BellaDonna DelAqua

enough.

2011-11-09T21:08:00.003Z

Ω τι κοσμος μαμα.

Αποφασισα να μην ασχοληθω αλλο, απο εδω τουλαχιστο. γιατι, βεβαια, μερα νυχτα κολλημενη στα ιντερνετια προσπαθω κ εγω να καταλαβω. τι γινεται, τι στο διαλο μας γινεται. να καταλαβω βρε παιδια, αμαν...

μεσα σε ενα χλιδατο περιβαλλον καπου στο Knightsbridge, εμαθα πως καποιος ανθρωπος που θεωρω (?θεωρουσα?) αξιολογο, εχει λιγοτερους φραγμους απο εμενα. παλι προσπαθουσα να καταλαβω το πως και το γιατι, χωρις επιτυχια. ισως αρνουμαι κατι να δω η να αποδεκτω. μικρη αισθηση λυπης, στενοχωριεμαι οταν πεφτουνε καπως οι ανθρωποι στα ματια μου. παμ παρακατω.

συνειδητοποιω, επ αφορμη του προηγουμενου, οτι μεσα σε ολο τον ερωτικο η αλλο ορυμαγδο, εχω επιτακτικη αναγκη του στοιχειου της πνευματικοτητας. μου πηρε καιρο να το συνειδητοποιησω. δυσκολευομαι να το αποδεχτω. αλλα ειναι οντως επιτακτικη αναγκη. χωρις να αναιρουνται οι σωματικες αναγκες. sublimisation? whateva.

το Λονδινο απολαμβανει ενα παρατεταμενα χρυσοκοκκινο φθινοπωρο.

τελειωσα το 1Q84 πολυ γρηγορα. αγαπαω τελικα αυτα που φτιαχνουν οι ανθρωποι που πειθαρχουν τον εαυτο τους, προσηλωνονται στον στοχο τους, και σε ρουφανε μεσα στον κοσμο τους. χωρις καμια εκπτωση σε αυτο που πιστευουν. γιατι ενδιαφερονται πιο πολυ να εκφρασουν καθαρα την αληθεια τους απο το να κερδισουν την δικη σου αποδοχη. καπως ετσι. ακριβως ετσι.

same for Lanthimos. το ακροατηριο ηταν χλιαρο στην προβολη. οι εικονες του ομως μου μεινανε μερες μετα. αν μη τι αλλο, εχει μια εντιμοτητα, και μια κοφτερη ματια- λεπιδι.
Εν αντιθεσει με τον ξυλινο. Που ενω με παρεσυρε στην παρισινη οφθαλμοπορνεια του, με εκνευρισε. Πισω απο τους ηθοποιους ακουγα την εκνευριστικη νευρωτικη φωνη του. Ενας πορνογερος που δινει οπτικες καραμελες στο ακροατηριο. Δεν εχει κατι ιδιαιτερο να πει, απλα θελει να ξεγελασει το κοινο, λιγο ακομα να ασχοληθει μαζι του, λιγο ακομα να πιστεψει την παραμυθα που βολευει κι εχει γινει λογος υπαρξης του σκηνοθετη. τσαντιστηκα μετα την προβολη. προσωπικες αντιπαθειες παρα κριτικη.

Παρατησα στη μεση κ το νεκροταφειο της πραγας. μια απ' τα ιδια. μηδεν ανοχες πλεον, τσαταλια τα νευρα μου.

κατι σε ουσιαστικο και αληθινο μας βρισκεται? δε γουσταρω μπαφους, παραπετασματα καπνου, ουτε πυροτεχνηματα. δε γουσταρω ουτε το μαυρο πελαγο της θλιψης και της ανημποριας. θελω ενα λευκο, καθαρο, εστω ψυχρο φως, κι ας δουμε ολοι τη γυμνια μας να τρομαξουμε. το διακινδυνευω να δω την αληθεια μου καταματα. ποιον θα ψηφιζες στις εκλογες? οποιον υποσχοταν να μας δειξει την αληθεια μας καταματα.

enough. enough now.

Hallowe'en

2011-10-31T18:41:00.008Z

(From: http://www.bbc.co.uk/news/in-pictures-15519191)

"on the last night of the old year comes the day of the dead, when the year too dies. all the gates between the worlds are thrown open, and those who have died in the past year return to visit those who had loved or wronged them.
the Good People can walk the earth freely, and all supernatural debts had to be paid. Anyone going outside on such a perilous night should better do so in company and in disguise. preferably in such fearsome disguise that anything unseelie would think twice about attacking. those who stay within light candles to guide the dead whom they welcome".

Το Σαββατο το κρυο δεν ειχε ερθει ακομα στο Λονδινο. Στο παιδικο παρτυ, ημασταν ντυμενοι ακομα και οι μεγαλοι. Η Μαρουσα ειχε ντυθει rag witch - στο ελληνικο πνευμα των ημερων :-(. Εγω το ξεκινησα για Morticia Adams αλλα κατεληξα κακια μητρια της Χιονατης σε διασταυρωση με (τροφαντο) χανουμακι τουρκικο. Πηρα μαζι μου κι ενα κοκκινο μηλο, που ειχα ξεχασει να δηλητηριασω. Ο,τι ναναι. Δεν τοχω με τις μεταμφιεσεις, ουτε καν προς χαριν προστασιας. Εν αντιθεσει, βεβαια, με τις μεταμορφωσεις..

Οταν ηρθε η Ματινα στη 1 ωρα 3/4 μετα τον αντρα και τα παιδια της, τοσο την πηρε να ετοιμαστει, η πιτσιρικαρια παρατησε τα παιχνιδια κι ετρεξε συσσωμη προς και απο την εισοδο στριγγλιζοντας. "A real witch has come!" Η Ματινα ειχε γεμισει ασπρες μαυρες και κοκκινες μπογιες το προσωπο, τα χερια και το σωμα της, φορουσε μια τρομαχτικη μασκα πανω απο τα καλα κρυμμενα γυαλια της, μια περουκα ασπρομαυρη ανταξια γριας στριγγλας, και ενα ψηλο, επικινδυνα μυτερο μαυρο καπελλο. Στα χερια της κρατουσε ενα μαυρο σκελετο μιας αποτεφρωμενης κολοκυθας. Χαμογελουσε με τα δοντια της. Ετοιμη να αρπαξει το ρολο, κατασπαρασσοντας και τις τρεις μαγισσες του Μακβεθ.

Ο Αλεξ ειχε σκαψει αριστοτεχνικα μια -ζωντανη- κολοκυθα, που ερριχνε μια τρομαχτικη σκια στο ταβανι αμα κλεινανε τα φωτα. Στην οθονη του τοιχου επαιζε το it's been how long?-THAT long!-Ghostbusters χωρις φωνη. Στον μπουφε υπηρχανε μπουκιες κεκακια απο το Hummingbird, με μικροσκοπικες κολοκυθες, σκελετους κι ιστους αραχνης.

Στην επιστροφη, στο Λονδινο ειχε ερθει το παρτυ των καταραμενων. Ζωντανοι νεκροι, μαγισσες και σεξυ ζομπι ολων των φυλλων και ενδιαμεσων παραλλαγων περιμενανε ηρεμα στις στασεις του λεωφορειου, πετιοντουσαν με στριγγλιες αναμεσα στα φρακαρισμενα αυτοκινητα του Knightsbridge και ψιλοτρικλιζανε ξημερωματα στα στενα του Angel. Αποενοχοποιημενα, και χωρις αγχη για πολιτικα ορθες συμπεριφορες. Το Λονδινο ειναι μεγαλο χωνευτηρι, και παρα τις τασεις και εντασεις, κρατα καποιες ισορροπιες. Το ευθυμογραφημα του New Yorker που με εκανε να χαμογελασω το πρωι της Κυριακης, is out of context για το Λονδινο. Ισως ομως και εδω, οπως γραφοτανε αλλου για την παρελαση της Νεας Υορκης "apartment windows would literally blow out of their frames from accumulated tension if folks didn’t have this one night...a night of inversions...a time for people to leave their separateness and return to the old stories..a time for people .. to come out and behave in a completely primitive way."

Στην αλλη πλευρα του κοσμου, οι εργαζομενες του ερωτα ντυμενες σκελετοι μαζευτηκαν να θυμηθουν τις νεκρες συναδελφους τους.
Photograph: Reuters. Απο http://www.guardian.co.uk/lifeandstyle/gallery/2011/oct/31/halloween#/?picture=381201000&index=8

Με καποιους περιεργους συνειρμους θυμηθηκα προσωπα βαμμενα με Maalox, αλλου ειδους φωτιες, καπνους. και νεκρους. οι νεκροι βεβαια ειναι παντα του ιδιου ειδους, απλα νεκροι.

"By the pricking of my thumbs, something wicked this time comes".

"You must not let the cat town swallow you", wrote panting a sweaty Murakami.

"Can I ran as steadily as you can". DB wondered absentmindedly, without a question mark. No more time for such punctuation luxuries.
"Surely not". she decided.
"In anycase. I happen to really like these miserable, unrully, accursed cat people. After all, they are my own people. Not yet ghosts. Fully alive. probably." she pondered.
Murakami stepped back on το the black and white bookshelves and soundlessly vanished.

The night of the dead, the not yet dead and the undead was just about to begin.

i want my country back.

2011-10-22T11:24:00.002+01:00

πεθανε ο πατερας του κολλητου μου. σε ανθρωπινο επιεπδο λυπηθηκα, μετα θυμηθηκα οτι ο μεγαλοεργολαβος ηταν μερος του προβληματος - τα σκαω σε προμηθειες, παιρνω τα μεγαλα εργα,δεν πληρωνω εφοριες και τετοια αφελη - και θυμωσα. αραγε αυτοι οι ανθρωποι στη δυση της ζωης τους εχουνε καθολου συναισθηση της ευθυνης τους? αραγε ο τσοχατζοπουλος εχει καθολου τυψεις? ειμαι μαλλον αφελης. πως γινεται να σκοτωσουμε μεσα μας ολες αυτες τις φιγουρες εξουσιας και τις πρακτικες τους κ να αρχισουμε απο την αρχη? κι υπαρχει περιπτωση να γινει αυτο τη στιγμη που το καραβι βυθιζεται και απο αυτους που αγωνιζονται ισα να μη πνιγουνε?
ερριξα στο shredder ενα γραμμα της unicef που μου ζητουσε λεφτα για τα παιδια στο σουδαν. σκεφτομουνα αν υπαρχει μια οργανωση να δωσουμε λεφτα για τα παιδακια των ανεργων στην ελλαδα. ενα ταμειο αλληλεγγυης, ενα κατι. μετα σκεφτομουνα οτι καλο θα ηταν να δημιουργουνταν κ ενα ελληνικο ταμειο παρακαταθηκης ηθικης και αξιων.
τοσα χρονια δουλευω πολυ σκληρα εδωπερα. με αυτα που βλεπω να γινονται εκει, δουλευω ακομη σκληροτερα. δεν με παιρνει να ξαποστασω, ειμαστε σε εμπολεμη κατασταση. ασε που ειναι κ αντιδοτο στην αισθηση της ανημποριας - τι μπορω εγω να κανω?- και της καταθλιψης. θελω πισω την χωρα μου ομως. θελω να περπαταω στους δρομους της αθηνας κ να βλεπω γυρω μου ημερα βλεμματα ανθρωπων που δε φοβουνται για την επιβιωση τους. θελω εστω και απο μακρια, να ειμαι μερος ενος συνολου που νοιαζεται πραγματικα και φροντιζει για τον συνανθρωπο του. μιας παρεας που δεν ξεχνα στα διαλειμματα της δημιουργιας να απολαυσει τη ζωη ξεπερνωνατς καποιες φορες τα ορια - αμα δε φλερταρεις και λιγο με τον κινδυνο και το θανατο η ζωη δεν εχει αξια.
καμια φορα αναρωτιεμαι αν αυτο που νοσταλγω και θελω πισω - σαν παιδι που του πηραν το παιχνιδι απο τα χερια - υπηρξε ποτε.
κατα τα αλλα, καλα, εδω εχει ηλιο, χτες πηγα γαι δειπνο σε φιλους, φαγαμε παπια φερμενη απο το παρισι μαγειρεμενη στο λιπος της και κατι αλλα τοσο νοστιμα που ειχα δυσπεψια μεχρι το ξημερωμα, αλληλοερωτευθηκαμε με το τετραχρονο της φιλης μου που δε με αφηνε μετα να φυγω, πηρα δυο καινουρια φορεματα εν οψει ενος γαμου που κουμπαρευω στη κερκυρα, η διδακτορικη μου φοιτητρια απο τη σιγκαπουρη τα πηγε πολυ καλα και ειμαι περηφανη και οργανωνω την εξεταση της, φετος μιλαω καλεσμενη οσλο σιγκαπουρη γλασκωβη οργανωνω συνεδριο στη βοστωνη και του χρονου οργανωνω τραπεζα στην κορεα. η ζωη συνεχιζεται. πως γινεται να καρποφορει ενα δεντρο, εστω ενα ξεριζωμενο δεντρο αμα εχουνε παρει φωτια οι ριζες του, δεν ξερω, μη με ρωτατε. αυτα. i want my country back.

the not so fine medical diagnoses of fine art, and finding meaning in liff.

2011-09-11T19:30:00.004+01:00

Διαβαζα στο Guardian αυτο πως ο Professor Baum γυρναει τους φοιτητες τπο Ιατρικης στη National Portrait Gallery και τους συζητα πιθανες διαγνωσεις οσων ειναι εκει απεικονισμενοι. Το αρθρο ειναι πραγματικα εμπνευσμενο, διαβαστε το. Εκεινο που σκεφτηκα ειναι οτι η αναγκη να εξηγησουμε και να κατανοησουμε, να δωσουμε νοημα σε ο,τι συμβαινει σε εμας και στους γυρω μας ειναι γραμμενη στα κυτταρα του εγκεφαλου μας - ο Gazzaniga που ειναι top Neuroscientist και ο Thomas Wolfe (απο τους αγαπημενους μου συγγραφεις) εχουνε κανει μια καταπληκτικη κουβεντα πανω σε αυτο το θεμα, με την νευροεπιστημη να εξηγει γιατι η λογοτεχνια - και αλλα παρεμφερη - ειναι αναγκη ανθρωπινη. Εμενα αυτη η αναγκη με εκανε γιατρο - να εξηγησω και να νοηματοδοτησω τη ζωη (μου). Αλλα θα μπορουσα να ειχα επιλεξει οποια αλλη επιστημη, να μου δωσει ενα τροπο σκεψης και ενα συστημα ερμηνειας. Κ εξακολουθει να με γοητευει ολη αυτη η διαδικασια της νοηματοδοτησης, με τη φαντασια να καλπαζει, την επιστημη να τιθασευει και να οργανωνει, τα δυο μαζι να δημιουργουν - θαματα και πραματα. Αστρολογιες η θρησκειες απο τη μια, πολιτικες η φιλοσοφικες θεωριες και επιστημονικος τροπος προσεγγισης απο την αλλη μερια. Η αναγκη που τα πυροδοτει ειναι η ιδια. Η τεχνη, ισως, στο ενδιαμεσο να τα συνδεει, να τα συμφιλιωνει? Ισως. Τα γραφω ολα αυτα και για να θυμαμαι οτι νστο τελος μιας μερας με (κουραστικες αλλα ικανοποιητικες) επιστημονικες ενασχολησεις, ειχα την αναγκη να καταγραψω τη συναισθηματικη μου αντιδραση και ερμηνεια αυτης της πληροφοριας. και να σκεφτω οτι η σωστη ερμηνεια θελει και γνωση και πειθαρχια, αλλα και αγαπη/ενδιαφερον για το αντικειμενο, και φαντασια - thinking out of the box.
life is intricate, beautiful and interesting..

i feel good ...!

2011-09-08T12:53:00.004+01:00

παιδια, παρακαλω μη με βαρεσετε, αλλα αισθανομαι μια ηρεμη αισιοδοξια. οχι μονο για μενα ατομικα, γενικα μιλαω. καλα ειμαστε, καλα θα παμε.

-Snap out of it, right now! γογγυξε/γρυλλισε το νοημον κοινο.
-Sorry guys,i do mean what i say, απαντησε απτοητη η DonnaBella. και εκλεισε συνωμοτικα το ματι στο τρελλολαγο που εξαφανιζοτανε μαζι με ενα σαρκαστικα γελαστο γατι στην ακρη της οθονης.
................................

Τα ξημερωματα της 4ης Αυγουστου με βρηκανε να αγκαλιαζω απελπισμενα μια τεραστια ροζ βαλιτσα που επαιρνε δρομο σε καθε ανοιχτη στροφη ενος αποτρελλαμενου λεωφορειου και να σκεφτομαι - γιατι κατεβηκα θε μου απο το αεροπλανο, i wanna go back home, RIGHT NOW! Μεχρι να αποβιβαστω γωνια αλεξανδρας και βασιλισσης-δε-θυμαμαι-το- γαμημνο- δρομο,τρεις απο τους συνεπιβατες - ενας σκωροφαγωμενος κοστουμογραβατωμενος παππους, ενας ξενος και μια ?καλοβαλμενη ελληνιδα- ειχανε βρισει τον οδηγο. Αδικα, κατα τη γνωμη μου. Omegod,δεν αντεχω την ενταση σε αυτη τη χωρα - σκεφτομουνα. Οι μαμομπαμπας με παραλαβανε απο τη σταση πανευτυχεις, ειπαμε πολλα ευχαριστω και γλυκες καληνυχτες στον οδηγο - μια μικρη συνεισφορα για να ανεβει το επιπεδο ευτυχιας της προζακολανδης - και αι διακοπαι αρχισαν.

