κ καποιος πρωην.
Πολυ συντομα προβλεπεται να κοιμαμαι. Απο τις 9, μπας και συνελθω καπως μεχρι το πρωι. Για αυριο ακυρωσα μια διδακτορικη εξεταση (ποσο σιχαινομαι να κρεμαω τους ανθρωπους, ακομα κ αν δεν φταιω!) και εστειλα μελακια σε ολους στη δουλεια να ειδοποιησουν τους αρρωστους που ειδα σημερα, μηπως τους κολλησα (τυψεις γμτμ!).
Αμα ειναι να πεθανω απο τη γριπη (χλωμο, αστειευομαι, κακο σκυλι ψοφο δεν εχει κλπ, αλλα λεμε) τελευταια μου επιθυμια ειναι αυτο να γινει πριν την Κυριακη, να γλυτωσω τουλαχιστον εναν χρονο απο την ηλικια θανατου.
Αχαχαχ κ οεο.
Δεν προσεξα σημερα αν τα νερα του καναλιου ηταν παγωμενα, οπως χτες το πρωι που τα ειδα γυαλι, γιατι σημερα χιονιζε οταν περπατουσα για τη δουλεια, ενω το βραδυ γυρισα με ταξι, μια που δεν μπορουσα να παρω τα ποδια μου. Παντως εξω ειναι ολα ασπρα, αλλα δεν χιονιζει - ακομα. Ευτυχως το σπιτακι ειναι ζεστο, εχω μπουμπουνισει τη θερμανση, και φοραω διαφορα και πανω και κατω απο τις αγαπημενες μου φουξια χνουδωτες πυζαμες. Αλλα μια κρυωνω κ μια ζεσταινομαι - τι δυσκολος ανθρωπος, τι ευαισθητο οικοσυστημα που με ελεγε κ καποιος πρωην.
Πολυ συντομα προβλεπεται να κοιμαμαι. Απο τις 9, μπας και συνελθω καπως μεχρι το πρωι. Για αυριο ακυρωσα μια διδακτορικη εξεταση (ποσο σιχαινομαι να κρεμαω τους ανθρωπους, ακομα κ αν δεν φταιω!) και εστειλα μελακια σε ολους στη δουλεια να ειδοποιησουν τους αρρωστους που ειδα σημερα, μηπως τους κολλησα (τυψεις γμτμ!).
Αμα ειναι να πεθανω απο τη γριπη (χλωμο, αστειευομαι, κακο σκυλι ψοφο δεν εχει κλπ, αλλα λεμε) τελευταια μου επιθυμια ειναι αυτο να γινει πριν την Κυριακη, να γλυτωσω τουλαχιστον εναν χρονο απο την ηλικια θανατου.
Αχαχαχ κ οεο.
Monday, 4 January 2010
ομορφες μερες
Η ωρα που γραφω ειναι η ωρα της περισυλλογης.
Οταν πριν απο αρκετα χρονια βουτηξα για πρωτη φορα στα νερα του Ατλαντικου, ηπια ατελειωτο νερο προσπαθωντας να σταθω ορθια στα ρηχα. Μεχρι να καταλαβω οτι η θα επρεπε να ανοιχτω στα βαθεια, εκει που δεν πατωνα, για να ευχαριστηθω κολυμπι, η θα επρεπε να αφεθω στο κυμα να με βγαλει στην στερια. Στα ρηχα παντως δεν τα καταφερνα να μεινω ορθια για πολυ. Αυτο σκεφτηκα, με διαφορες αφορμες αυτες τις μερες. Η στα βαθεια, με γενναιες απλωτες (κι αμα δε χασεις την ακτη απο τα ματια σου, δε προκειται να βρεις γη καινουρια , που λεει κι ο Gide), η στα στεγνα, ντυμενη, στην ακτη. Εμενα μ'αρεσει παντα το κολυμπι.
Απλα, Κηφισια, με Ε και Π, (συγκρατιεμαι να μη βογκηξω απο ηδονη τρωγοντας τις κροκετες σοκολατας). Σταυλος στο Θησειο, για καφε με τη με Φ. Βολτα στο Γκαζι με την κολλητουλα και μια φιλη της, καταληγουμε στο Cafe Socialista , χορευουμε πανω στα τακουνια μας. Πεντελη, στο σπιτι της Β και του Μ 3 παιδια, 4 ενηλικες, και 1 γατος που του αρεσει να χωνεται κατω απο το στολισμενο ελατο, γυρω απο ενα τραπεζι, με ηλιο, γελια, ποτα και κουβεντες πολυχρωμες. Φιλοι που με ψαχνουν, που δεν προλαβα να δω. Φιλοι που στηνω, φιλοι που με στηνουν, φιλοι που θα ανεβουν για μενα Αθηνα την αλλη φορα, φιλοι που θα ερθουν εξω να με δουν. Ποτε ηρθες, ποτε φευγεις, ποτε θα ξαναρθεις (πολυ συντομα), ποτε θα εισαι Λονδινο, να σε βρουμε εκει. Αναρωτιεμαι αν οι μερες κυλανε τοσο γρηγορα γιατι εγω συνεχεια τρεχω.
