Monday, 31 October 2011

Hallowe'en



(From: http://www.bbc.co.uk/news/in-pictures-15519191)

"on the last night of the old year comes the day of the dead, when the year too dies. all the gates between the worlds are thrown open, and those who have died in the past year return to visit those who had loved or wronged them.
the Good People can walk the earth freely, and all supernatural debts had to be paid. Anyone going outside on such a perilous night should better do so in company and in disguise. preferably in such fearsome disguise that anything unseelie would think twice about attacking. those who stay within light candles to guide the dead whom they welcome".

Το Σαββατο το κρυο δεν ειχε ερθει ακομα στο Λονδινο. Στο παιδικο παρτυ, ημασταν ντυμενοι ακομα και οι μεγαλοι. Η Μαρουσα ειχε ντυθει rag witch - στο ελληνικο πνευμα των ημερων :-(. Εγω το ξεκινησα για Morticia Adams αλλα κατεληξα κακια μητρια της Χιονατης σε διασταυρωση με (τροφαντο) χανουμακι τουρκικο. Πηρα μαζι μου κι ενα κοκκινο μηλο, που ειχα ξεχασει να δηλητηριασω. Ο,τι ναναι. Δεν τοχω με τις μεταμφιεσεις, ουτε καν προς χαριν προστασιας. Εν αντιθεσει, βεβαια, με τις μεταμορφωσεις..

Οταν ηρθε η Ματινα στη 1 ωρα 3/4 μετα τον αντρα και τα παιδια της, τοσο την πηρε να ετοιμαστει, η πιτσιρικαρια παρατησε τα παιχνιδια κι ετρεξε συσσωμη προς και απο την εισοδο στριγγλιζοντας. "A real witch has come!" Η Ματινα ειχε γεμισει ασπρες μαυρες και κοκκινες μπογιες το προσωπο, τα χερια και το σωμα της, φορουσε μια τρομαχτικη μασκα πανω απο τα καλα κρυμμενα γυαλια της, μια περουκα ασπρομαυρη ανταξια γριας στριγγλας, και ενα ψηλο, επικινδυνα μυτερο μαυρο καπελλο. Στα χερια της κρατουσε ενα μαυρο σκελετο μιας αποτεφρωμενης κολοκυθας. Χαμογελουσε με τα δοντια της. Ετοιμη να αρπαξει το ρολο, κατασπαρασσοντας και τις τρεις μαγισσες του Μακβεθ.

Ο Αλεξ ειχε σκαψει αριστοτεχνικα μια -ζωντανη- κολοκυθα, που ερριχνε μια τρομαχτικη σκια στο ταβανι αμα κλεινανε τα φωτα. Στην οθονη του τοιχου επαιζε το it's been how long?-THAT long!-Ghostbusters χωρις φωνη. Στον μπουφε υπηρχανε μπουκιες κεκακια απο το Hummingbird, με μικροσκοπικες κολοκυθες, σκελετους κι ιστους αραχνης.

Στην επιστροφη, στο Λονδινο ειχε ερθει το παρτυ των καταραμενων. Ζωντανοι νεκροι, μαγισσες και σεξυ ζομπι ολων των φυλλων και ενδιαμεσων παραλλαγων περιμενανε ηρεμα στις στασεις του λεωφορειου, πετιοντουσαν με στριγγλιες αναμεσα στα φρακαρισμενα αυτοκινητα του Knightsbridge και ψιλοτρικλιζανε ξημερωματα στα στενα του Angel. Αποενοχοποιημενα, και χωρις αγχη για πολιτικα ορθες συμπεριφορες. Το Λονδινο ειναι μεγαλο χωνευτηρι, και παρα τις τασεις και εντασεις, κρατα καποιες ισορροπιες. Το ευθυμογραφημα του New Yorker που με εκανε να χαμογελασω το πρωι της Κυριακης, is out of context για το Λονδινο. Ισως ομως και εδω, οπως γραφοτανε αλλου για την παρελαση της Νεας Υορκης "apartment windows would literally blow out of their frames from accumulated tension if folks didn’t have this one night...a night of inversions...a time for people to leave their separateness and return to the old stories..a time for people .. to come out and behave in a completely primitive way."

Στην αλλη πλευρα του κοσμου, οι εργαζομενες του ερωτα ντυμενες σκελετοι μαζευτηκαν να θυμηθουν τις νεκρες συναδελφους τους.
Photograph: Reuters. Απο http://www.guardian.co.uk/lifeandstyle/gallery/2011/oct/31/halloween#/?picture=381201000&index=8

Με καποιους περιεργους συνειρμους θυμηθηκα προσωπα βαμμενα με Maalox, αλλου ειδους φωτιες, καπνους. και νεκρους. οι νεκροι βεβαια ειναι παντα του ιδιου ειδους, απλα νεκροι.

"By the pricking of my thumbs, something wicked this time comes".

"You must not let the cat town swallow you", wrote panting a sweaty Murakami.

"Can I ran as steadily as you can". DB wondered absentmindedly, without a question mark. No more time for such punctuation luxuries.
"Surely not". she decided.
"In anycase. I happen to really like these miserable, unrully, accursed cat people. After all, they are my own people. Not yet ghosts. Fully alive. probably." she pondered.
Murakami stepped back on το the black and white bookshelves and soundlessly vanished.

The night of the dead, the not yet dead and the undead was just about to begin.

8 comments:

  1. τρόμαξα να σε γνωρίσω φιλενάδα χαχαχαχα μια χαρά μεταμφίεση και καθόλου χανουμάκι. Φιλιά πολλά

    ReplyDelete
  2. Όλα ακούγονται υπέροχα. Μας μετέφερες την ατμόσφαιρα μια που εδώ είμαστε πολύ μακρυα από αυτό (ή πολύ κοντά, δεν ξέρω...). Και η μεταμφίεση εξαιρετική!!
    Καλό μήνα

    ReplyDelete
  3. wrong man - xax! th fxaristithika einai ha alhtheia ! :-)

    blueprint - hairomai! kalo mhna! :-)

    ReplyDelete
  4. Ha! κι εγώ τρόμαξα να σε γνωρίσω, αλλά μου άρεσε!!! Ελπίζω να είσαι καλά, σε φιλώ πολύ πολύ,

    Ε.

    ReplyDelete
  5. Φίλη και μελαχρινή είσαι κουκλάρα αλλά το ξανθό σου δεν το αλλάζω με τίποτα..Ελπίζω όταν έτρωγες αυτά τα cupcakes κολοκύθες να με σκεφτόσουν..:))) Επίσης να έρθεις να δεις το καινούριο μου μπλογκ. Θέλω γνώμη..:)))) Φιλιά!!!!!!

    ReplyDelete
  6. DG - se pethymhsa vre! telh Dekemvrh Athina, e?

    Fevis- erxomai dear!

    ReplyDelete