ναι, ημουνα προς το ευθραστο ψυχικα αμα τη αφιξει. ακομη χειροτερα, δεν περιμενα τπτ ιδιαιτερο να συμβει στον υπολοιπο μηνα του αυγουστου. ηθελα μονο να ξεκουραστω, να φροντισω την ψυχη και το σωμα μου, να περασω χρονο με τους αγαπημενους μου ανθρωπους. και αυτο ακριβως εγινε. οι μερες κυλισανε αργα, στο τελος της πρωτης εβδομαδας νομιζα πως ημουνα διακοπες μηνα. δεν εγινε (σχεδον) τιποτα το συνταρακτικο. εκτος ισως απο μια βραδια που εφυγα απο ενα σπιτι με βοτσαλα στην εισοδο ξεχνωντας εκει τα παουτσια μου, και συνειδητοποιησα - δε πα να προσπαθω να βαλω σε κουτακια καταστασεις, life is not like that. three hurray for life, and let us toast our venturing into terra incognita. απο τα υπολοιπα, θα κρατησω:

- μια διαδρομη βραδυ με πανσεληνο, με ανοιχτη την οροφη, μεσα απο τους χωραφοδρομους του καλου χωριου, κατω στη θαλασσα της Χερσονησου (μη τσιριξεις Μανο, ναι το ξαναδιεπραξα, ηρθα εκει κ δεν). με καταληξη - μετα απο πολλες ρακες με μια αλλη, μεγαλη παρεα- στο κιοσκι πανω στη θαλασσα, περασμενα μεσανυχτα, με δυο φιλους απο σχεδον εικοσαετια. Ο Ανεστης εχει ακριβως το ιδιο περιγραμμα με τοτε, οι μπαφοι ομως εχουν καπως αυξηθει. Η Τιτι ειναι ανεπαισθητα χαραγμενη, το ιδιο εντονη, ισως η ενταση να εχει ανεβει μια δυο σκαλες, περασε εναν ζορικο χειμωνα. Εγω εχω, μου λενε οσοι με συναντουν εκει, την ιδια οψη με τοτε - εχω γινει ομως καπως πιο απομακρη, εγω αισθανομαι. Περιεργη η αισθηση να ξαναπιανεις το νημα της ζωης σου σχεδον εκει ακριβως που το αφησες τοσα χρονια πριν, με ανθρωπους κοντινους παρα την χιλιομετρικη αποσταση που σας χωριζει, να γεφυρωνεις χρονια απουσιας με λεξεις που δε λογοκρινεις κι ιστοριες που γραψανε στο πετσι σου κι οχι μονο. Και να βρισκεις τους φιλους σου στο ιδιο σημειο διπλα και απεναντι σε εσενα, οπως τους θυμοσουνα.

- μια Αθηνα ομορφα αδεια, που περπατησα τελετουργικα τις περισσοτερες μερες που ημουνα εκει - απο τη Σονια, Αλεξανδρας, Αβανα, Εξαρχεια, Σκουφα. Μετα Συνταγμα, Ερμου,Μητροπολεως, Μοναστηρακι. Καποιες μερες μεχρι και Θησειο. Η χαρα οταν καποιες φορες, τυχαια, επεσα πανω σε ανθρωπους σχεδον φιλους, που αλλοιως δεν θα εβλεπα. Η χαρα μου οταν ξαναανοιξε το Rosebud - ανακαινιζοτανε και οχι, δεν εκλεισε, τι χαρα!- , οταν ξαναχωθηκα στην πολυθρονα στη γωνια μπαινοντας αριστερα, με το λαπτοπ αγκαλια, να δουλευω πινοντας καφεδες κ βλεποντας φιλους στηα διαλειμματα, κατω απο τα χαμογελαστα βλεμματα των παιδιων εκει. η χαρα μου καθε φορα που εβλεπα περνωντας απο τη οδο Αγαθιου (μα τι υπεροχο ονομα!) αυτην εδω τη βοκαμβιλια, να ενωνει περνωντας πανω απο το δρομο τα δυο αντικρυστα μπαλκονια. Μια μερα τη φωτογραφισα, ατεχνα. Εφτιαξα πολλες ιστοριες για το πως εγινε αυτο , να ενωθουνε δυο ξενα μπαλκονια, σε αυτη την περιεργα περιεργη πολη. Σε βολτες μου στους παραπανω δρομους, ειδα και αλλα τετοια. Ζεσταθηκε η ψυχη μου. Δεν ξερω ακριβως γιατι, αλλα αυτο το μπαλκονι της Αγαθιου και τα αλλα ειναι νομιζω ο σημαντικοτερος λογος που με κανει να ελπιζω με μια χροια βεβαιοτητας.

- καφεδες, πολλοι καφεδες, και το καιηκ της ημερας (για εμενα) κ ενα κρουασαν (για την ροζΕβιτα) σε σκιερα, πρασινα καφε, κατω απο ενα ηλιο που υπεραγαπαω, κυριως γιατι δεν τον εχω συνεχεια στη μαπα, μαζι με την ποιο ροζ απο τις φιλες μου και με κουβεντες να κυλανε αβιαστα για ωρες ολοκληρες.

- εξοδοι σε μερη που μου φανηκαν προσεκτικα μακιγιαρισμενα κουφαρια μιας αλλης ανουσιας εποχης που εχει αυτοκτονησει αλλα αρνειται να το παρει καν χαμπαρι. παρολα αυτα, δεν ειναι αναμνησιακη, ουτε μνημειακη η αξια τους - πας ακομα για το χαζι,για να απορησεις για ακομη μια φορα με βλεμματα εγκλωβισμενα στο κενο τους και προσωπα θωρακισμενα σε μια εκφραση που δεν ειναι δικια τους. και απολα αυτα, και παρολα αυτα, δυο βραδιες στο γκαζαρτε με μουσικες πειραγμενες και με κοκταιλιες που με μεθαει μονο η ιδεα τους - το ενα με βασιλικο, το αλλο με βαση τη μαστιχα, ελληνικο Cosmopolitan με ενα λουκουμι στο χειλος του ποτηριου. Και τον ουρανο της πολης πανω απο το γκαζι, με προσωπακια νεα η οχι και τοσο νεα γυρω, αλλα πιο ηρεμα, λιγοτερο σφιγμενα και καπως πιο φωτεινα απο αλλου. η ισως εφταιγε το φιλτρο της μαστιχας και του βασιλικου που μεκανε ετσι να τα βλεπω.

Απεναντι μου τα φυλλα εχουν χρυσισει, εχει μια ανακουφιστικη συνεφια - χαζο εισαι παιδι μου που χαιρεσαι με τον κακο καιρο? ελαμου ντε. -κ κανει καποια ψυχρα. Προχτες λιγο πριν φυγω απο τη δουλεια ερριξε μια νεροποντη κατακλυσμο που θαυμαζα απο τα ψηλα παραθυρα της κλινικης να μαστιγωνει τα δεντρα στο Queen square. Φοραω τις καπαρντινες μου αυτες τις μερες - μια ασπρη, μια μαυρη, αναλογα με τη διαθεση- και δουλευω παλι δωδεκαωρα. Μ'αρεσει το φθινοπωρο που ερχεται, οι εποχες που αλλαζουν, η ηρεμια αυτη τη στιγμη μεσα μου. Καποιες στιγμες, απλα μου αρεσει να καθομαι χωρις να σκεφτομαι πολλα πολλα, και να χαζευω τη θεα που εχω απεναντι μου.Ειτε αυτη ειναι τα φυλλα που χρυσιζουνε, ειτε η βροχη που πεφτει, ειτε ο ουρανος βραδυ η μεσημερι πανω απο καποιο σημειο της Αθηνας. με καθησυχαζει να τα βρισκω ολα - οσα ολα! κι αν δεν ειναι ολα, τα οσα ειναι πολλα!- στη θεση τους. κι εμενα εκει, μεσα στη ζωη μου.

Σας φιλω γλυκα. Καλο υπολοιπο καλοκαιρι, καλο φθινοπωρο, καλη ο,τι εποχη κι αν θελετε!

καλοκαιρινο

2011-07-30T13:24:00.009+01:00

Ποτε μου δε συμπαθησα τις πανοπλιες. Μια μικρη χαραματια, και σ'ακουμπαει κρυο το λεπιδι. Δεν ειναι τοσο η πληγη - κι ας αιμορραγεις- αλλα το ξαφνιασμα κι ο φοβος, το να συμβει αυτο δεν το ειχες υπολογισει. Καλυτερα με τα λεπτα, τα αερινα σου ρουχα, ενα χαμογελο, και τη δυναμη στα ματια. Ουτε να φοβασαι, ουτε και να σε φοβουνται.

(Δυσκολο παλι αυτο το καλοκαιρι..)

Αραγε εκεινα τα φουρφουρια που ειχατε παρει στην Κορινα και σε εμενα κυριε Βασιλη, φοιτητριες πια, τι τα καναμε? Θυμαμαι τα ειχαμε στερεωσει σε μια γλαστρα στα μπαλκονια μας, να τα γυριζει ο αερας. Θυμαμαι παλι στο μπαλκονακι πισω απο την Καμαρα, ενα πολυ ζεστο βραδυ καλοκοιριου. Ειχατε περασει απο το σπιτι οπου πια εσεις δε μενατε, να δειτε την πολυαγαπημενη σας κορη. Καθισμενες οι δυο μας στο μπαλκονι με τα νυχτικα - εκανε τοση ζεστη-μπροστα σε δυο πιατα με καρπουζι. Μας πιασατε τη κουβεντα. Η Κορινα κι εγω παντα κρατουσαμε ενα γελιο οταν λεγατε το ονομα μου - αρχιζε παντα με Ν-τ και ποτε με D, οπως ηταν το σωστο. Καποια στιγμη, μετα απο ωρα, σας ζητησα συγνωμη, για την απρεπη μου εμφανιση - ενα ντεκολτε, οπως παντα αβυσαλλεο. Εκεινη μονο τη στιγμη εστιασαν τα ματια σας, και αμεσως στρεψατε το προσωπο στην αλλη πλευρα του μπαλκονιου - ω, μα δεν πειραζει, μα τι λες παιδι μου..Συνειδητοποιησαμε, και μετα βεβαια το κοροιδεψαμε με τρυφεροτητα, πως -οπως παντα - ουτε καν το ειχατε προσεξει. Αθωος ανθρωπος. Αν οχι σε ολες τις πτυχες, παντως σε εμας, αθωος. Ναστε καλοταξιδος, και ναχει καλοκαιρι εκει που πατε.

Λιγα χρονια πριν, Φλεβαρη, σε ενα συνεδριο στη Florida. Εβγαλα τα παουτσια μου και περπατησα στην αμμο. Πισω μου η σειρα των ξενοδοχειων - μεγαλα, τετραγωνα, ακομψα κτιρια - και μια μακρινη λουριδα αμμος, μπροστα μου η θαλασσα, σκουρα μπλε, μεχρι τον οριζοντα. Για λιγα λεπτα, η αισθηση ηταν εντελως εξω απο τον εαυτο μου, εξω απο τη ζωη μου, εξω απο το χρονο. Σα να ξαναβρισκοτανε το κεντρο του κοσμου. Οσο δυσκολο μου ειναι να περιγραψω την αισθηση, τοσο εντονη και κατακλυστικη εχει παραμεινει η μνημη της. Δε συνεβηκε τιποτα αλλο ιδιαιτερο σε εκεινο το ταξιδι - καλα ειχα περασει, αλλα ητανε μια εποχη πολυ δυσκολεμενη - ουτε οταν μετα επεστρεψα σπιτι μου στο Λονδινο. Δεν ειχα σκεφτει τιποτα ιδιαιτερο εκεινη τη στιγμη, κανεναν επαναπροσδιορισμο δεν ειχα κανει, καμια αποφαση δεν ειχα παρει. Αλλα ενα χρονο μετα, αλλαξα ξαφνικα την πορεια στη ζωη μου, εκανα το βημα που ηθελα μεσα στο κενο - βρεθηκε σχεδον αυτοματα απο κατω μου η γεφυρα. Πηρε χρονο κι αγωνια μπολικη, αλλα εγινα αυτο που ηθελα να γινω και να ειμαι. Και σε ολη την πορεια, ακομα και χωρις να το θυμαμαι, η αισθηση εκεινη η στιγμιαια μπροστα σε μια ξενη θαλασσα μου εδινε δυναμη και ωση. Περιεργο, οι μεγαλες περιπετειες να ξεκινανε σε χρονο ανυποπτο, πολυ πριν ξεκινησουνε οι αλλαγες που ειναι - απο καιρο - δρομολογημενες. Αλλαγες αναποφευκτες, λυτρωτικες και απαραιτητες.

Δεν ειμαι μεσα στα ονειρα μου αυτες τις μερες, η ειμαι καπου σε μια γωνια και παρατηρω. Πολυκοσμια, συνταρακτικα γεγονοτα και αποκαλυψεις, αλλα εγω ειμαι καπου στη γωνια και βλεπω, χωρις να ξερω οτι ονειρευομαι. Νομιζω ειναι τοσο το βαρος που κουβλαω για στεναχωριες οσο και χαρες αλλων, που οταν μπορω, ακουμπαω κατω τον δικο μου εαυτο να ξαποστασω.

Γεμισα μια βαλιτσα χρωματα. Για να ρουφηξουνε ηλιο και φεγγαρι, να ανιχνευσουν το θαλασσινο νερο, να θροισουνε με τις κινησεις μου. Λεω ετσι με κατι τετοια μαγικα μηπως ξορκισω λυπες και στεναχωριες, να φτιαξω ζωη, στιγμες και ονειρα χαρουμενα.

Χαιρετω και γλυκοφιλω σας. καλο καλοκαιρι :-)

Ελλας. Οχι αλλοιμονο.

2011-07-21T13:15:00.000+01:00

2011-07-16T15:41:00.006+01:00

Ασχετο, αλλα γιατι να μην υπαρχει ενα 24 hour bar lounge με χαμηλους, μαλαακους καναπεδες με πουπουλενιες μαξιλλαρες, ζεστα χρωματα, χαμηλους φωτισμους και αισθηση γυναικειου boudoir - pinup art on the wall optional.Να το λενε "come to bed" και ναχει απιθανες κοκταιηλιες.

Νυσταζω. Βρεχει, ειναι εκεινες οι μερες του μηνα, και μετα απο ενα γερο ξενυχτι φιλοδοξουσα να το μεσημεριασω, αλλα με ξυπνησε ο ηχος των @#$%&*@*# αυτοκινητων, που προσπαθωνατς να αποφυγουν τα @#$&*#@** οδοφραγματα που εν οψει των ολυμπιακων εχουν ξεφυτρωσει σε καθε γωνια της @#%&*@#** πολης, εχουν ανακαλυψει και τις πιο απιθανες παρακαμψεις. Κ το ησυχο δρομακι μου, κατι οι καλοκαιρινες φουσκοδεντριες των νεαρων της γειτονιας που γυρω στα μεσανυχτα σκαρφαλωνουν απο το φραχτη στο παρκο απεναντι για να κανουνε παρτι, κατι οι φουσκοθαλασιες των γλαρων που επιμενουν να ζευγαρωσουνε τις πιο απιθανες ωρες, κατι τα τουτου, δεν ειναι καθολου πια ησυχο, @#%&**@#*.

Χτες βραδυ, μαζεψα την Αγγελικουλα απο τη Harley Street, και μετα απο 2 λεπτα οδηγησης με την οροφη του αυτοκινητου της κατεβασμενη (ναι, χτες ειχε ερθει το καλοκαιρι ΚΑΙ στο Λονδινο), παρκαραμε πισω απο Marylebone και ανεβηκαμε στο μπαλκονι του Orrery. Το οποιο ηταν τιγκα στα κοστουμια μεσης ηλικιας,με ελαχιστες πορτοκαλι γυναικες ταγιερατες. Τσαλαπατησα αποφασιστικα καποιες τσαντες ακουμπισμενες στο εδαφος, ανιπαρεκαμψα κανα δυο κρουσματα γνωριμιας, και εκανα αποφασιστικο beeline για αυτο που μου φαινοταν για το μπαρ στην ακρη του διαδρομου. Ο σερβιτορος δεν προλαβε να μας σερβιρει το πολυποθητο peach Bellini - το βασιλειο μου για ενα ποτο!- οταν αρχισαμε να συνειδητοποιουμε οτι πισω απο το τραπεζι του δεν υπηρχε κανενα μπαρ περιωπης, παρα μονο κατι κρυσταλλινα ποτηρια και κανατες η σαμπανιες, και μας πλησιαζει ενας burly τυπος της ασφαλειας που μας λεει "lovely to see you ladies, but this is a private function." :-[

Η Ματινα που ηρθε αργοτερα (καφε δερματινες σουεντ μποτες, μαυρο one shoulder jumpsuit all saints, γαλαζια ματια, κοντα μαυρα μαλλια και καπελλο καουμπου, this is London, hell, yaaah!!) - μας επεπληξε πολυ αυστηρα, που δεν δηλωσαμε οτι τιμη τους να ομορφυνουμε την χαζοεκδηλωση τους με την πανεμορφη παρουσια μας. Εμεις βεβαια ειχαμε φυγει χασκογελωντας σα πιτσιρικια που τα πιασανε να κανουνε κοπανα. το μονο regret ηταν που δεν προλαβαμε να πιουμε το @#$&*@*@ bellini τους(αλλα σιγα το παλιοbellini, που θα ηταν με prosecco)(off with her head, cried the Quuen of Hearts).

Λιγα λεπτα αργοτερα, η φοβερη Αντζελικα θα ανακαλυπτε ενα καινουριο μπαρ με διακριτικη live jazz,ξυλινη και πετρινη διακοσμηση, ζεν καλλιτεχνηματα στους τοιχους που σε φερνουν σε κατασταση διαλογισμου μονο και ποου τα κυττας (εχμ, μετα απο κανα δυο ποτακια σε αδειο στομαχι δλδ), το Colony. Με τις πιο καταπληκτικες κοκταιηλιες που εχω πιει τους τελευταιους μηνες. Μετα το πρωτο watermelon collins στο αδειο στομαχι μου (wyborowa, basil, lime,watermelon puree, spiced syrup and soda) ημουνα ευτυχισμενη, το Piim's punch (Pimms με φραουλες και rose champagne)ειχε κανει την Αντζελικα αγγελικα χαμογελαστη, οποτε οταν ηρθε η Μαρουσα (American preppy look me Ralph Lauren sweater, capri μαυρο παντελλονι και καραμελλενιες γοβες Prada που κρατηθηκα να μην απαιτησω να τις ανταλλαξει με τα Τodd's ψηλοτακουνα μου εδω και τωρα)ειχαμε ηδη πιασει φιλιες με το μπαρμαν κ προσπαθουσαμε να κλεψουμε τα μυστικα του για τα ποτα.