Γραφω και για να θυμαμαι αυτα που δεν γραφω. Γραφω και για να ενωσω τους δυο κοσμους μου, γιατι δεν θελω να ειμαι πια η Περσεφονη. Αυτον τον καιρο παντως, δεν ειμαι η Χαλιμα, και επαψα να ειμαι η Τιτανια. Αν ισως ειμαι η Θετις, κανεις δεν το καταλαβε. Εξακολουθω παντα να ειμαι ο Ορφεας μαζι και η Ευριδικη - το φως, περα απ'το σκοταδι. Ωραια. Και τωρα που θυμηθηκα ποια και τι ειμαι, να θυμηθω να φτιαξω και εναν αποκωδικοποιητη, μηπως τυχον βρεθει ο ανθρωπος που θα ενδιαφερθει να τον χρησιμοποιησει (αμα και εγω τον αφησω) .
Πισω παλι στο κολυμπι!
Οταν πριν απο αρκετα χρονια βουτηξα για πρωτη φορα στα νερα του Ατλαντικου, ηπια ατελειωτο νερο προσπαθωντας να σταθω ορθια στα ρηχα. Μεχρι να καταλαβω οτι η θα επρεπε να ανοιχτω στα βαθεια, εκει που δεν πατωνα, για να ευχαριστηθω κολυμπι, η θα επρεπε να αφεθω στο κυμα να με βγαλει στην στερια. Στα ρηχα παντως δεν τα καταφερνα να μεινω ορθια για πολυ. Αυτο σκεφτηκα, με διαφορες αφορμες αυτες τις μερες. Η στα βαθεια, με γενναιες απλωτες (κι αμα δε χασεις την ακτη απο τα ματια σου, δε προκειται να βρεις γη καινουρια , που λεει κι ο Gide), η στα στεγνα, ντυμενη, στην ακτη. Εμενα μ'αρεσει παντα το κολυμπι.
Απλα, Κηφισια, με Ε και Π, (συγκρατιεμαι να μη βογκηξω απο ηδονη τρωγοντας τις κροκετες σοκολατας). Σταυλος στο Θησειο, για καφε με τη με Φ. Βολτα στο Γκαζι με την κολλητουλα και μια φιλη της, καταληγουμε στο Cafe Socialista , χορευουμε πανω στα τακουνια μας. Πεντελη, στο σπιτι της Β και του Μ 3 παιδια, 4 ενηλικες, και 1 γατος που του αρεσει να χωνεται κατω απο το στολισμενο ελατο, γυρω απο ενα τραπεζι, με ηλιο, γελια, ποτα και κουβεντες πολυχρωμες. Φιλοι που με ψαχνουν, που δεν προλαβα να δω. Φιλοι που στηνω, φιλοι που με στηνουν, φιλοι που θα ανεβουν για μενα Αθηνα την αλλη φορα, φιλοι που θα ερθουν εξω να με δουν. Ποτε ηρθες, ποτε φευγεις, ποτε θα ξαναρθεις (πολυ συντομα), ποτε θα εισαι Λονδινο, να σε βρουμε εκει. Αναρωτιεμαι αν οι μερες κυλανε τοσο γρηγορα γιατι εγω συνεχεια τρεχω.
Γραφω και για να θυμαμαι αυτα που δεν γραφω. Γραφω και για να ενωσω τους δυο κοσμους μου, γιατι δεν θελω να ειμαι πια η Περσεφονη. Αυτον τον καιρο παντως, δεν ειμαι η Χαλιμα, και επαψα να ειμαι η Τιτανια. Αν ισως ειμαι η Θετις, κανεις δεν το καταλαβε. Εξακολουθω παντα να ειμαι ο Ορφεας μαζι και η Ευριδικη - το φως, περα απ'το σκοταδι. Ωραια. Και τωρα που θυμηθηκα ποια και τι ειμαι, να θυμηθω να φτιαξω και εναν αποκωδικοποιητη, μηπως τυχον βρεθει ο ανθρωπος που θα ενδιαφερθει να τον χρησιμοποιησει (αμα και εγω τον αφησω) .