Στο τριτο ποτο προβληματιζομουνα εντονα εαν το συμπαν μου εστελνε κρυπτογραφημενα μηνυματα οτι πρεπει κι εγω να μαθω να κανω καταπληκτικα κοκταιηλς (sms στον Ζ, που με ειχε παρει τηλεφωνο νωριτερα, να του το δηλωσω - καρφωτη απαντηση, οπως ξερεις δεν πινω κοκταιηλς, αλλα ποτε ναρθω να με παςσ στο μαγαζι? πφφφφ..!). Η να μαθω να μαγειρευω υψηλη μαγειρικη. Η εστν να α νοιγω φυλλο/φτιαχνω γλυκα/cupcakes/κλπ. Τελικα αποφασισα οτι το συμπαν μου στελνει ξεκαθαρα μηνυματα, I MUST get out more αντ γκετ α λαιφ(ο)!

Η Ματινα μας βρηκε στην εισοδο του κινηματογραφου. Οταν ειδαμε το καπελλο της, κυτταχτηκαμε με την Αγγελικουλα - ποιος θα μας βρισει παλι που θα του κρυβει την οθονη- μετα ξανακυτταχτηκαμε οι τρεις και με τη Μαρουσα - η Αντζελικα με ακριβο ταγιεροπανταλονο κατευθειαν απο τη δουλεια, εγω με λευκο φορεμα riviera style με σφικτο μπουστο και αθωα αβυσαλλεο embonpoint - νταξ, δεν κολλουσαμε με τιποτα ενδυματολογικα, τα ρουχα μας διηγοντουσαν τελειως αλλες ιστοριες - αλλα με εναν περιεργο τροπο το συνολο μας εδενε.

3 ωρες αργοτερα, μετα απο γελια μεχρι δακρυων (bridesmaids. just watch it.) και μετα το 4ο Japanese Mojito (Zubrowka Bison Grass Vodka, Lime Juice, Shiso leave & Vanilla Syrup,Mint), ενα κορυφαιο καμακι στη Μαρουσα με το που ελysε την χρυσοκαστανη της κομη ( "my friend wants to tell you a story"), σχεδια αποδρασης στο σπιτι της Ματινας στο Παρισι και αποριες τυπου "μετα τριαντα-σαραντα χρονια που θα ερχομαστε εδω, θα σε ρωταω, θυμασαι τοτε που βγηκαμε που φορουσα το καπελλο " "και εγω θα σου λεω, το καπελλο το θυμαμαι, εσυ που με ρωτας ποια εισαι? :-)" σταματα η μουσικη... γιατι στις 12.30 η ωρα φευγει η κολοκυθαμαξα της Σταχτοπουτας, και το @#%&*@*@# Nobu ΠΑΥΕΙ να σερβιρει ποτα. γρουμφ. life is a bitch.

Νυσταζω. Σταματησε να βρεχει, αλλα ο ηλιος το παιζει αναποφασιστος. Εχω ξανανοσταλγησει το κρεβατι μου. Life's too short, but occasionally sweet. :-)

summerstorm

2011-06-30T15:48:00.002+01:00

Ο ουρανος εχει καπως σκοτεινιασει και μυριζει βροχη. Σε 12 ακριβως λεπτα προβλεπεται μια μικρη καταιγιδα. Ηδη πεφτουνε οι πρωτες αραιες ψιχαλες, το παρκο εχει μισοαδειασει.

Πριν απο μιση ωρα, εκοψα ασχημα το μικρο δαχτυλακι του δεξιου μου χεριου. Προσπαθωντας να ριξω λιγο ακομα (αποβουτυρωμενο) γαλα καρυδας, απο την ανοιχτη κονσερβα, στην κατσαρολα με τα 3 ειδων ψαρια, πολυχρωμες πιπεριες, κρασι, φρεσκα κρεμυδακια και τζιντζερ. Η τομη ειναι βαθεια, εσταξαν αρκετες σταγονες ρουμπινι αιμα, ευτυχως οχι μεσα στην κατσαρολα με το φαγητο που εβραζε. Εδεσα το δαχτυλο σφικτα, εβαλα και ενα ναρθηκακι απο ενα ξυλινο chopstick που εσπασα για να μη το λυγιζω, και εμαι περιεργη να δω σε ποσες μερες θα δεσει.

Πριν απο 6 περιπου ωρες που ξυπνησα, το πρωτο που ηθελα να τσεκαρω ηταν εαν στη διαρκεια του υπνου ειχε πεσει ο ουρανος στο κεφαλι μου. Μετα απο μια συντομη ματια σε μελακια και διαδικτυο - νομιζω πως οχι. Οχι ακομα, τουλαχιστον. Η μηπως αυτο εχει ηδη συμβει και απλα εγω δεν πηρα ειδηση?

Αναρωτιεμαι για πολλα πραγματα αυτες τις ημερες. Αναρωτιεμαι τι αραγε ωφελει να μαθαινουμε να καταλαβαινουμε τη φυση των ανθρωπων (δικη μας και των γυρω) αμα δεν μπορουμε να την αλλαξουμε (των γυρω η τη δικη μας). Αναρωτιεμαι γιατι, αφου η φυση των ανθρωπων δεν αλλαζει, εμπιστευομαστε οποια πολιτικα σχηματα, κανενα απο τα οποια δεν παιρνει υποψιν του τη φυση των ανθρωπων. Αναρωτιεμαι, απο εδω και περα, που υποφερουμε απο την πιο ασχημη εκφραση της χειροτερης φυσης μας (το να θες να πλουτισεις θυσιαζοντας την ζωη του αλλου, σε μικρη η μεγαλη κλιμακα αδιαφορο, οπου ζωη ειναι το ευρεως εννοουμενο ευ ζειν, αλλα και το πιο θεμελιωδες απλο ζειν- ε, δεν υπαρχει χειροτερο)πως θα πορευτουμε. Θα κυτταξουμε γενναια το τερας μεσα μας στα ματια και θα προσπαθησουμε ννα στηριξουμε θεσμους που θα το χαλιναγωγησουν, η απλα, ακομα μια φορα, θα σκουπισουμε τα συντριμια κατω απο το χαλι και θα εξακολουθησουμε να προσποιουμαστε πως τπτ δεν εγινε.

Στο βαζο απεναντι, εξι κιτρινοκοκκινα τριανταφυλλα. Θυμιζω στον εαυτο μου, περιπου ανα μια ωρα, να τα κυτταζω. Ασκησεις πειθαρχιας. Ο Ζ, στο τηλεφωνο,απο Αθηνα. Γιατι εξακολουθει αραγε να με παιρνει, αφου δε βρισκω πια κατι να του πω. Δεν ειμαι σιγουρη αν φταιει το ο,τι δεν εχω πια διαθεση για γκομενισματα, η απλα εχω ξεχασει το πως.

Κριμα?

summertime

2011-06-26T19:43:00.011+01:00

3 το μεσημερι Κυριακης. Βγαινοντας απο το σπιτι, βλεπω αυτο:

Κατω στο καναλι, κοσμος καταχαμα, δερματα κοκκινισμενα απο τον ηλιο, μπυρες και Pimms. Καθομαι λιγο στη σκια, σε ενα παγκακι με το βιβλιο μου.

Προχωρωντας λιγο αργοτερα προς τα πανω, ειναι πιο ησυχα, η σκια κατω απο την πρωτη γεφυρα ανακουφιστικα δροσερη.

Σχεδον ξεχναω πως ειμαι στο κεντρο του Λονδινου.

Τα σπιτοκαραβα ειναι φροντισμενα με τις γλαστρες τους. Αν ειχα ενα, δεν θα το ονομαζα "καπου", αλλα "εδω".

Το ανοιγμα κατω απο τη δευτερη γεφυρα με ανατριχιαζει. Η διαδρομη μεχρι το Camden ειναι υπογεια, πρεπει να ειναι πολυ υγρη και σκοτεινη. Αναρωτιεμαι πως να ειναι να περνας κατω απο αυτη τη στοα για να βγεις απο την αλλη πλευρα παλι. Αναρωτιεμαι.

Φοραω ενα γαλαζιο μακρυ φορεμα. Το πηρα 10 ευρω απο ενα καλαθι στην Πολη πριν 2 καλοκαιρια, γιατι ερωτευθηκα το χρωμα και τη διαθεση. Εδωσα αλλα 10-15 ευρω και πηρα απο το Καρακιοι τα κολιεδακια με τις χρωματιστες πετρες που εβαλα και μου ερραψαν κατω απο το ντεκολτε. Ενας καραβοσπιτοκυρης μου πετα ενα γελαστο πειραγμα, για το φορεμα και το ντεκολτε. Χαμογελαω αμηχανα, φευγω γρηγορα αμηχανη και χαμηλοβλεπουσα -ποτε δεν εμαθα πως να παιζω αμα αγνωστοι στο δρομο μου κανουνε καμακι.

Βγαινω πανω στο δρομο. Κανει πολυ ζεστη, εχει ησυχια, ο κοσμος μπαφιασμενος κι αμαθος στη ζεστη. Διπλα μου ακουγεται ενα γελιο δυνατο που γεμιζει την πλατεια. Μια κοπελια εχει ριξει πισω το κεφαλι και γελαει με ορθανοιχτο το κοκινοβαμενο στομα, κυτταζοντας στα ματια τον καλο της. Γελαει δυνατα, αυθαδικα, απενοχοποιημενα, λιγο κακαριστα. Ο ηχος που αντηχει στην ησυχια κανονικα θα με ενοχλουσε. Αλλα την ακουσα να μιλαει Ελληνικα πριν απο λιγο. Κι αισθανομαι ευγνωμοσυνη για το γελιο της.

Να ειναι καλα οσοι ακομα γελανε κι ερωτευονται...

(μου ζητησες βολτα στο καλοκαιρινο Λονδινο Ντοννα, αφιερωμενο λοιπον :-)

τσαι απο τριανταφυλλα

2011-06-26T11:15:00.002+01:00

Κλεινω τα ματια, κραταω τη γουλια στο στομα μου. Η υγρη γευση απο τριανταφυλλα μου θυμιζει τον κηπο της γιαγιας, το περιφημο γλυκο της θειας που μας εδινε παντα σε πολυτιμα μικρα βαζακια. Η ιστορια απο την ξαδερφη μου - οταν πηγε για πρωτη φορα τη Θεια σε καποιους περιφημους κηπους (?Βερσαλιες?) το μονο που ενδιεφερε τη θεια ηταν να περασει μεσα στα παρτερια να μαζεψει τα πεσμενα φυλλα απο τα τριανταφυλλα. Ο φυλακας την αφησε να συνεχισει ανενοχλητη οταν του εξηγησε για το περιφημο γλυκο. Γελασε μονο, και της ζητησε να του στειλει κι αυτου ενα μικρο μεριδιο για ανταλλαγμα. Η ξαδερφη μου εβλεπε τη θεια να γεμιζει θριαμβευτικα σακουλες με τα πολυχρωμα ροδοπεταλα, αδιαφορωντας για τα απορημενα βλεμματα των γυρω, ενω η ιδια προσπαθουσε ματαια να κρυφτει απο τα βλεμματα των αλλων κατω απο τα μαυρα γυαλια της. Ομως ουτε αυτη διανοηθηκε να σταματησει τη μητερα της - το τριανταφυλλογλυκο δεν αφηνε κανενα ασυγκινητο στην οικογενεια.

Καταπινω οσο γινεται πιο αργα, να κρατησω οσο μπορω την μυρωδατη αισθηση στο στομα μου. Σε λιγο οι ποροι μου θα αναδινουνε μια ροδινη υγρασια, θελω να ελπιζω. Η γυαλινη κανατα με το τριανταφυλλονερο φιλτραρει το φως του πρωινου σε ενα χρωμα απροσδιοριστο. A rose by any other name would smell as sweet. But a rose is a rose is a rose.

English kinda summer

2011-06-23T09:48:00.003+01:00

Σημερα εχει λιγο ηλιο. Τουλαχιστον για το επομενο μισαωρο. Χτες το πρωι, λιγο πριν να φυγω, ακουσα τους εργατες στις σκαλωσιες απεξω (βαφουνε τα καγκελλα και τα παραθυρα, πολυκατοικια 7 χρονων, δε μου φαινοτανε να εχει αναγκη, αλλα.) - "να τελειωνουμε, στις 12.30 θα εχει καταιγιδα." 12.35, στη δουλεια, ο στακαριστος θορυβος με κανει να σηκωσω τα ματια απο τον κομπιουτορα, η βροχη χτυπα αλυπητα το τζαμι του 4ου οροφου και τις φυλλωσιες στο παρκακι της Queen square. Οι πλατειες εδω εχουνε παρκα στο κεντρο τους, οι μεγαλυτερες συγκεντρωσεις που βλεπουν ειναι 12-13 στη διαρκεια μιας ηλιολουστης καλοκαιρινης ημερα, που οι εργαζομενοι απο τα γυρω κτιρια καταλαμβανουνε καθε σπιθαμη απο το ελευθερο γρασιδι προσπαθωντας να ρουφηξουν ηλιο. Χθες η πλατεια με τη βροχη ηταν εντελως αδεια. Με ανακουφιζουνε φετος αυτες οι εναλλαγες καλοκαιρινου ηλιου, ψυχρας με ανεμο και βροχης. Γενετικα ειμαι προγραμματισμενη να λαχταραω το καλοκαιρι παντα τετοιο καιρο, αλλα φετος εχω αλλαξει. Συμβολικα ισως, η καιρικη εναλλαγη με καθησυχαζει, μπορα ειναι, θα περασει. Χτες περιμενα γυρω στα 50 λεπτα, επρεπε να παω στο αλλο νοσοκομειο στο Kings Cross, δεν ειμαι και απο ζαχαρη, αλλα ποιος περπατα 15λεπτο μεσα σε τετοια νεροποντη. Οταν ξεκινησα ειχε σταματησει η βροχη. Κοβοντας δρομο διπλα απο το Coram's fields, μυρωδια βρεγμενων φυλλων και υγρασιας, τα πεζοδρομια στο Gray's Inn Road γλιστερα απο το γλυτσασμενο καυσαεριο. Οταν ομως εφυγα και απο το Nuffield για το σπιτι με τα ποδια, μετα απο αλλο ενα 5ωρο (πολλη δουλεια , πολλη, πολλη, πολλη δουλεια) οι δρομοι ειχανε πια στεγνωσει, μισοβγαινε ο ηλιος. Σημερα φευγω φορωντας μαυρα γυαλια, αλλα και καπαρντινα, η μικρη chaumon ομπρελλα (μια πινελια χρωμα μεσα στη γκριζα μερα αρκει να μου ανεβασει τη διαθεση)στο βαθος της τσαντας, παπουτσια κλειστα - μετα το μεσημερι θα βρεχει παλι, μαλλον μεχρι αργα το βραδυ. Θα αργησω παλι σημερα πολυ να τελειωσω, αλλα μετα τη δουλεια θα παω να βρω δυο φιλες μου, στο καταστημα με τις πολυ ακριβες πρασινες σακουλες εχει μια εκδηλωση και θα παμε για το χαζι.

υγεια η λαπαροματα

2011-06-17T09:27:00.002+01:00

OK. Σκοπευα να γραψω ενα ποστ παρασκευιατικο και αναλαφρο. Εχει συνεφια, ψυχρουλα (14-11 - μπρρρρ! ο μπαμπας που βγηκε για εφημεριδα μου ζητησε να του δωσω σκουφο), η φυση ειναι καταπρασινη, αρχη αγγλικης ανοιξης παρα καλοκαιρι. Το ραδιο παιζει τα πιο χαρουμενα τραγουδια. Εχω μια ηθελημενη αισιοδοξια - ναι, θα τελειωσει η κριση, θα τα καταφερουμε. Μετα διαβαζω τον ανασχηματισμο. Και απλα δεν καταλαβαινω. Νταξ, το οτι δεν καταλαβαινω περι πολιτικων κινησεων και επιλογων σχεδον απαξαπαντων των πολιτικων στην Προζακολανδη, εδω και καιρο, γεγονος. Ειμαι ενδεχομενα τελειως βλακας για να μη καταλαβαινω, και χαιρομαι πολυ που δεν ψηφιζω, γιατι δεν θαξερα τι να επιλεξω αμαπια. Αλλα αυτο το πολυ συγκεκριμενο που με κανει να απορω σημερα, ειναι νομιζω χαρακτηριστικο. Ο Ηλιας Μ που εγινε υφεπεργος υποκρατειας (αλλαζω το σπελλινγ για να μη γοογλαριστει) ειναι ενας παγκοσμια καταξιωμενος στο χωρο της Health Policy. Οταν βγηκε ο τωρινος προεδρος στο αμερικη, τον καλεσε για να παρει τα φωτα του για το εκει θεμα υγειας, κλπ. Απο οτι θυμαμαι, ο χωρος της υγειας στην Ελλαδα νοσει οσο δεν παιρνει, εκτος αν εγινε κανα θαυμα στο τελευταιο δεκαλεπτο και ολα ειναι τελεια και εγω δεν το πηρα χαμπερι. Αλλα, χελλο? δεν το νομιζω. Γιατι λοιπον ω ανδρες κ γυναικες συμπολιτες μου της Ζαναξουπολης δεν βαζουν τον χριστιανο στο χωρο της ειδικοτητας του μπας και γινει κανα σωστο εργο κι αλλαξει κατι προς το καλυτερο? Γιατι δεν εκμεταλλευεσαι βρε ανθρωπε την ευκαιρεια να χρησιμοποιησεις εξειδικευμενη γνωση στην πραξη? Δεν καταλαβαινω πια απολυτως τπτ.
Αυτα τα ολιγα. Παω βολτα στο ησυχο κ ψυχρο λονδινο με γονεις. Ανοιχτα τα σχολια - πεστεναμεφατε. :-)

ζμπλατεια.

2011-06-16T11:04:00.003+01:00

περιεργες μερες χωρις στιξη και καθολου κεφαλαια. επαψα να διαβαζω βλογς διαβαζω ψυχαναγκαστικα ηλεκτρονικο τυπο και τα εκει σχολια. θυμος αγανακτηση απελπισια αγωνια καταθλιψη πεινα. η ελπιδα αφαντη. ισως βαθεια εκει στο σεντουκι της πανδωρας να απομενει κατι που μοιαζει με ευχη η ονειρο.
θαθελα ναμαι σε μια πλατεια. θα ερθω σιγουρα σε μια πλατεια. κυνικη δεν πιστευω καθολου οτι ο κοσμος εκει ειναι καλυτερος. αλλα ειναι αυτος ακριβως ο κοσμος που εχουμε. και απο καπου θα πρεπει να γινει μια αρχη. να μιλαμε ο ενας στον αλλο να ακουμε ο ενας τον αλλο να μυριζουμε το πεινασμενο χνωτο του διπλανου μας.
επανασταση και κοραφεξαλα δεν πιστευω σε τιποτα. εχω ζησει αρκετα χρονια οι ελπιδες παντα διαψευδονται. η εξουσια φθειρει και διαφθειρει. ποιηση γραφουνε ομορφα οι πικραμενοι που δεν μπορεσανε να πραξουνε. οι τεχνοκρατες αυτοβραχυκυκλωνονται. οι γιατροι αδυνατουν να θεραπευσουν τη δικη τους αρρωστεια. τους δικαστες ποιος θα δικασει. τους κλεφτες δεν θα τους καταδικασουνε οι κλεφτες. φθορα διαφθορα και στο τελος η ανυπαρξια.
αλλα.
αλλα.
αλλα.
στον πατο του σεντουκιου εχει μεινει μια ευχη που μοιαζει με ονειρο. αυτη που σε κανει να ακουμπας να αφουγκραζεσαι να νοιωθεις να αισθανεσαι τον διπλανο σου. ακομα κι οταν εχουνε πτωχευσει ολες οι λεξεις.
η ζωη μονο μεσα στην πλατεια.

time out

2011-05-03T20:10:00.003+01:00

πασχα των παθων

2011-04-26T08:48:00.003+01:00

Οι διαδρομες γινονται ολοενα και πιο συντομες, αυστηρα προδιαγεγραμμενες. Τα αγνωστα δρομακια μοιαζουν απειλητικα, δισταζω πια να τα εξερευνησω. Προστατευομαι απο το να δω σε ολη του την εκταση αυτο που συμβαινει. Εχω σχεδον ακινητοποιηθει. Η ακινησια δεν μου ταιριαζει, γινεται μυαλικη υπερκινησια που με κουραζει. Πρεπει συντομα να φυγω.
............
Μεγαλη Παρασκευη, στη ρωσικη εκκλησια. Στον εξωστη επανω, ενα θολωτο ταβανι με ενα εντονο μπλε και χρυσα αστερακια. Απεναντι μια κοπελλα με μαντηλα, φωτισμενη απο τα κερια. Στις μπροστινες καρεκλες καθισμενοι γριες και γεροι. Ενα μικρο κοριτσακι πανω στη σκαλα, η μαντηλα που φορα εχει μικρες μαργαριτες. Μπροστα μας μια περσονα της Αθηνας. Μου ειναι συμπαθης, αλλα αποψε ακομα και οι κινησεις της κανουν πολυ θορυβο. Η παρεα της κυτταζει γυρω σα να ειναι πανηγυρι, καποια στιγμη κτυπαει ενα κινητο, καποιος αρχιζει να δινει οδηγιες πλοηγησης. Με πιανει νευρικο γελιο. Ησυχαζω, τι μου φταινε οι αλλοι αμα δεν μπορω να βρω την ηρεμια απο μεσα μου, σκεφτομαι. Προσπαθω να νοιωσω την κατανυξη. Ειναι οπως στα ονειρα που προσπαθεις να πεταξεις, αλλα μισοσηκωνεσαι στον αερα και ξαναπεφτεις. Προσπαθω, προπαθω με ολη μου τη δυναμη, αλλα δεν. Λιγο μετα, βγαινουμε εξω, βγαινει κι ο επιταφιος, τα εξαπτερυγα, η χορωδια. Οι καμπανες κτυπουν. Ερχεται ενας φιλος, η αναπνοη του μυριζει ρακη. Διπλα μου μια γιαγια διπλωμενη απο το βαρος των χρονων στα δυο, το παλτο της μυριζει κλεισουρα και ναφθαλινη. Τη βοηθαω να ανεβει στα σκαλια για να δει παραχωρωντας της τη θεση μου. Ο επιταφιος γυρναει γυρω απο την εκκλησια τρεις φορες, ακολουθουνε μαντηλοφορεμενες γυναικες ολων των ηλικιων με αναμμενες λαμπαδες. Ενας ανδρας με μυτη πυγμαχου τραγουδαει με φωνη τενορου. Σκεφτομαι πογκρομ και διωγμους αιωνων, ανατριχιαζω. Η γιαγια κατεβαινει απο τα σκαλακια, φευγοντας μας ευχαριστει, ευχεται καλη ανασταση. Στιγμιαια, το χαμογελο και η ματια της εχουνε ολη την ενταση και τη ζωντανια που λειπει απο το γερικο σωμα της, σα να ειναι αλλος ανθρωπος. Ξαφνιαζομαι συνειδητοποιωντας οτι χωρις να το καταλαβω εχει επελθει η μεθεξη.
..........................
Το τρανζιστορ (Πρωτογενους 10, στου Ψυρρη) ειναι ενας χωρος με τοιχους στο βαθυ γκρι, πολυχρωμες μαργαριτες κρεμασμενες αναποδα απο το ταβανι, μακρια ανετη μπαρα και ενα μεγαλο ξυλινο τραπεζι σε χωρο υπερυψωμενο στο βαθος που μου θυμιζει το μυστικο δειπνο. Χωρος με ψυχη. Οψεις ανεπιτηδευτες. Καποια στιγμη ακουγεται ενα ταγκο, τα δυο παιδια πισω απο το μπαρ αρχιζουν να χορευουνε γελωντας - δεν εχει πολυ δουλεια - ειναι μια στιγμη συνωμωτικα εντελως δικη τους. Ο Α - αυτος μας εφερε, το μερος ανηκει σε μια φιλη του ηθοποιο - με ευχαριστει για κατι που εχω εντελως ξεχασει. Η φιλη του μας ξαναγεμιζει τα ποτηρια με κρασι. Μας κερναν σφηνακια βοτκα καραμελα. Λεω στην ιδιοκτητρια ποσο πολυ μου αρεσε ο χωρος, το προσωπο της φωτιζεται, ενθουσιαζεται με τον ενθουσιασμο μου. Αποφασιζω να ξαναρθω.
.................................
Σαβατο βραδυ, λιγο πριν τις 12. Προχωραω μονη μου με τη λαμπαδα μου προς την εκκλησια. Δεν ειανια κριβως προσκυνημα, αλλα το ειχα αναγκη να ειμαι εκει γαι το Χριστος ανεστη. Ειναι ολα οπως τα θυμαμαι - οι ψαλμωδιες, η μυρωδια καμενου μαλλιου απο τις λαμπαδες, ο συνωστσισμος, ο παπας που διακοπτει πριν την Αναστασηγια να δηλωσει αυστηρα - ολοι μετα μεσα στην εκκλησια για τη θεια λειτουργια της Αναστασης. Ξεκιναω να επιστρεψω με τον ηχο της πρωτης κροτιδας, προστατευοντας τη φλογα του κεριου μου. Πρωτη φορα καταφερνω να γυρισω στο σπιτι που με φιλοξενει χωρις να χρειαστει να ξανααναψω απο αλλον την λαμπαδα. Εχω μια αισθηση κατορθωματος και προσωπικης ανακουφισης. Παρ'ολα αυτα, δεν ειμαι σιγουρη φετος για το "ανεστη".
...................................
The real extreme makeover of athens, or, how you can turn El Greco into William Hogarth in only 36 years of μεταπολιτευσης.

κιτρινο

2011-04-20T10:27:00.003+01:00

Μεσα στο Rosebud ειμαστε μονο τα παιδια στο μπαρ, ενας τυπος προσηλωμενος στο λαπτοπ του - καποια στιγμη σταματαει να γραφει, κουνα το χερι του στο ρυθμο της μουσικης, σα να διευθυνει ορχηστρα, τοση ωρα δε μου εχει ριξει ουτε μια ματια - και εγω. Εχω φωλιασει στην γωνιακη κοκκινη πολυθρονα στο τραπεζακι διπλα στο παραθυρο, ειναι η αγαπημενη μου θεση, που συνηθως ειναι κρατημενη για αλλους τα Σ/Κ. Αυτο το μαγαζι με τα κοκκινα μπλε χρωματα κ τον ζεστο φωτισμο μου δινει την ψευδαισθηση φωλιας. Σημερα εχει μια μελωδικη, μελαγχολικη μουσικη, που μου θυμιζει τα φοιτητικα μου χρονια, και που δενει γλυκα με τη μουνταδα της ημερας. Απο το παραθυρο κλεβω καποιες στιγμες των περαστικων - μια τυχαια συναντηση γινεται αφορμη για ζεστα χαμογελα, ενας ανδρας φιλαει στην κορφη του κεφαλιου την αγαπημενη του, ενας μαυρομαλης νεαρος μου ριχνει μια κλεφτη ματια. το μαγαζι αρχιζει σιγα σιγα να γεμιζει, η γκαρσονα με το μακρι μαλλι και ενα κοτσακι σαν της Olive Oil πηγαινοερχεται πανω κατω για τις παραγγελιες.

Κατεβαινοντας λιγο πριν τη Ζωοδοχου πηγης σκεφτομουνα ποσο ο ηλιος ομορφαινει και το πιοα σχημο μερος. Η μερια αυτη της πολης που αλλες φορες μου φαινεται ζωντανα πολυχρωμη, τωρα μου μοιαζει γκριζα, βρωμικη, μουτζουρωμενη. Τα ομορφα νεοκλασσικα ειναι κλειδαμπαρωμενα, τα συνθηματα που διαβαζω μου φαινονται γαυγισματα γερικου σκυλιου. Κοντοστεκομαι στους χαρτες, σκεφτομαι να καθησω στις πολυχρωμες καρεκλες του, αλλα θελω να ανοιξω το λαπτοπ και εδω φοβαμαι. Ποιος να ποναει, να αγαπαει αραγε αυτην την πολη.

Χθες, με φιλη πολυ αγαπημενη, σε κυριλατο μερος της Κηφισσιας. Τα καταπρασινα γλαστρακια στα τραπεζια ητανε ψευτικα, σκεφτομουνα οτι σε αυτο το μερος ολα, ακομη και οι θαμωνες, ειναι προσεκτικα αποξηραμενοι και καλοδιατηρημενοι, τρομαξα. Η φιλη μου ειναι ενας ιδιαζων ανθρωπος με συμπυκνωμενη ενεργεια, εκει που λες οτι εχει τελειως ξοδευτει ξαναξεκιναει για καινουριες μαχες. Ψυχη αλωβητη απ την πολυ δημοσια εικονα της. Τι θελουμε εμεις εδω, μου λεει, κυτταξε γυρω σου, κυττα μετα εμας και παρε θαρρος.

Καποιες φορες χρειαξεται μια επιστροφη για να επικυρωθει μια αποχωρηση.

Διπλα μου στο παραθυρο βαλανε σε μια γυαλα φρεσκα κατακιτρινα τριανταφυλλακια. Ακουγεται το un anno d'amore. Μυριζω την κανελλα πανω στον αγρο του καπουτσινο μου. Μικρα κομματακια ευτυχιας.

η πολη

2011-04-18T18:41:00.003+01:00

Κανει κρυο και βρεχει. Η δεκαοχτουρα που η μαμα μου φωναζει Κοκο εχει καθισει στο τραπεζι του μπαλκονιου, κυτταζοντας μας σα σκυλακι που περιμενει να το ταισουν. Η μαμα μου βγαινει και της ριχνει τα ψιχουλα απο τον πατο της ψωμιερας. Η Κοκο δεν πεταει να φυγει, απλα πηγαινει λιγο πιο εκει και περιμενει ανενοχλητη. Οταν η μαμα μου μπαινει μεσα στην κουζινα, κατεβαινει ενα σμαρι απο περιστερια που πεφτουνε πανω στα ψιχουλα σα λιμασμενα. Η μαμα μου ξαναβγαινει κανοντας θορυβο για να τα διωξει. Τα πουλια πετανε μεχρι την ταρατσα απεναντι και γυριζουν παλι- εχουνε μαθει να αναγνωριζουν αυτους που αγαπανε τα ζωα. Ο μπαμπας μου, καθισμενος ραχατικα στο ντιβανι της κουζινας, αναστεναζει κυττωντας τη μαμα μου επιπληκτικα. Στην Κηφισια ειχαμε τις γατες σου, εδω τα πουλια, τελος παντων δεν μπορει κανεις να γλυτωσει απο τα ζωα μαζι σου, της λεει. Δεν το εννοει, αλλα του αρεσει να της κανει ζηλιες, οτι ταχα μου πρωτα ταιζει τα ζωα και μετα αυτον. Χαμογελαω, εχω παραστει απειρες φορες σε παρομοια σκηνη. Το σπιτι μυριζει φρεσκοψημενο ψωμι, που φτιαχνει ο μπαμπας μου καθε τρεις μερες, και σπανακοπιτα, που εφτιαξε η μαμα μου ειδικα για εμενα. Ειμαι με τις πυζαμες μου με τα κοραλια. Οι διακοπες εχουν αρχισει.
...................................
Βγαινω απο την εισοδο της πολυκατοικιας. Τρια αγορακια κανουνε συσκεψη μπροστα στα κουδουνια, να ανεβουνε να συνεχισουν το παιχνιδι επανω, η να το καθυστερησουνε λιγο ακομα. Που πατε, ποιον θελετε? τα ρωταω. Μου απαντανε με λεπτομερειες σε ολες μου τις ερωτησεις. βαζουνε τα χαλι αναμεσα στην εξωπορτα οταν βγαινω, συνεχιζουνε να συζητανε τι θα κανουν με ολη τη σοβαροτητα της ηλικιας τους. Ο δρομος μυριζει γλυκα απο τις ανθισμενες νερατζιες, πισω ο λοφος Φινοπουλου ειναι καταπρασινος, λιγο πιο πανω ο φουρνος πρεπει να ψηνει καιηκ - μου αγορασε η μαμα μου, ειναι σχεδον σαν αυτο που φτιαχνει εκεινη. κατεβαινω το δρομο που βγαζει στη Σονια, να περασω απεναντι την Αλεξανδρας. Η γειτονια αυτη της Αθηνας σα να μην εχει αλλαξει απ οτι την θυμαμαι απο τα παιδικα μου χρονια.
..............................
Περπατωντας στη Χαριλαου Τρικουπη, τα μαγαζακια ειναι λιγο πιο σκονισμενα και ανεπαισθητα πιο σκοτεινα απ'οτι θυμαμαι. Ενα σκυλακι που το βγαζουνε βολτα μου κανει χαρουλες, σκεφτομαι ισως ειναι το ιδιο που χαιδεψα περνωντας χθες εξω απο ενα μαγαζι . Ο δρομος αρχιζει να αποκτα λιγο πιο οικεια οψη. Εξω απο ενα αλλο μαγαζακι, μισοπαρατημενο μου φαινεται, κοντοστεκομαι, κανω λιγα βηματα, ξαναγυρνω. Εχει μια ολανθιστη γλαστρα βουκαμβιλια με ενα πολυ λεπτο ροδομαβι χρωμα. Την αγοραζω χωρις παζαρια και τη στελνω σπιτι - τοσο ευκολα πραγματοποιησιμα να ητανε ολα τα ονειρα μου! Συνεχιζω να περπαταω πιο ευδιαθετη. Μεχρι τη Σκουφα εχω δωσει ελεημοσυνη σε 3.
...........................
Στο Κολωνακι ο αερας ειναι διαφορετικος απο οτι θυμαμαι. Λιγο πιο αμηχανος, λιγο πιο σφιγμενος ο κοσμος. Αρκετοι καθονται στα τραπεξακια εξω με τη ματια προσηλωμενη στο δρομο, σαν σε κατασταση αναμονης. Σκεφτομαι πως δεν ειμαι μονο εγω που ερχομαι να γυρεψω μια δοση χαρας και ζωντανιας, που ομως σημερα εδω δεν βρισκω.
........................
Μπαινω στο Πολις, περιεργαζομαι τα βιβλια με καποια αγωνια. Αμα μπω σε καταστημα να παρω ρουχα η βιβλια και βγω με αδεια τα χερια, ανησυχω για την κατασταση μου. Αν δε βρω κατι που να θελω, σημαινει πως η που δεν μπορω να προσδιορισω ακριβως τη διαθεση μου, η που τιποτε δεν αρκει να ξεγελασει την αγωνια μεσα μου. Το βαρομετρο ειναι αλανθαστο. Σημερα βρισκω κατι που να θελω να διαβασω. Ψιθυροι στο Μπεγιογλου λεγεται, του David Boratav, μιλαει για εναν μεταναστη που γυρνα στην πολη των παιδικων του χρονων, την Πολη. Το βιβλιο το τελειωνω σε μια μερα, με το που το αγοραζω ξερω ηδη σε ποιον μετα θα το χαρισω.
.......................
Βραδυ, στο Joke. Ο ανδρας απεναντι μου ειναι ανετος, χαρουμενος που με βλεπει, χαλαρος μαζι μου. Εμενα παλι η διαθεση μου δεν ειναι αναλαφρη. Καποια στιγμη, αφου του εξηγησω κατι, με πιανει να δακρυζω. Θα μου πεις τισ κεφτηκες και δακρυσες? Οχι, ετσι? με ρωταει.οχι βεβαια, του απανταω. Ειμαι δυσκολος ανθρωπος σκεφτομαι, κι ειναι παντα δυσκολα τα πραγματα. Στο δρομο αμα βγουμε παει να με πιασει απο το χερι, εγω το βαζω πανω στο λουρι της τσαντας. Σκουντουφλαμε ο ενα επανω στον αλλο στη διαδρομη μεχρι το αυτοκινητο. Καποιες φορες ειναι δυσκολο να συχρονιζεις το βημα σου με καποιο αλλο αμα δεν κρατιεστε απο το χερι. Ο Λυκαβητος δεσποζει πισω μας φωτισμενος. φυσαει αερας, αλλα και εδω μοσχοβολανε ανθισμενες οι νερατζιες.
.......................
Κοιμαμαι μονη στο διπλο κρεβατι στο δωματιο με τις δυο μπαλκονοπορτες. Το πρωι, οταν καθομαι στο κρεβατι με τα στορια ανοιχτα, αισθανομαι εναν ομορφο ιλιγγο - σα να αιωρειται το κρεβατι, σα να προκειται να πεταξει πανω απο τα δρομακια και τα στενα της περιοχης, να περασει τη μεγαλη λεωφορο, να κατευθυνθει προς τον πρασινο Λυκαβητο που φαινεται απο το μπαλκονι, ισως ακομα πιο εκει, προς και επανω απο τη θαλασσα που τη μαντευω. Το κρεβατι μου γινεται σχεδια που επιπλεει πανω απο την πολη της φαντασιας μου.