Πισω παλι στο κολυμπι!
Friday, 1 January 2010
Happy New Year! (χικ, χικ, χικ)
Ντιρλα. Το πρωτο ποστ του 2010, και ειμαι εντελως ντιρλα- καλο σημαδι. Με τρια μονο ποτα - ειμαι οικονομικο παιδι σε αυτα-, αλλα τα ποτα του Σπυρακου στο Μπελλαφοντε ειναι παντα αρκετα.
Οι ιστοριες εχουν αρχη, μεση και τελος. Αλλα η ζωη τελικα δεν ειναι γραμμικη (ποσο μαλλον οταν ειναι κανεις μεθυσμενος). Και το τελος μπορει να ειναι μια αρχη, η αρχη απλα η μεση κλπ. Ετσι και αλλοιως, τις ιστοριες μας τις διηγουμαστε εμεις, οποτε δικαιουμαστε να διαλεγουμε και το σημειο απο οπου θα την ξεκινησουμε, και τον τροπο που θα τη διηγηθουμε.
Τεσπα. Ο ρολος μου (που ειτε εχω διαλεξει, ειτε μου εχουν δωσει) ειναι να λεω τα πραγματα απλα και καθαρα. Αλλα αυτο δεν ειναι και τοσο ευκολο οταν εισαι τοσο ντιρλα.
Σκηνες αποι το 2009 στο 2010. Το νεοκλασσικο του Νικολουδη, ανακαινισμενο. Ομορφοντυμενοι, ισως αναγνωρισιμοι, (καποιοι και ομορφοι) ανθρωποι να το περιδιαβαινουν θαυμαζοντας το. Οπως και εγω - στη γωνια, χαιρετωντας καποιους λιγους που αναγνωριζω, καλεσμενη απο μια φιλη ψυχης. Παρατηρω, προσαρμοζομαι και επιβιωνω. Αλλα ειμαι πιο ανετη στο ρολο της παρατηρητροιας, και οχι τοσο επι σκηνης.
Περπατωντας προς την Ομονοια, μια κοπελλα σπαραζει ουρλιαζοντας στο γκομενο της (junkια και τα δυο τους). Οι υπολοιποι γυρω τους θορυβημενοι, οχι τοσο αμετοχοι, θεατες - η συγκινηση με εξοδα αλλων. Ο πονος, ακομα και των ξενων, μεσα στα χριστουγεννιατικα φωτα ειναι ακομα πιο οδυνηρος.
Στο Central, 3 κοπελλες, 3 kir royal. Μας πιανει κουβεντα μια αγνωστη μισομεθσμενηκοπελλα , η ιστορια που μας λεει (ενας ανθρωπος οχι τοσο διαθεσιμος, που απομακρυνθηκε, μετα ξαναεμφανιστηκε σαν κομητης, να δηλωσει και παλι την παρουσια του) γνωστη, τοσο γνωστη. Λιγες ωρες πριν τον καινουριο χρονο. (Που πανε αυτες οι στιγμες επικοινωνιας αγνωστων ανθρωπων? Ισως να κανουν παρεα στα περασμενα χριστουγεννα που εχουν φυγει).
Αποψε, μια παρεα ζεστη, πινοντας τσαι στο Grand Bretagne. Πιο αργα, απεναντι μου, ενα ερωτευμενο, τρυφερο, φωτεινο ζευγαρι φιλων στο Nixon. Ο ενας ειναι ηθοποιος, αλλα το φως βγαινει απο τον ερωτα τους. Ακομη πιο αργα, στο διπλανο μαγαζι, μελι-βασιλικος -ρουμι κοκταιηλ, δυο φιλοι παλιοι, διηγουνται ο ενς στον αλλο τις ιστοριες τους. Ιστοριες με ανθρωπους που αγαπανε λιγοτερο η περισσοτερο (η ισως και καθολου?), με το δικο τους -συμβατο η ασυμβατο προς τους διηγητες-τροπο.
Καλη χρονια καλοι μου. Οταν ερωτευομαστε, αηνουμε τον αλλο να συν-διηγηθει την ιστορια μας μαζι μας, αλλαζουμε λιγο το ρολο μας, ακομα και την ιστορια μας, για να συμπορευτουμε. Οταν αγαπαμε, προσπαθουμε ισως να βοηθησουμε τον αλλο, να διηγηθει την ιστορια του ακομη πιο γλυκα και ομορφα, ισως και πιο ταιριαστα - να ειναι αρμονικο το ειναι και το φαινεσθαι.