100

2011-04-14T09:23:00.003+01:00

(τοκ τοκ τοκ)
- Ανοιξε!
- Ποιος?
- Η Ανοιξη...
.........................................

Τελευταια μερα πριν την αναχωρηση, μεσ'την τρεχαλα. Το πρωινο meeting των 8 εχει αργησει να τελειωσει, φθανω ηδη καθυστερημενη και αγχωμενη στην κλινικη. Με περιμενει μια μερα πιεστικη. Διαβαζω γρηγορα τον φακελλο του πρωτου ασθενους, που εχει θεωρησει περιττη και εχει αρνηθει να κανει μια μαγνητικη. Θελουν να τον δω για να αποκλεισω ενδοκρανιακη παθολογια. Λεω στη νοσοκομα να τον φερει, βλαστημωντας απο μεσα μου που η μερα αρχιζει παλι με καποιον δυσκολο/παλαβο/whateva ασθενη. Η πορτα ανοιγει, και.....γλουπ?....γλουπ.....ΓΛΟΥΠ!!!

Και αρχιζει να σπινθηριζει ο αερας του ιατρειου. Γιατι το ατομο που μπαινει μεσα εχει εναν συνδυασμο που με στελνει. Low key γοητεια, ευγενικα χαρακτηριστικα, μια εξυπναδα που δεν χαριζεται και πολλα αλλα, σε ενα ψηλο, γυμνασμενο κορμι με εκφραστικα γαλαζια ματια - αχ!- αλλα και μια βερα στο αριστερο χερι.

Αιφνιδιαστηκα. Ημουνα εντελως σιγουρη οτι δεν υπαρχει περιπτωση να δω ποτε ερωτικα Αγγλο. Στα τοσα χρονια που ειμαι εδω, εχω εναν πλατωνικο ερωτα (με πληρη ανταποκριση) με ενα συναδελφο που ειναι ιδιοφυης επιστημονας και πολυ ιδιαιτερος ανθρωπος, αλλα δεν θα μπορουσα να διανοηθω να κανω κρεββατι μαζι του. Εχω επισης ενα αγριο φλερταρισμα μονο με λογια με εναν αλλο (κουκλο) καθηγητη, που δεν θα διανοομουνα ποτε να ακουμπησω. Πριν μερικες μερες, ειχα στο ιατρειο εναν Ελληναρα, απο αυτους τους εναλλακτικους γκομενους με μια δοση αυτοκαταστροφης που τρελλαινει καποιες γυναικες, ενω εμενα με κανει να βγαινω απο τα ρουχα μου, με την πολυ κακη εννοια. Μου την επεσε με συνοπτικες διαδικασιες, κανοντας με εξαλλη, εκτος των αλλων και γιατι δεν ειχα καμια απολυτως διαθεση για παιχνιδι. Ουτε μαζι του, ουτε με κανεναν αλλο αυτην τη εποχη. Νομιζα. Γιατι αυτον εδω τον τυπα ...

Η σκηνη που ακολουθησε, ιδωμενη απο ενα εξωτερικο παρατηρητη δεν θα ειχε τπτ διαφορετικο απο μια συνηθισμενη ιατρικη δοσοληψια. Εκτος απο το οτι γιατρος και ασθενης ειχαν μια καπως πιο ζωηρη εκφραση , πιο λαμπερη ματια, λιγο πιο εντονες κινησεις απο το συνηθισμενο. Καποια στιγμη επιασα το προσωπο του με τα δυο μου χερια για το Head Thrust test. Καταλαβα οτι κρατησαμε και οι δυο την αναπνοη μας. Για μια στιγμη, ο χρονος σταματησε.

Στο τελος της κλινικης, του εδωσα ραντεβου σε 12 μηνες. Μου εσφιξε το χερι λιγο πιο παρατεταμενα για να με ευχαριστησει, εφυγε.

........................

- 95, 96,...97..98..99...100! Βγαινω!

Φτου, ξελευτερια!

something very close to happiness...

2011-04-10T16:55:00.007+01:00

Αργα το μεσημερι της Κυριακης, τα καταφερα σε ενα μεγαλο μερος να τελειωσω αυτο που καποιες μερες παλευα. Και που φοβομουνα οτι θα το'σερνα σα βαριδι στο ποδι μου στις διακοπες του πασχα (εχω αλλα για τοτε). Χαρα και ανακουφιση μεγαλη.

Εβγαλα ενα δυνατο "ουφ!" , και ορμηξα κατω απο το ντους, να φυγει η υπνηλια και η κουραση. Εβαλα το μπορντω ανοιξιατικο μου φορεμα, τις μπορντω μπαλλαρινες και το δακτυλιδακι με τις πολυχρωμες χαντρες, που μου φτιαχνει παντα τη διαθεση αμα το φοραω.

Βγηκα απο το σπιτι με μια φοβερη ταχυπαλμια - πιεσα τοσο τον εαυτο μου αυτες τις μερες, ειναι τοσο αδυσωπητα οργιαστικη αυτη η ανοιξη, που σα να μη μου εφτανε το οξυγονο. Ειχα μια αισθηση οτι τα χρωματα γυρω μου ητανε τοσο εντονα, σα να λιωνανε σταλαζοντας μεσα στο φως του ηλιου. Τα ματια μου μαγνητιζονταν απο μικρες λεπτομερειες που γραφονταν με ενταση neon lights στον αμφιβληστροειδη μου. Ο κυριος με το λαχανι παντελονι και μπλαιηζερ, το παντελονι του εχει διασπαρτα μικρα, διακριτικα, pink flamingoes. Η στρουμπουλη, καταλευκη αγγλιδουλα που ξεχειλιζει απο το στραπλες ντεκολτε της σα φρεσκοψημενο καιηκ βανιλια απο τη φορμα του καιηκ. Ο 20χρονος δανδης με τα κατακιτρινα σχεδον φλουο μαλλια και το πιο μεγαλοπρεπες κοκαλωμενο quiff που εχω δει σε ζωντανο ανθρωπο (ο Ελβις δε μετραει). Το μικρο κινεζακι με τη σοβαρη εκφραση, ουτε μισο μετρο ανθρωπος, που φορα ενα πλατυγυρο καπελλο με διαμετρο σχεδον οσο και το μποι του. Ο ασπρος σκυλος που εχει κρεμασει το μπροστινο του ποδι απο το ανοιχτο παραθυρο του φορτηγου, ακριβως οπως θα εκανε συνοδηγος στη θεση του. Δεντρα φορτωμενα με λουλουδια σε ολες τις αποχρωσεις του λευκου και του ροδι, ανθρωποι ολων των χρωματων και αποχρωσεων, χυμενοι στο γρασιδι, αραγμενοι στις οχθες του καναλιου, καθισμενοι στα τραπεζακια των μπαρ, στους δρομους, να ρουφανε ηλιο.

Φυσικα, ειχα τον ακαθιστο, καμια περιπτωση εγω να την αραξω. Ευτυχως για μενα, που δεν ειμαι τοσο των παρκων, και σημερα αισθανομουνα οτι η φυση περισσοτερο θα με αποσυντονιζε παρα θα με ηρεμουσε, το Islington High Street ειναι ιδανικη περιοχη για βολτιτσες. Νεανικη περιοχη, ειναι γεματη με περιεργα μαγαζακια με ρουχα, διακοσμητικα, δωρακια και αλλα συντζιλα μιντζιλα, απειρα εκκεντρικα πολυχρωμα καφε/ μπαρ/whateva με τραπεζακια στο πεζοδρομιο και ομορφο, κυριως νεαρο κοσμο, για να χαζεψεις.

Πρωτα πηγα και παρελαβα τα καινουρια μου γυαλια. Ο γλυκουλης Ινδακος που μου τα εφερε θυμηθηκε το ονομα μου χωρις να του το πω. Με εβαλε να τα φορεσω, μου χαμογελασε πως πολυ μου πανε. Ειχα να παρω καινουρια γυαλια γυρω στα δεκα χρονια. Ποτε μου δεν τα χωνεψα. Οταν τα πρωτοεβαλα στο γυμνασιο απεφευγα με οποιους τροπους να τα φοραω, απουσιολογος και με γυαλια, θα γινομουνα στα ματια των αλλων το αρχετυπο σπασικλακι. Στο πανεπιστημιο μεχρι να βαλω φακους ειχα τη -λανθασμενη - φημη της σνομπ, μια και μη βλεποντας, δεν χαιρεταγα κανενα. Ο οφθαλμιατρος μου, καλη του ωρα, με καθησυχαζε - τι αναγκη να βλεπεις εσυ, ασε να σε βλεπουνε οι αλλοι και να ευχαριστιουνται. Τωρα, αμα δε φοραω φακους, ειναι μια ευχαριστη αφορμη να χανομαι στις σκεψεις μου, απερισπαστη απο το περιβαλλον. Η μυωπια μου μου κανει ευχαριστες οπτικα εκπληξεις - μια ασπρη σακουλα που φουσκωνει ο αερας γινεται γατα που γλειφεται στον ηλιο, ενας σκουριασμενος σωληνας μου μοιαζει παπαγαλος, το λουρι μιας τσαντας πιεζει ενα πολυχρωμο μανικι και με κανει να ανοιγοκλεινω τα ματια να δω τι κανει αυτη η μεγαλη πεταλουδα πανω σε εναν ανθρωπινο ωμο. Αποφασισα ομως οτι, καποιες φορες, καλο θα ειναι να μπορω να ξεστραβωνομαι, χωρις να βαζωβγαζω τους φακους μου, και πηρα τα γυαλια. Συνειδητοποιω οτι μαλλον, ισως, ξεπερασα το παιδικο μου τραυμα. Στο τελος τελος, ναι, ειμαι μεγαλο σπασικλακι. Δεν προβλεπω βεβαια να τα πολυφοραω.

Περπατησα μετα κοντα δυο ωρες, πανω κατω στα στενα, μπαινοβγαινονατς στα μαγαζακια.

Το Ottolengi ειχε στη βιτρινα τις συνηθισμενες πολυχρωμες μαρεγκες, σα πηγμενα συνεφακια απο ζαχαρη. Μ'αρεσει παντα να τα χαζευω, αλλα ποτε να τα τρωω, παραειναι γλυκερα και διαλυονται πολυ γρηγορα χωρις καμια αντισταση στο στομα για τα γουστα μου.

Πηρα απο ενα αλλο μαγαζακι κατι κουτσικα lipgloss cupcakes, που βεβαια δεν τρωγονται. Ενα κουτακι για εμενα, ενα για μια φιλη (θα τα βρει εδω να την περιμενουν), που περασε μια φαση λατρειας για cupcakes, και που μου γρινιαζε αμα με εβλεπε να αφηνω το δικο μου αφαγωτο.....

Λιγο μετα, αγορασα και ενα nail varnish πορτοκαλοροδι, στο χρωμα του φρεσκου σολωμου, για τα νυχια των ποδιων μου. Θελω να μοιαζουνε κι αυτα με ζαχαρωτα ανοιξιατικα......

Αφησα για αλλη μερα ενα μικρο γλαστρακι με lilly of the valley, εκανε 3 μονο λιρες και το μετανοιωσα, αλλα δεν ηθελα να το κουβαλαω.

Γυρνωντας, μετρησα 3 πασχαλιτσες στο κιγκλιδωμα πανω απο το καναλι. Δεν εχω εντελως ηρεμησει ακομα, αλλα εχω μια αισθηση,something very close to happiness...

Γιου-χου-γρουμφ. (ειμαι ξε-ρωτευμενη!)

2011-04-08T12:14:00.003+01:00

Ο ηλιος λαμπει χωρις ουτε ενα συνεφακι εδω και αρκετες ωρες (ο αγγλικος καιρος τελευταια ουτε αστατος δεν μπορει να ειναι με καποια συνεπεια, γρουμφ). Οι Αγγλοι που περπατουν στο δρομο και λιαζονται φοραν καλοκαιρινα και εχουν ηδη παρει την υπεροχη αστακι αποχρωση του καλοκαιριου. Τα πουλακια στο παρκακι εχουν ξελαρυγγωθει απο το αξημερωμα στο τιτιβισμα, σιγουρα καποιος τα ταισε καναβουρι. Μια βολτα στα βλογ αποδεικνυει οτι και εκει η Ανοιξη εχει επελασει ακαθεκτη - ερωτες, σεκσακια, ρομαντισμοι και ανεκπληρωτοι ποθοι, στεναζει η οθονη, τι πηρατε ολοι μαζι κι εμενα δε μου δωσατε. Με τοσους αναστεναγμους και ορμονες φοβαμαι μη κανει self destruct το ταλαιπωρημενο και γηραιο μου λαπτοπακι.

Αισθανομαι σαν το grinch που θελει να κλεψει την ανοιξη. Ειπαμε να ανοιξει ο καιρος, αλλα τοσο πια, παει πολυ, και οχι, δεν ειμαι καθολου ετοιμη.(παρενθεση, τωρα στο παρκακι απεναντι ενα καφε σκυλακι κυνηγαει ενα ασπρο, ετσι μου'ρχεται να παω να τα καταβρεξω και τα δυο).

Σα να μη με εφτανε η παντελης αδυναμια και αδιαφορια μου στο να συμετασχω στην ανοιξιατικα πυροδοτημενη ερωτικοτητα (sic) που με περιβαλλει, χθες ειχα τη μοναδικη εμπειρια να κλαιει πανω απο τις ανταυγειες μου η ισπανιδα μου κομμωτρια. Που την περιμενα να μου ανανεωσει το κεφαλι (κακο πραγμα η σκουρα ριζα με τοσο ηλιο) και να αερολογησουμε χαζογελωντας, ως συνηθως, τρωγοντας σουσι και ακουγοντας μουσικη. Πλην ομως, η Maiti τον ειχε φαει τον ντουβρουτζα νωρις το πρωι , οταν την πηρε η πρωην του φιλου της, με τον οποιο μετα το Πασχα θα μετακομιζαν μαζι, για να της πει οτι κοιμαται παλι μαζι του και περιμενει το παιδι του. Καθημερινες, ανοιξιατικες ιστοριες, με μια δοση ισπανικοκολομβιανου ταμπεραμεντου (αυτη Ισπανη, αυτος Κολομβιανος, το story προεκυψε βραζιλιανικη σαπουνοπερα). Ημουνα το πρωτο ατομο στο οποιο αποφασισε να το πει. Μοναδικη εμπειρια, να σου βαφουν τα μαλια κλαιγοντας, ενω εσυ να το παιζεις καλος ανθρωπας δειχνοντας συμπαρασταση και δινοντας ανουσιες συμβουλες (δωσε του μια ευκαιρεια να σου εξηγησει, τι λεω ωρες ωρες το ατομο), κανοντα ταματα απο μεσα σου, θε μου, κανε να μη βγει το μαλλι μου σε αποχρωσεις καροτι. Τελικα η Maiti ηρεμησε, τα σουσι μεινανε αφαγωτα, το μαλλι μου εχει χρωμα οπως Jennifer A (ενας ευσχημος τροπος να πω οτι εχω περισσοτερα χρωματα στο κεφαλι απο τις αρχικες προθεσεις μου, αλλα, τριχες..). (Πολλοστη παρενθεση, τα σκυλακια αυτη τη στιγμη κουτουπωνονται, και βλεπω κι ενα ζευγαρακι παραδιπλα που τοχει παραζαχαρωσει το θεμα, αν παμε ετσι θα πρεπει να καλεσω την πυροσβεστικη).

Διαμαρτυρομαι. Και ανησυχω εντονως. Για το αν η παγερη μου αδιαφορια για τον περιρρεοντα ερωτικο παροξυσμο σημαινει πως εχω παραγινει ξινοκυνικη, ξενερωτη γρια, η ενας συνδυασμος απο τα προαναφερθεντα. Θελω μια μπορα, μια καταιγιδα, εστω μερικες γερες ψιχαλες και μολικα συνεφα κατεπειγοντως.

Παρτε αυτη την Ανοιξη απο μπροστα μου, ηρθε χωρις να με ρωτησει!

Νταμα κουπα καρω

2011-04-06T10:54:00.006+01:00

Kαιρος ευμεταβλητος, με εναλλασσομενα υψηλα και χαμηλα βαρομετρικα και ασταθη ηλιοφανεια και θερμοκρασια.

Δε με ξαφνιασε τοσο το χθεσινο του τηλεφωνημα, οσο το ο,τι παρα τη φαινομενικη μου ευκολια να κλεινω και να τακτοποιω υποθεσεις, το απο μεσα μου δεν ακολουθει την αποφαση της λογικης και δημιουργει - ασκοπες - αναστατωσεις. Οποτε εδωσε παρασταση η τριαδικη μου υποσταση, αναλαφρη και παιχνιδιαρικη επιφαση, αυστηρη μαθηματικη λογικη και παραπονιαρικο παιδικο συνασθημα που αναζητα τα παρελθοντα ξεθωριασμενα παραμυθια, κι ας ειναι σαν μπαλλονια που αποτομα ξεφουσκωσαν και σερνονται στο πατωμα. Καλα ξεμπερδεματα, γιατι ο μπερδεμενος μπερδευει.

Χρειαζομαι επειγοντως διακοπες απο τις σκεψεις μου. Δεν ειμαι σιγουρη πως θα κατεβασω τους διακοπτες. Λοβοτομη ισως?

Μεσα σ'ολα, περασε χθες ο Δ να με χαιρετισει - μου εφερε δωρο, να με ευχαριστησει για τη βοηθεια μου χρονια πριν οταν ειχε πρωτοερθει στην Αγγλια, ενα χελωνακι. Το εβαλα διπλα στις αλλες ψηφιδες, στο ασημενιο δισκακι που κρατα καποιες στιγμες απο τη ζωη μου. Συμπληρωστε τις τελιτσες για να εμφανιστει η εικονα/ιστορια.

Του εβγαλα τσαι με κονιακ, αμυγδαλα και μπισκοτα, στον καναπε με το ασημενιο καραβακι-μαξιλαρι. Ηδη αρμενιζε με τον αγερα της επιστροφης. Ακουσε για λιγο προσεκτικα τα μπερδεματα μου, οχι αμετοχος, αλλα σφικτα κλεισμενος στην ατομικοτητα του. Kαθησε πολυ. Αρχισα να δυσανασχετω γιατι ημουνα κουρασμενη. Γυριζει πισω με την ορεξη του νεοφωτιστου, θα τα παει σιγουρα καλα, ειναι πωρωμενος με τη δουλεια του, και καλος επιχειρηματιας. Οταν ειχε πρωτοερθει εδω ειχε κατι ακομα που με τα χρονια στεγνωσε - την ιδια εντυπωση σιγουρα του δινω και εγω που δεν ειμαι πια τοσο ανεκτικη μαζι του. Παντα προσδοκα κατι απο εμενα που του αρνουμαι.

Εψαχνα σημερα το συμβολισμο της χελωνας - μου το εφερε για τυχη. Κραταω αυτα που με βολευουν. Συμβολο της Αφροδιτης, ανθεκτικοτητα στο χρονο και στο γηρας, ενωση γης και ουρανου και εναλλαγη των δυο.

Πριν δυο μερες, αγορασα ενα φορεμα, το λεω η Νταμα Κουπα Καρω.

Για ποιον?

Για εμενα.

Η εκφραση της μνημης

2011-04-03T11:05:00.003+01:00

Μπορει να υπαρξει ζωη χωρις μνημη?

Ξυπνωντας, μου εμεινε αυτη η φραση απο τα πρωινα ονειρα μου. Παρα το οτι γνωριζω καλα την ιατρικα απολυτη, αξιωματικη απαντηση - οχι. Ειμαστε η μνημη των κυτταρων μας, ειτε κληρονομημενη ειτε αποκτημενη. Ειμαστε η εκφραση της μνημης των κυτταρων μας. Το ονειρο ωστοσω ειχε ετσι εντονοτερη αγωνια -γιατι δεν μπορουσα να θυμηθω. Μου ελεγε η μητερα μου στο ονειρο, πως σε μια γωνια δυο δρομων της Θεσσαλονικης, ειχες καθησει σε ενα απο τα πρωτα ραντεβου σου σε ενα εστιατοριο, στο διπλανο ειχαν καθησει με καποια αγωνια οι γονεις μου να με περιμενουν, να παω στο μερος εκει εξευμενιστικα, αναθηματικα, εν ειδει σπονδης στο μελλον, ανοιξιατικα λουλουδια. Οσο κι αν προσπαθουσα,δεν μπορουσα να θυμηθω ουτε το μερος ουτε τον ανθρωπο πυ με ειχε παει, σκεφτομουνα να ρωτησω τη μητερα μου να μου τον περιγραψει, μηπως πιαστω απο καποιο χαρακτηριστικο του και κατι θυμηθω. Σκεφτομουνα στο ονειρο με αγωνια, οτι η πολη των παιδικων μου χρονων , καθε φορα που την επισκεπτομαι γινεται ολο και λιγοτερο αναγνωρισιμη, γινονται ολο και λιγοτερα τα σημεια που μπορω να κρεμασω απο εκει τις αναμνησεις μου, ισως γι'αυτο κι εκεινες ξεθωριαζουν και νοιωθω να τις χανω.

Μπορει αραγε να υπαρξει ζωη χωρις μνημη? Οσο διαλυονται μεσα στο χρονο οι αναμνησεις μου, αισθανομαι με αγωνια πως ξετυλιγεται η υπαρξη μου, σαν πλεκτο που ξυλωνεται αδυσωπητα απο μια κλωστη τραβηγμενη. Ακομα πιο περιεργη και αγωνιωδης η αισθηση αυτη, γιατι φευγοντας απο τη Θεσσαλονικη αισθανομουνα οτι ητανε τοσο πηκτη η ατμοσφαιρα γυρω μου απ'οσα στα πρωτα χρονια της ζωης μου ειχα ζησει, που αισθανομουνα επιτακτικη την αναγκη να παω καπου αλλου. Στο ονειρο μεσα σκεφτομουνα οτι ηρθα στην Αθηνα για να νοιωσω πως ειναι να ξεκιναει κανεις απο την αρχη, "με λευκη την παλετα". Οχι καμβα, παλετα - ουτε τα χρωματα δεν ηταν ακομα επιλεγμενα. Τα τελευταια χρονια που πηγαινοερχομαι Λονδινο Αθηνα, χρωματιστηκε εντονα πια για μενα κι αυτη η πολη με στιγμες απο τη ζωη μου. Περπαταω οταν ερχομαι εκει σε δρομους που εχω επενδυσει με γελια, κλαματα, ερωτες, φωνες και γελια, με ζωη. Ετσι ακριβως οικειοποιεισαι εναν τοπο. Συμβιβαζεσαι με την αναποτρεπτη αποδοχη, οτι ο τοπος ειναι και θα ειναι ακομα και οταν εσυ δεν εισαι.

Μπορει να υπαρξει αραγε ζωη χωρις μνημη, και γιατι εγω τοσο αδυσωπητα ξεχναω τους τοπους απο οπου φευγω? 3 μηνων- Νεα Υορκη, 1 χρονων - Σουφλι, 3 χρονων- Χιος, 22 χρονων - Θεσσαλονικη, 24 χρονων - Σαντορινη. Δεν θυμαμαι απολυτως τιποτα απο τη ζωη μου μεχρι τη Θεσσαλονικη, η εποχη της Θεσσαλονικης εχει κι αυτη τωρα επικινδυνα ξεθωριασει.

Χθες βραδυ, στο Savoy. Εχει πετυχει η ανακαινιση,με το που μπαινεις μρεσα σε ρουφα μια απενοχοποιημενη χλιδη μεσοπολεμου. Κοσμος πολυς, που εχει παει να κανει ενα φευγαλεο περασμα απο το χωρο. Εξω απο το American Bar μια τεραστια ουρα, μια κοπελλα βγαζει τα χοντρα αθλητικα της παπουτσια και τα αντικαθιστα με κομψα μαυρα τακουνια. Μπαινοντας στο Savoy grill μια μεγαλη παραταιρη παρεα περιμενει υπομονετικα για το τραπεζι του. Κοσμος αναφομοιωτος απο το περιβαλλον, ντυμενοι ολοι τα καλα τους - δεν το'χει ο Εγγλεζος αμα προσπαθει επιτουτου να ντυθει αναλογα με το υψος των περιστασεων, και θυσιαζει τον εκκεντρισμο που τον διασωζει απο την αχρωμια. Οσο τρωγαμε, γυρω μας αναβανε φλας απο φωτογραφιες. Σηκωνοντας καποια στιγμη το κεφαλι απο το φαγητο και τις κουβεντες της παρεας - σχεδια καλοκαιρινα για ηλιολουστες αποδρασεις - ειχα την αισθηση πως σα να ειμασταν καθισμενοι πολλοι ανθρωποι μαζι σε μια σταση λεωφορειου, πως περιμεναμε ολοι τα λεωφορεια μας για τον προορισμο μας. Ο χωρος εδω ηταν για εμας μια ουδετερη, αδιαφορη σταση. Παραξενη αισθηση. Αυτος ο χωρος ειναι τοσο φορτωμενος απο αλλες μνημες αλλων χρονων, που σα να μη χωραει να κρεμασεις πανω καινουριες απο τις δικες σου.

(Ιφι, ειχες δικιο. Το εψαξα εκεινο το ονειρο με τα συμπαντα και τις κοσμογονιες στον 11. Το ονειρο στο πρωτο του μισο το θυμομουνα πολυ καθαρα, αλλα ητανε της Α μπα. Για καποιους λογους, το καταχωρησα στη δικη σου μυθολογια, και δενει πολυ καλα με την εικονα που για σενα εχω φτιαξει. Με αγχωσε αρκετα χθες αυτη η λανθασμενη μνημη μου, εξ ου και αυτο το πρωινο μου ονειρο. Σημερα παλι, σκεφτηκα οτι ακομα και μεσα απο λαθος μνημες, βγαινει πιο πραγματικη η αισθηση ενος ανθρωπου, οπως και η αισθηση μιας πορειας ζωης και ιστοριας - της δικης μου. Ηθελα απλα να σου πω, ευχαριστω πολυ που πυροδοτεις τοσο ομορφα σκεψεις μου και ονειρα μου.

Σε πολλους απο εσας που μου γραφετε η οχι και που σας διαβαζω, ηθελα να πω ενα μεγαλο ευχαριστω. Διαβαζοντας σας, ακομα και οταν δεν σας ξερω, ειναι σαν να αφομοιωνω κομματακια σας και να τα κανω δικα μου. Με συγκινει βαθεια αυτη η ιδεα, οτι ολοι εσεις, οι πιο πολλοι με τη συμβατικη εννοια σε εμενα αγνωστοι, γραφετε πανω στα κυτταρα μου με τα λογια, τις σκεψεις και τις πραξεις σας που περιγραφετε, και χρωματιζετε τοσο ομορφα τη ζωη μου. Και να μπορουσε να υπαρξει ζωη χωρις μνημη, κληρονομημενη η αποκτημενη, σιγουρα δεν θα αξιζε. Μ'αρεσουνε οι μνημες που εχω γινει μεσα και απο ολους εσας. Ευχαριστω σας. Καλη εβδομαδα. )

φραουλες, maple sirop και φουρφουρια.

2011-03-31T10:06:00.003+01:00

Στην γωνια του καναπε, σε ενα καλαθι πανω στο πατωμα, ειναι ο μικρος μου κηπος. Το σπιτακι μου ειναι πολυ μικρο, ο ενας τοιχος στο καθιστικο ειναι τζαμοπορτα και βλεπει σε ενα παρκακι πανω στο καναλι, και οι γλαστρες ειναι ισως πλεονασμος. Ασε που συνεχεια λειπω, καποιες φορες για εβδομαδες, και ποιος να τις ποτιζει καθε φορα. Συνηθως τις αφηνω βουτηγμενες σε νερο σε κουβαδες η μεσα στο νεροχυτη της κουζινας και προσευχομαι να επιζησουν μεχρι την επιστροφη μου. Τα πιο ευαισθητα φυτα παντα χαριζονται πριν λειψω για το καλοκαιρι, αμα τα βρω ξερα γυρνωντας θα στεναχωρηθω. Καποια λιγοστα ομως εχουν παραμεινει, ειναι φαινεται πιο ανθεκτικα. Ενα καλαθωτο με πρασιναδες που μου εστειλαν πριν 3 χρονια, μια γλαστρα αρκετα ξεπουπουλιασμενη γιατι χρειαστηκε να την κλαδεψω δραστικα να γλυτωσει απο κατι που αρρωσταινε τα φυλλα, αλλα αυτη ξαναξετσουτσουρισε,και μια ορχιδεα που ανθιζει για τριτη φορα. Το Σ/Κ αγορασα και εναν φουντωτο θαμνο δεντρολιβανο, που μοσχομυριζει. Δεν προκειται να μαγειρευτει ουτε ενα του φυλλαρακι, γιατι σε αυτη τη φαση της ζωης μου ειμαι ανεπροκοπη. Εμπηξα στις γλαστρες δυο φουρφουρια που εδω αγορασα, ενα πορτοκαλι και ενα φουξια. Σκοπευω αμα ερθω στην Αθηνα να ψαξω να βρω και ενα πολυχρωμο οπως μου αγοραζαν μικρη στην πλατεια Αριστοτελους, εδω που (και ποιος να μου το παρει βεβαια :-). Αναμεσα στις γλαστρες ειναι ενα κιτς αγαλματακι, μια κοπελα με ενα καλαθι μηλα, που υπεραγαπω, γιατι με αυτο μου λεγαν παραμυθια οταν ημουνα μικρη, να τρωω το φαγητο μου (οχι πως χρειαζοτανε!). Το ειχανε παρει οι μαθητριες της μαμας μου οταν διδασκε στη Χιο, εχει περασει πολλες τουμπες και μετακομισεις (απαιτησα να μου το στειλουν με τη φορτωτικη στην Αγγλια), και αυτο επεζησε με μικρες φθορες που το κανουν στα ματια μου πολυτιμο. Διπλα ειναι ενα κερι που δεν αναβω, γιατι παει ο κηπος, παραδιπλα ενα ακριβο θερμος που αγορασα γιατι μ'αρεσε το χρωμα και τα λουλουδια που ειχε επανω και παραμενει αχρησιμοποιητο. Αριστερα στις γλαστρες καθεται το ποτιστηρι-ελεφαντακι. Το πηρα προσφατα γιατι μου θυμισε ενα αλλο ωραιοτερο που ειχα βρει πριν 3 χρονια αλλα δεν αγορασα, και μετανοιωσα.
Αυτα κυτταζω τρωγοντας το πρωινο μου. Φραουλες , καφε με γαλα στη γαλαζια κουπα με το ξανθο κοριτσακι να κανει κουνια,και πιτα πολυσπορη με φλωρα και maple sirop, μια υγιεινοτερη εκδοχη των american pancakes που λατρευω. Ο κηπακος μου δεν ειναι ο,τι ποιο καλαισθητος και συμαζεμενο. Κηπος λιγοτερο φυτων και περισσοτερο συναισθηματων, ετσι μου αρεσει να τον βλεπω...:-)

ατιτλο

2011-03-29T09:43:00.002+01:00

περιεργη αισθηση. σα να ειμαι πολλα διαδοχικα στρωματα, στο καθε στρωμα να συμβαινει κατι διαφορετικο, να μην ειμαι σιγουρη οτι αυτο που σκεφτομαι αντιπροσωπευει εξ ολοκληρου αυτο που αισθανομαι. σημερα δεν αισθανομαι ολοκληρη. σαν κατι να μου κρυβω, δεν ειμαι σιγουρη το τι. μια δυσφορια. η πιεση εξωθεν, τα τελευταια νεα, νομιζω ειναι απλα η αφορμη. ετσι γρηγορα που κουτρουβαλιουνται οι σκεψεις μου, δυσκολο να τις πιασω, να τις εξετασω. σημερα δεν ειναι ανοιξη. ουφ.....

springtime - τα ανθη της μανολιας

2011-03-26T10:09:00.007Z

Μικρη, ονειρευομουνα ενα σπιτακι πετρινο, με σκεπη και φουγαρο, οπως το ζωγραφιζουνε μικρα παιδια. Με μια μπορντοκοκκινη βουκαμβιλια να αγκαλιαζει εναν τοιχο και να με ειδοποιοει με τα λουλουδια της καθε φορα που ερχεται η ανοιξη. Η μεγαλη Θεια μου (απο το μπαμπα) που μου εχει αδυναμια, γιατι ειμαι το μικρο και πιο γλυκο απο τα τρια ξαδερφακια, μου ειχε υποσχεθει να ερθει να μου φυτεψει μια, μολις βρω το σπιτι. Η μικρη Θεια Θουλιτα (απο τη μαμα ), που με λατρευει γιατι ειμαι το μονο της ανηψι, οταν το ακουγε χαμογελουσε περιφρονητικα. - Σιγα μη στη φυτεψει η Μαρικα,ελεγε, τι ξερει αυτη απο βουκαμβιλιες. Εγ θα σου την φυτεψω, για να ειναι μαγεμενη. Θα πιανει με τα λουλουδια της την χαρα, να ανθιζει μεσα στο σπιτι σου η ευτυχια.

Οταν μεγαλωσα, εφυγα απο την Ελλαδα, και ηρθα σε μια χωρα που οι βουκαμβιλιες, μαλλον, δεν ευδοκιμουν. Καλοβολος ανθρωπος, ευμεταβλητος ανθρωπος, δεν τοχω πολυ δυσκολο να αλλαζω τα ονειρα μου. Αισθανομαι οτι εχω περασει πολλες μεταμορφωσεις οσο μεγαλωνω (κι εχω να περασω κι αλλες περισσοτερες ακομα). Λιγοστα πια απο τα παλια μου ονειρα μου κανουν, εχω αποκτησει αλλα, φρεσκοτερα, καινουρια. Σε αυτην εδω την υδατινη χωρα, το ονειρο μου ειναι να βλεπω απο το παραθυρο μου μια ολανθιστη μανολια. Το εχω ερωτευθει με παθος αυτο το φυτο, αμα το κυτταω ανθισμενο νοιωθω ευτυχισμενη.

Δεν ξερω αν ειμαι τυχερος ανθρωπος, η αν επιλεγω να θεωρησω τον εαυτο μου τυχερο ανθρωπο (μαλλον το δευτερο βοηθα το πρωτο, αλλα και τ'αναποδο). Στο εδω σπιτι βλεπω απεναντι μου παρκο και καναλι - ενας τεραστιος λευκος γλαρος εκανε μολις τωρα ενα θεαματικοτατο σλαλομ στα νερα, αναρωτηθηκα αν ειχε σερφ στα ποδια του. Στο προηγουμενο σπιτι που ειχα εδω, εβλεπα απεναντι δεντρα, και την αρχη ενος παρκου. Αλλα και στα δυο σπιτια, στα 30-40 βηματα, με υποδεχοταν και με υποδεχεται ενα μεγαλο δεντρο, με χοντρα κλαδια, παχυ κορμο και επιβλητικες ριζες. Ενα δεντρο που συνηθως ειναι σχετικα γυμνο, που μονο το μεγεθος του μου τραβα το ματι, και που θελω καθε φορα να αγκαλιασω, ετσι στερεο και γερο που μοιαζει. Αλλα αυτο το δεντρο, αυτη την συγκεκριμενη εποχη ειναι οργιαστικα γεματο απο παχυφυλλα, μεγαλα, ολοστρογγυλα, τελεια λευκοροδινα λουλουδια. Απο τους πολυαγαπημενους μου ανθους μανολιας...