Καλη μας χρονια. Και ομορφες, ευτυχισμενες, τρυφερες, αρμονικες ιστοριες σε ολους μας μεσα στο 2010.
Οι ιστοριες εχουν αρχη, μεση και τελος. Αλλα η ζωη τελικα δεν ειναι γραμμικη (ποσο μαλλον οταν ειναι κανεις μεθυσμενος). Και το τελος μπορει να ειναι μια αρχη, η αρχη απλα η μεση κλπ. Ετσι και αλλοιως, τις ιστοριες μας τις διηγουμαστε εμεις, οποτε δικαιουμαστε να διαλεγουμε και το σημειο απο οπου θα την ξεκινησουμε, και τον τροπο που θα τη διηγηθουμε.
Τεσπα. Ο ρολος μου (που ειτε εχω διαλεξει, ειτε μου εχουν δωσει) ειναι να λεω τα πραγματα απλα και καθαρα. Αλλα αυτο δεν ειναι και τοσο ευκολο οταν εισαι τοσο ντιρλα.
Σκηνες αποι το 2009 στο 2010. Το νεοκλασσικο του Νικολουδη, ανακαινισμενο. Ομορφοντυμενοι, ισως αναγνωρισιμοι, (καποιοι και ομορφοι) ανθρωποι να το περιδιαβαινουν θαυμαζοντας το. Οπως και εγω - στη γωνια, χαιρετωντας καποιους λιγους που αναγνωριζω, καλεσμενη απο μια φιλη ψυχης. Παρατηρω, προσαρμοζομαι και επιβιωνω. Αλλα ειμαι πιο ανετη στο ρολο της παρατηρητροιας, και οχι τοσο επι σκηνης.
Περπατωντας προς την Ομονοια, μια κοπελλα σπαραζει ουρλιαζοντας στο γκομενο της (junkια και τα δυο τους). Οι υπολοιποι γυρω τους θορυβημενοι, οχι τοσο αμετοχοι, θεατες - η συγκινηση με εξοδα αλλων. Ο πονος, ακομα και των ξενων, μεσα στα χριστουγεννιατικα φωτα ειναι ακομα πιο οδυνηρος.
Στο Central, 3 κοπελλες, 3 kir royal. Μας πιανει κουβεντα μια αγνωστη μισομεθσμενηκοπελλα , η ιστορια που μας λεει (ενας ανθρωπος οχι τοσο διαθεσιμος, που απομακρυνθηκε, μετα ξαναεμφανιστηκε σαν κομητης, να δηλωσει και παλι την παρουσια του) γνωστη, τοσο γνωστη. Λιγες ωρες πριν τον καινουριο χρονο. (Που πανε αυτες οι στιγμες επικοινωνιας αγνωστων ανθρωπων? Ισως να κανουν παρεα στα περασμενα χριστουγεννα που εχουν φυγει).
Αποψε, μια παρεα ζεστη, πινοντας τσαι στο Grand Bretagne. Πιο αργα, απεναντι μου, ενα ερωτευμενο, τρυφερο, φωτεινο ζευγαρι φιλων στο Nixon. Ο ενας ειναι ηθοποιος, αλλα το φως βγαινει απο τον ερωτα τους. Ακομη πιο αργα, στο διπλανο μαγαζι, μελι-βασιλικος -ρουμι κοκταιηλ, δυο φιλοι παλιοι, διηγουνται ο ενς στον αλλο τις ιστοριες τους. Ιστοριες με ανθρωπους που αγαπανε λιγοτερο η περισσοτερο (η ισως και καθολου?), με το δικο τους -συμβατο η ασυμβατο προς τους διηγητες-τροπο.
Καλη χρονια καλοι μου. Οταν ερωτευομαστε, αηνουμε τον αλλο να συν-διηγηθει την ιστορια μας μαζι μας, αλλαζουμε λιγο το ρολο μας, ακομα και την ιστορια μας, για να συμπορευτουμε. Οταν αγαπαμε, προσπαθουμε ισως να βοηθησουμε τον αλλο, να διηγηθει την ιστορια του ακομη πιο γλυκα και ομορφα, ισως και πιο ταιριαστα - να ειναι αρμονικο το ειναι και το φαινεσθαι.
Καλη μας χρονια. Και ομορφες, ευτυχισμενες, τρυφερες, αρμονικες ιστοριες σε ολους μας μεσα στο 2010.
Subscribe to:
Posts (Atom)