Και ναι, ειμαι ευτυχισμενη. Περασα μια βδομαδα με εξοντωτικους ρυθμους, ειμαι κλεισμενη μεσα ολο το Σ/Κ για να δουλεψω, μεχρι την αδεια μου σε 3 βδομαδες θα δουλευω σα σκυλι, με πολυ αγχος και πιεση, ισως χρειαστει να φερω δουλεια και στην Αθηνα. Γυρω μου υπαρχει αρρωστεια, σε πιο εξωτερικους κυκλους που εφαπτονται με τους δικους μου υπαρχει φτωχεια, σε ακομα πιο εξωτερικους κυκλους εχει πολεμο, αδικια, θανατο και δυστυχια. Αλλα η μανολια ειναι ολανθιστη, εξω απο το μπαλκονι μου ο ηλιος μπαινοβγαινει απο τα συνεφα, τα πουλακια στο παρκακι καθε μερα αρχιζουνε να κελαηδανε ολοενα κια πιο νωρις, η μερα μεγαλωνει, και ολα αυτα μου θυμιζουνε πως ειναι επιτελους ανοιξη. Πινω τον καφε μου, μισοξαπλωμενη στον καναπε ανακλιντρο γραφοντας αυτο εδω, μονη μου μεσα στο σπιτι-καταφυγιο μου. Μια στιγμη ανασας που ειναι αποκλειστικα δικη μου. Ειναι ανοιξη, η μανολια ειναι παλι ολανθιστη, κι εγω δεν μπορω παρα να αισθανομαι -εστω, στιγμιαια και παροδικα- ζωντανη κι ευτυχισμενη.

Μυρωδιες - ΙΙ (οι αντρες κ οι ανδρες μου)

2011-03-23T09:44:00.003Z

- Δεν θελω να κοιμηθω μαζι σου.
- Τι σε χαλασε?
- Το αρωμα σου.

Εγω λιγο πριν τα 18, αυτος 37. Μου φεροτανε τρυφερα σαν σε παιδι, μου εστειλε λουλουδια και με εβγαλε σε μερη ακριβα και ομορφα. Κυκλωτικες κινησεις, ο κυκλος ολοενα στενευε. Οταν με φιλησε (το δευτερο στη ζωη μου φιλι στο στομα), μου κοπηκε η ανασα. Ειχε μια πνιγερη, γλυκερα γλυκερη μυρωδια. Μου θυμισε πολυκαιρισμενες παλαικες κολωνιες που φορανε κατι γερασμενες κυριες. Οσο με φιλουσε προσπαθουσα να κρατησω την αναπνοη μου. Δεν ξαναβγηκα μαζι του. Λιγο πριν να φυγει απο την Θεσσαλονικη, στο τελος της Εκθεσης, με ρωτησε γιατι. Του εξηγησα.
( - Δεν θελω να κοιμηθω μαζι σου. - Τι σε χαλασε? - Το αρωμα σου...)

Καποιοι φιλοι μου λενε πως αυτους δε θα τους χαλαγε το αρωμα την πρωτη φορα αν ειναι να κοιμηθουν με μια γυναικα, απο τη δευτερη και μετα μονο. Δεν τους πιστευω.

Λιγους μηνες μετα, ο Γ. 28. Κακομαθημενο πλουσιοπαιδο απο τον Πυργο, σα γιατρος εκανε το φανταρικο του στο 401, οι δικοι του του νοικιαζανε γκαρσονιερα, μη κακοπερασει. Το πρωτο μου κρεβατι ειχε μια καθησυχαστικη μυρωδια απο φρεσκοπλυμενα φρεσκοσιδερωμενα εσωρουχα. Τα ρουχα του πηγαιναν στο πατρικο του καθε βδομαδα με βαλιτσες, επεστρεφαν με το ΚΤΕΛ φροντισμενα απο τη μαμα του.
- Καποιες στιγμες αναρωτιεμαι ποια ειμαι..
- Δεν με ενδιαφερει τι σκεφτεσαι.
Τον αφησα.
Λιγα χρονια μετα, ξαναβρεθηκαμε φυεγαλεα αναμεσα σε κατι σεντονια. - Αν ειχες μεινει τοτε μαζι μου, θα σε ειχα παντρευτει. (Ευτυχως...σκεφτηκα και τοτε, και πολλες φορες απο τοτε.)

Ο Π μυριζε φρουτα, αλκοολ, και αρκετα σα γατος σε γεναριατικο παροξυσμο. Μια νυχτα ψιλομεθυσε στην ταρατσα του σπιτιου μου με Βισαντο, βλεπαμε το φεγγαρι του καλοκαιριου που μολις αρχιζε στη Σαντορινη. - Νομιζω σε εχω καπως ερωτευθει - Μιλαει το κρασι τωρα - Ισως, αλλα εγω το λεω.. Με στριμωξε λιγες μερες μετα σε ενα τοιχο στο Καζαμπλανκα, ο Αγης επαιζε τρελλες ροκιες. Ανεβαινε απο το δεντρο να με βρει οταν εφημερευα τις νυκτες (πεφτανε τα ξυλα του κρεβατιου, ο θυρωρος εκανε πως δεν ακουγε τη φασαρια). Η μυρωδια μου αλλαξε απο την δικη του, πρωτη φορα με αγαπουσανε και αγαπουσα με αυτον τον τροπο. (Στη μιση περιπου ωρα που πηρε να δοθουν οι εξηγησεις για να χωρισουμε, τα λουλουδια στο μπουκετο που μου ειχε φερει ριξανε τα πεταλα τους. Ηταν παλι καλοκαιρι και εκανε ζεστη.)

(Μη, μου ελεγε 2 χρονια πριν ο Ν. Μη φορας αρωμα, μενει επανω μου η μυρωδια σου, και με μυριζονται οι αλλοι. Εκτος απο το πουρο του και το ουισκυ που επινε, δε θυμαμαι καθολου πως μυριζε. Ειμαι περιεργο πλασμα, εμαθα να ερωτευομαι μεγαλωνοντας.)

Ο Β μυριζε κινδυνο. Στα σκαλακια του 48, μου ελεγε αφηρημενα για το Θανατο του πατερα του, τον κοιτουσα συμπονετικα στα ματια (εχεις βελουδινη ματια μου ειπε καποιος καποτε). Καποια στιγμη, βρηκε τη ματια μου η ματια του. Μου χαμογελασε - αυταρεσκα?- και ειδα στα ματια του την αβυσσο. Επεσα μεσα με το κεφαλι προς τα κατω (το εννοιωσα την ιδια στιγμη πως χανομουνα). τους επομενους 2-3 μηνες ημουνα σαν υπνωτισμενη, υπηρχα μονο οταν με ακουμπουσε. Καποια στιγμη, ο Β εξαφανιστηκε. (Απιστευτος ο πονος. Σε 2-3 μηνες κοιμομουνα ομως με αλλον.) Ξαναεμφανιστηκε μετα απο 2 χρονια (εκανα λαθος, η Ντ ηταν η γυναικα της ζωης μου, εμαθα ειπε μετα σε καποιον φιλο). Βγηκαμε σε μια εκθεση, ηταν ανοιξη, φορουσα ενα μεταξωτο μπλε φορεμα με μικρα χρυσα αστερια που θροιζε με τις κινησεις του κορμιου μου. Αισθανομουνα την αναγκη του να με κοιτα, να με αγγιζει σε καθε ευκαιρεια. Δεν με φιλησε, με τραβηξε καποια στιγμη απο τους ωμους επανω του - ο ιδρωτας του μυριζε στεναχωρημενο θυμο. Μυριστηκα παλι εντονο τον κινδυνο. (Μου περασε εντελως ο πονοκεφαλος μαζι σου, μου ειπε μετα - τον πηρα εγω επανω μου, γι αυτο, σκεφτηκα). Δεν ξαναγυρισα μαζι του. Την εμπιστευομαι την οσφρηση μου.

Ο Χ (οταν ανεβηκα στη μηχανη μαζι του, σκεφτηκα πως θα μπορουσα να τον κοιμηθω - ειχε γινει ενα με τη μηχανη, πετουσαμε πανω απο τους δρομους της πολης. αλλα ο ιδρωτας του μυριζε σαν καθαρη σκονη. την επομενη βραδια, που ηταν του Αγιου Βαλεντινου, κοιμηθηκα με καποιον που μυριζε μελι, τζιν και πιπεροριζα).

Κι αλλα πολλα, κι αλλες οσφρητικα εντονες ιστοριες (καποιες ερωτα, καποιες αγαπης). Θα μπορουσα να γραψω σχεδον ολη την ερωτικη μου ιστορια μονο με μυρωδιες. Αλλα αυτο που μου κανει εντυπωση εκ των υστερων ειναι οχι ποσο εντονα θυμαμαι καποιων τις μυρωδιες , οσο για ποιους δεν τις θυμαμαι καθολου. Οσφρηση, η ποιο αρχεγονη αισθηση και ποιο παλια μου μνημη. Που ξανατακτοποιει την ιστορια μου.

Μυρωδιες - 1. (Εγω)

2011-03-21T18:58:00.004Z

Οταν ειμαι κουρασμενη, αναστατωμενη και θελω να αυτοκαθησυχαστω, βαζω τη μυτη μου μεσα απο το ανοιγμα του ρουχου μου και με μυριζω. Αυτο με ηρεμει. Ειμαι εγω, ειμαι εδω. Ειμαι καλα.

Η μυρωδια μου εχει αλλαξει με τα χρονια. Οταν ημουνα παιδι, δε θυμαμαι πως ηταν - θυμαμαι τη μυρωδια του σχολειου μας, ενα συνοθυλευμα απο μυρωδια απο παιδικο δερμα, γαλα που εχει μεινει στον ηλιο, φρεσκοκομενα φρουτα, και νοτες απο χαρτικα, πετσινες τσαντες, πλαστικα καλυμματα βιβλιων και φρεσκοξυσμενα μολυβια. Ηξερα πως μερος απο ολες αυτες τις μυρωδιες ηταν και η δικια μου, αλλα δεν ειχα μαθει ακομα να την ξεχωριζω.

Στην εφηβεια μου, η μαμα μου φωναζε - ανοιξε τα παραθυρα του δωματιου σου να αεριστει. Το μικρο μου δωματιο μυριζε σαν το κρησφυγετο ενος μικρου ζωου. Ντρεπομουνα. Οσο και να πλενομουνα, το δερμα μου ειχε πια τη δικη του μυρωδια, σα παραβρασμενη μαρμελαδα απο βερυκοκο με μια αψια νοτα. Φορωντας καποιες αποκριες το σακακι του πατερα μου, καταλαβα πως οι μυρωδιες μας μοιαζανε οσο και τα προσωπα μας.
Με ανησυχουσε η μυρωδια μου που αλλαζε, γινοτανε πιο εντονη, υποδηλωνε αναγκες και ανησυχιες που δεν ηξερα ουτε καλα να ανγνωρισω, ουτε ακομα υποπτευομουνα πως να τις αντιμετωπισω.

Αλλοιως μυριζω αμα ειμαι στεναχωρημενη, αλλοιως αμα ειμαι χαρουμενη, η αμα ειμαι ερωτευμενη. Αλλοιως στον παροξυσμο του παθους, η οταν επιθυμω εντονα καποιον. Οσο και να προσπαθω να την αλλαξω, η μυρωδια μου δεν λεει ποτε ψεμματα για την πραγματικη μου διαθεση.

Μετα ενα απο τα πρωτο μας κρεβατια, οταν τον φιλησα πριν να φυγω, αυτος εσκυψε πανω απο το λαιμο και το ανοιγμα του στηθους μου και αρχισε να με μυριζει. Οχι σαν σκυλος που οσφριζεται το θηραμα του, αλλα σαν καποιος που παιρνει βαθειες αναπνοες προσπαθωντας να αναγνωρισει, η καλυτερα να θυμηθει την συγκεκριμενη μυρωδια. Δεν εχω ξαναμυρισει τετοιο αρωμα, ειναι τελειως δικο σου, βγαινει απο το δερμα σου σα να εισαι εσυ, μου ειπε. Εγω ειμαι, του απαντησα. Επρεπε να τον ειχα ρωτησει να μου το περιγραψει, τοτε, στα 5 περιπου λεπτα που κρατησε ο ερωτας του. Αναρωτιεμαι τωρα πως αραγε του μυριζω. Αυτος μου μυριζει παντα πιπεροριζα. Μ' αρεσει αυτη η μυρωδια του, οσο και η αναμεικτη μυρωδια των δυο μας, που μενει μετα επανω στα σωματα μας.

Δεν εμπιστευομαι τους εραστες που δεν μ αφηνουνε να αισθανθω το οσφρητικο τους αποτυπωμα, περα απο μια μυρωδια δανεισμενη απο καποιο μπουκαλι. Ανησυχω. Ειναι αραγε τοσο ανυπαρκτοι που καθολου δεν μυριζουνε, η μηπως προσπαθουνε κατι φοβερο γι'αυτους να κρυψουν?

Τελευταια αναρωτιεμαι, γιατι αραγε δεν μυριζουνε ποτε τα ονειρα μου.

το τηλεφωνημα

2011-03-13T11:34:00.002Z

Λιγο πριν τις 11 το βραδυ, στο κινητο. Να μου πει για την ταινια που τον συνεπηρε - τοσο ωστε να γυρισει σπιτι να μεινει μονος με τις σκεψεις του αντι να παει για ποτα, Σαββατο βραδυ. Κατι πιτσιρικαδες, 25-30 (στην ηλικια του δλδ, χαμογελαω που σκεφτεται τον εαυτο του σαν πιτσιρικα, ετσι ειναι)ενα ταξιδι αναζητησης, η ιστορια ανθρωπων και περιοχων ... Οπωσδηποτε να το δω αν το παιζει Λονδινο, εχει μεινει αφωνος, δεν ξερει τι να κανει. Εχεις την καμερα, του λεω, ειναι σα να λες σε καποιον γιατι δεν γραφεις μολις εχει διαβασει Ντοστοιεφσκι, απανταει. Μιλαμε για βιβλια, μιλαμε και γελαμε (εχει ενα αφοπλιστικα αβιαστο, σχεδον παιδικο, μελωδικο γελιο). Κλεινουμε.

Ειναι ανεπιτηδευτος αυτος ο ανθρωπος, ανυστεροβουλος μεσα στον εγωκεντρισμο του. Δεν υπολογιζει πως μπορει να επηρρεασουν οι πραξεις του τους αλλους, αλλα ουτε υπαρχει η εννοια του αντιτιμου στις ανθρωπινες σχεσεις του. Τον καιει μια πνευματικη, καθαρη, ψυχρη φλογα. Τον αγαπαω και γιατι εχει κατι τετοιες αντιδρασεις πυροτεχνηματα (τα αγαπω τα ομορφα πυροτεχνηματα οσο αντιπαθω τις απλες κροτιδες). Και γιατι αναγνωριζω πολλα κοινα σημεια μαζι του. Και γιατι μπορω και ειμαι μαζι του χυμα ο εαυτος μου, αντιστοιχα κι αυτος. Το μωρο, το φιλαρακι μου, που καποιες φορες με θυμωνει, αλλα πιο πολλες με κανει και χαμογελαω...:-)

Floating worlds

2011-03-11T11:46:00.004Z

Μαγνητισμενη, δεν μπορω να παρω τα ματια μου απο την οθονη του υπολογιστη μου. Το τσουναμι σαρωνει την Ιαπωνια στο live BBC broadcast, στην αριστερη πλευρα της σελιδας τα ανανεουμενα tweets απο επιτοπου μαρτυρες και updates απο δημοσιογραφους μιλανε για ανθρωπους που εκκενουν τις περιοχες παραμενοντας "calm", κανοντας τεραστιες ουρες στα μεσα συγκοινωνιας - οσα εχουν παραμεινει- που παραμενουν ωστοσω "orderly".

Την Ιαπωνια τη γνωρισα πρωτα απο καποια βιβλια. Norwegian wood,μια εφηβικη, δυνατη νοβελλα του Haruki Murakami. Μετα το ζωγραφισμενα, λιτα ψυχογραφικο Artist of the floating world του Kazuo Ishiguro. Εκεινο που μου κινησε πιο πολυ την περιεργεια να παω να δω τη χωρα ηταν το wrong about Japan του Peter Carey, τα ταξιδια ενος μεσηλικα συγγραφεα με τον εφηβο γιο του και η ανακαλυψη της συνεχειας και αρμονικης συμβιωσης της παραδοσιακης Ιαπωνιας μεσα στα manga και στα anime των νεων της. Το σουρεαλιστικο Kafka on the shore με ρουφηξε στις σελιδες του. Αφου επισκεφτηκα την χωρα, ανακαλυψα και τη Banana Yoshimoto. Πηρα μετα και χαρισα το what I talk about when I talk about running, παλι του Haruki Murakami.

3-4 χρονια πριν, βρεθηκα εκει σε ενα ταξιδακι σχετικα αστραπη - 12 ωρες πτηση απο το μολις ανοιχτο Heathrow 5 στο Narita, τραινο για Tokyo, 1 μιση μερα εκει να κανω τρελλη παλη με το αδυσωπητο jet lag υπνοβατωντας στους δρομους της πολης, τραινο για Kyoto,3 ωρες διαλεξεις σε 2 μερες, τραινο για Tokyo, πισω στο Narita, 12 ωρες ταξιδι για Λονδινο και κατευθειαν για διαλεξη στο Royal Society of Medicine - Απο Σαββατο μεσημερι σε Παρασκευη απογευμα. Οι εικονες που μου εχουν μεινει ειναι λιγο σαν εναλασσομενα σλαιντς σε προτζεκτορα. Μπαινοντας στο Τοκυο,στο ποταμι που κυλα διπλα στον αυτοκινητοδρομο, ενα κινηματογραφικα ομορφο ζευγαρι διασχιζει τον ποταμο πανω σε ενα seajet, πρωι Κυριακης. Μια τεχνοκρατικη, υπερμοντερνα βιομηχανουπολη.

Διπλα σε ενα τεραστιο condominium απο ατσαλι και γυαλι ενα παρκακι φορτωμενο απο ανθισμενες κερασιες που γερνουν βαρειες απο τα λουλουδι τους πανω απο τα νερα του ποταμου, τα στενα δρομακια του παρκου ασφυκτικα γεματο απο Γιαπωνεζους που το περπατανε- ειναι η γιορτη της κερασιας. Μεγαλες λεωφοροι, υπερπολυτελη καταστηματα (ειδα 5 τεραστια Αρμανι μεγαλυτερα απο του Μιλανο και 2 νομιζω Σανελ), πεντακαθαροι δρομοι, πολυκοσμια αλλα απιστευτη ησυχια.

Γιαπωνεζικο καρτουνιστικο street fashion στο Harajuku,το περιπου Camden του Τοκυο, γεματο απο νεους, πολυχρωμα πληθη, εμπορευματα και εδεσματα - τα καλλιτεχνημενα παγωτα και οι βαφλες που πουλουν εκει μου θυμισανε γλυκα που παιδι εφτιαχνα απο πλαστελινη, εκρηξη φλουο και παστελ χρωματων των γλυκων γευσεων. Ο ναος στο Κυοτο οπου τρωμε το βραδυ του συνεδριου (ειχε βρεξει, δεν μπορουσαμε να καθισουμε στον κηπο), ο Βουδιστης μοναχος που μας ευλογει και μας καλωσοριζει.

Οι Γιαπωνεζοι στο δρομο που οταν τους ρωτησεις κατι θα φανε οση ωρα χρειαστει, θα ερθουνε μαζι σου μεχρει να σε εξυπηρετησουν, και το θεωρουν αυτο αυτονοητο. Τα τραινα που σταματαν ακριβως μπροστα στα αριθμημενα ανοιγματα του σταθμου. Ο ελεγκτης στο τραινο που φοραει ασπρα γαντια και υποκλινεται προς τους επιβατες πριν βγει απο το βαγονι. Ο σιδηροδρομικος σταθμος του Τοκυο, ο πιο τεραστιος και χαοτικος που εχω δει ποτε στη ζωη μου, και 5 Γιαπωνεζοι αντρες, που δεν γνωριζω, να τρεχουνε μαζι μου πανω κατω 12 το βραδυ κοντα 40 λεπτα μεχρι να βρουν το τραινο που θα με παει στο Ναριτα για το αεροπλανο της δικης μου επιστροφης, αγνοωντας το δικο τους τραινο που θα τους παει στα σπιτια τους. Το τραινο της επιστροφης τιγκαρισμενο, οταν ρωταω καποιον αλλο για τη σταση που πρεπει να κατεβω, μου μιλαει ξανα και ξανα σε καθε σταση του συρμου, πλησιαζει 2 το ξημερωμα, το τραινο αδειαζει, αρχιζω να φοβαμαι πως θα με βρουν σφαγμενη/βιασμενη, τελικα αυτος κατεβαινει 3 στασεις πριν απο εμενα δινοντας μου τις τελευταιες ακριβεις οδηγιες.

Ενας λαος προστατευμενος απο τις αρχες του βουδισμου, οτι πρεπει να βοηθας τον πλησιον σου. Πιστη και μεριμνα για το συνολο πρωτα, μετα για την ομαδα. Μια γλωσσα που δεν εχει μεσα της τον υποθετκο λογο - για να εξηγησεις το εαν στους Γιαπωνεζους πρεπει να φας πολυ ωρα εξηγωντας. Μια οικονομια που εχει παλινορθωθει αρκετες φορες, απο τις πιο ισχυρες. Μια πλουσια χωρα που ολες οι δουλειες, ακομα και οι πιο εξουθενωτικες, γινονται απο Γιαπωνεζους - κανενα θεμα υπερηφανειας αμα πιστευεις στο συνολο.

Και δεν μπορω παρα να προσευχομαι, να ευχομαι να ειναι οσο το δυνατον λιγοτερα τα θυματα αυτης της φυσικης καταστροφης. Να σκεφτομαι πως ευτυχως, εκτος απο οικονομικη ανεση, αυτος ο λαος εχει και τη ψυχικη δυναμη και τις ηθικες δομες και την πνευματικη πειθαρχια να ξεπερασει την οποια κριση.

Και ο παραλληλισμος με την πιο κοντινη σε εμενα πραγματικοτητα του δικου μου λαου, που περνα μια αντιστοιχη τεραστια κριση, βιωνοντας την με ενα εντελως διαφορετικο, αυτοκαταστροφικο τροπο, με πληγωνει οσο ποτε...

μικρα (γλυκοπικρα) αισιοδοξα και λιγο τυρκουαζ

2011-03-09T11:18:00.006Z

1. Η γυναικα που μπαινει στο ιατρειο ειναι πολυ αναστατωμενη, ετοιμη να βαλει τις φωνες, τα κλαματα, στα προθυρα κρισης. Περιμενε πολυ ωρα, εχει ερθει πολλες φορες μεχρι να τη στειλουνε να δει το γιατρο (εμενα), ειναι απο αυτα τα περιστατικα που μια ψυχικη ασθενεια κανει προβληματικη και το προβλημα της αλλα και την επικοινωνια με το γιατρος. Ειναι αυτο που το συναφι μας αποκαλει heartsink case. Θα σου φαει χρονο και ενεργεια χωρις απαραιτητα να μπορεσεις να βοηθησεις. Ειναι ακριβως το περιστατικο που με κανει να αγχωνομαι , μηπως μου ξεφυγει κατι σημαντικο στη διαγνωση. Γιατι ειναι πολυ ευκολο να πεις πως τα συμπτωματα ειναι "στο μυαλο" του ασθενη.
Επικεντρωνομαι στο ιστορικο. Την αφηνω να μου πει τα χιλια ασχετα (τα παραπονο της με τη ζωη της, και το συνδρομο καταδιωξης..), τη διακοπτω καποιες φορες να ρωτησω, την εξεταζω οπως ενα παιδι, μαλακα αλλα θετοντας συγκεκριμενα ορια. Μετα απο μιση ωρα, η γυναικα εχει ηρεμησει, μου χαμογελαει. Τη στελνω για εξετασεις, μετα την ξαναβλεπω, συμφωνουμε μαζι τι θα κανουμε για να γινει καλυτερα. Οταν φυγει απο την κλινικη, ειναι ανακουφισμενη, γελαστη και γεματη ευχαριστιες.
Μερικες φορες αρκει να σεβαστεις την αξιοπρεπεια και την ανθρωπινη διασταση του αλλου οταν ειναι στα ορια να χασει τον αυτοελεγχο του για να τον επαναφερεις.
Σε μια μερα γεματη πολλους (και καποιους παρομοιους) ασθενεις, χωρις διαλειμματα, το χαμογελο και το πραγματικο ευχαριστω του αρρωστου οταν φευγει ειναι σα να ανεβαζει την ταση της ζωτικης μου ενεργειας. Ξοδευομαι, κουραζομαι, αλλα αποδιδει.

2. Δεν πηραμε το grant. Πρεπει να ξαναπροσπαθησουμε. Ωστοσω το ανωνυμο feedback απο τους reviewers μας αποκαλει "world leaders" και "the only team who would be able to deliver such research in the UK". Ειμαι ανασφαλης ανθρωπος, την αποζητω την αναγνωριση. Θα προτιμουσα βεβαια να μας διναν τα λεφτα. Πισω οι σκλαβοι στη γαλερα μας...

3. Η Δ ειναι απο τις πιο κοντινες μου φιλες. Κοινες αξιες, παρεμφερης κοσμοθεωρια, ενα κοφτερο μυαλο και μια εντονη διαισθηση την κανει ενα απο τα λιγα ατομα που μπορει να με βοηθησει να καταλαβω τη ζωη (μου), να αποδωσω το πραγματικο νοημα στις πραξεις μου. Ανθωπος ζεστος, δυκολος και θερμοκεφαλος, γνωριζομαστε απο το πανεπιστημιο, γιναμε πιο κοντινες φιλες οταν εκεινη γυρισε απο το Παρισι, λιγο πριν εγω φυγω για Λονδινο. Την αγαπαω πολυ. Η Δ εχει κανει νεφρικη ανεπαρκεια, το καλοκαιρι θα κανει μεταμοσχευση νεφρου. Οταν την ειδα πριν μια εβδομαδα, το βλεμμα της ηταν καθαρο και φωτεινο, ηρεμο. "Μια καινουρια αρχη, ετσι το βλεπω. Που δινει σε ολα την πραγματικη τους διασταση, καταλαβαινω ποιες ειναι ουσιαστικες αναγκες και προτεραιοτητες για μενα. Δεν χρειαζεται να ανεχτω τιποτα που με βαραινει, φυλαω τις δυναμεις μου για αυτον τον αγωνα και ειμαι αισιοδοξη". Δεν την αγαπαω απλα, την λατρευω. Μου λεει οτι ζοριστηκε να το δει ετσι, αλλα το εφτιαξε να το βλεπει ετσι. Ουσιαστικος ανθρωπος, καταφερε να ενδυναμωθει ακομα και μεσα απο την απειλη και τον ιδιο τον φοβο της..

4. Η Ε ( 20 something, μια ομορφη ινδη)και ο Ν (40something, κατηγορια φτερου και gay as they come) χαμογελανε οταν μπαινω στο γραφειο τους. Παντα απορω γιατι, ειναι οι γραμματεις του MSc, οταν με βλεπουν παντα θα καταληξουνε με περισσοτερη δουλεια. Χαμογελαω και εγω, το χαμογελο των πολλων watt, ειμαι παντα ευγνωμων για τη σκληρη δουλεια τους. Η Ε αφηνει το φαγητο της (ειναι στο ιερο για αυτους lunchbreak)και ερχεται μαζι μου να δει γιατι δε λειτουργει ο προτζεκτορας στην ταξη. Τον φτιαχνει, φλυαρουμε για 5 λεπτα περι ανεμων και υδατων, φευγει. Σε 5 λεπτα ξαναγυρναει. Εχει τουρτα στην κουζινα, να μου φερει λιγη να φαω πριν αρχισει το μαθημα, μαζι με εναν καφε, προλαβα να φαω κατι πριν αφησω την κλινικη? (Οχι.) Με συγκινει η ανιδιοτελης φροντιδα των αλλων για μενα.

5. Το course που οργανωνουμε το Μαιο με την Ι μας εχει φαει την ψυχη, αλλα παιρνουμε συνεχεια μελακια απο ολο τον κοσμο, ανθρωπους γνωστους σε αυτον τον τομεα, που θελουνε να ερθουν αυτοι η οι φοιτητες τους. Ικανοποιηση. Ελπιζω οτι θα βγαλουμε και τα εξοδα - φερνουμε διδασκοντες απο Αμερικη και Ευρωπη- , να μεινει κερδος στο Ινστιτουτο.. Οπως και να'χει, και παρα το αναμενομενο τρελλο αγχος και κουραση εκεινων των ημερων, ακομα και εμεις οι ιδιες περιμενουμε σχεδον ανυπομονα να ακουσουμε τις διαλεξεις.

6. Πηρα ενα φορεμα της Μαιρης Κατραντζου απο το Topshop, ειναι σε αποχρωσεις τυρκουαζ, σαν πινακας ζωγραφικης, ανυπομονω να ζεστανει ο καιρος να το φορεσω.(Το Πασχα?)

7. Ο ηλιος μπαινοβγαινει, τα daffodils κανουνε μονο 95 πενες το ματσακι, ξημερωνει απο τις 6 και κατι. Εχουμε ακομη πολλες βροχες κια κρυακια εδω να φαμε, αλλα εχει πια μπει ανεπιστρεπτι η Ανοιξη.

οργισμενα, in low case.

2011-03-06T11:28:00.003Z

Ο 7χρονος πιτσιρικος εχει ενα τεραστιο χαμογελο ενω παιζει τρισευτυχισμενος με το μπαμπα του και τα παιχνιδια της κλινικης, οσο εγω παιρνω το ιστορικο του απο τη μαμα του. Ειναι υιοθετημενος, μαζι με τα 2 αδελφια του. Γεννηθηκε 6 βδομαδες προωρος απο γονεις αλκοολικους, που δεν δεχτηκαν να μπει σε θερμοκοιτιδα και τον πηραν κατευθειαν σπιτι. Σε ηλικια 18 μηνων εισεβαλλε η αστυνομια σπιτι μεσα στη νυχτα και πηρε τα τρια παιδια γιατι οι γονεις σκοτωνονταν, και ετρωγαν και τα παιδια καποιες οχι και τοσο ξωφαλτσες. Πηγαν σε μια foster care γιαγια, που τι να πρωτοπρολαβει με τρια μικρα, τα εντυνε, τα ταιζε, ελπιζω να τους εδινε και απο καμια αγκαλια. Σε ηλικια 3 χρονων τους υιοθετησαν οι τωρινοι γονεις, late forties, μορφωμενοι, mesaio eisodhma, φαινονται καλοι ανθρωποι. Ο πιτσιρικος εκανε 2 χρονια να μιλησει, μεχρι τοτε δεν εβγαζε λεξη, τον τρομαζε - ακομα τον τρομαζει- ο οποιος θορυβος. Τωρα ειναι καλα. Περιπου. Εχει πολυ ανωριμη ομιλια για την ηλικια του, καποιες μαθησιακες διαταραχες που δεν ειναι ακομα ξεκαθαρο σε τι οφειλονται, το αλκοολ της μανας του ισως εχει επηρρεασει τον εγκεφαλο του. Στο σχολειο ειναι πολυ πισω, αρχιζει να καταλαβαινει οτι δεν τα παει καλα και να ντρεπεται, παιζει με μικροτερα απο αυτον παιδακια. Κλασσικη περιπτωση παιδιου που θελει εναν εμπνευσμενο δασκαλο και λογοθεραπευτη να κατσει να δουλεψει συστηματικα μαζι του για τα επομενα καποια χρονια, να μπορεσει αυτο το παιδακι μεγαλωνοντας να εχει τα απαραιτητα εφοδια να επιβιωσει ανεξαρτητος και με αξιοπρεπεια. Αλλα, το συστημα εδω δεν εχει λεφτα να υποστηριξει κατι τετοιο. Οι περικοπες στην παιδεια, οπως και στην υγεια, ειναι τοσο μεγαλες, που μονο τα πολυ βεβαρημενα περιστατικα παιρνουν ενα μερος της υποστηριξης που χρειαζονται. Σκεφτομαι να διαπραγματευτω με την ομαδα μου - ο ρολος μας ειναι καθαρα διαγνωστικος, και ακομα και για αυτο επιλεγουμε περιστατικα που ειναι πιο ξεκαθαρα φυσεως "ακουστικης επεξεργασιας" απ'οτι ο πιτσιρικας- να αναλαβουμε μερος και διαγνωσης των αναγκων του, και της θεραπειας του. Ουτε εμεις εχουμε τη δυνατοτητα για κατι παραπανω, πρεπει να κανουμε οικονομιες στο νοσοκομειο περικοπτοντας τον αριθμο των ραντεβου των ασθενων και τον αριθμο των επαγγελματιων που βλεπουν στο νοσοκομειο. Καθολου σιγουρη δεν ειμαι πως θα καταφερω να τους πεισω, πληθωρα τα περιστατικα που μας εχουνε αναγκη και ο χρονος μας λιγοστος.

Στο πανεπιστημιο, το 5ο καλυτερο του κομσου, εχω ψιλοτσακωθει με τον διευθυντη του ιδρυματος μου, γιατι επιμενω να φερω για το μαστερ να διδαξει ενας καθηγητης απο την Αντβερπη. Ειναι ο καλυτερος, κανενας στην Αγγλια δεν εχει την πειρα του. Τον φερνουμε εδω και χρονια. Τωρα ομως το UCL επιμενει - τα εξοδα των διδασκοντων δεν πρεπει να υπερβαινει ενα μηδαμινο ποσο. Η ποιοτητα δεν μετρα οσο η δυνατοτητα κερδους. Κι αυτο ειναι ενα ελαχιστο παραδειγμα της προπαθειας για εξοικονομηση.

Αυτα στη χωρα που η μεγαλυτερη τραπεζα της δηλωσε κερδη 4 δισ για το 2010, με φορολογια 2% για αυτα τα κερδη. Στη χωρα οπου προβλεπεται αυξηση των τιμων των ακινητων στην πρωτευουσα, λογω εισροης κεφαλαιων απο offshore επιχειρησης φοροδιαφυγοντων απο μια μικρη, παρακμασμενη, διεφθαρμενη χωρα στην αλλη ακρη της Μεσογειου. Στη χωρα οπου οι πλοιοκτητες της αλλης μικρης χωρας που λιμοκτονει στα ορια της χρεωκοπιας θα κανουνε πολλαπλα παρτυ να μαζεψουνε λεφτα για το εδω βασιλικο ζευγαρι - που μακαρι ναναι ευτυχισμενα τα παιδια, αλλα απο λεφτα δεν εχουνε καμια απολυτως αναγκη, σε αντιθεση με τα νεα παιδια αυτης της αλλης μικρης χωρας, που δεν εχουν ουτε λεφτα, ουτε δουλειες, ουτε -πλεον - πιστη σε κατι η ελπιδα.

Η μεγαλυτερη πλεον οικονομικα δυναμη στον κοσμο, που εχει κατακλυσει την αγορα με τα φτηνα προιοντα της, εξακολουθει να μεγαλωνει, δαπανωντας πιο πολλα λεφτα για την εσωτερικη της ασφαλεια (βλεπε καταστολη) απ'οτι για την αμυνα της. Παραγκες εξαφανιζονται εκει σε μια νυχτα για να δωσουν τη θεση τους σε αυτοκινητοδρομους η θερετρα, που οι κατοικοι των παραγκων ουτε απ'εξω δεν εχουν τη δυνατοτητα να βλεπουν - αμα ειναι τυχεροι, μπορει να προσληφθουν σα σκλαβοι εργατες να φτυσουνε αιμα για τη δημιουργια τους. Εδω, αντιστοιχα, δημιουργουνται υπερταχεις σιδηροδρομοι, με τη φορολογια ολων- ακομα και αυτων που δεν θα εχουν καμια μοικονομικη δυνατοτητα να τους χρησιμοποιησουν.

Οι χωρες κατω απο τη Μεσογειο βραζουν και ματωνουν, οι προσφυγες των κοντινων περιοχων αυξανονται, η απογνωση τους μεγαλωνει. Την ταλαιπωρη μικρη χωρα της Μεσογειου λυμαινονται πλεον εκτος απο τους γηγενεις εγκριτους γυπες και εγκληματιες απο ολες τις γυρω πολεμοδαρμενες περιοχες - ποιος να πρωτοφαει απο ενα κουφαρι..

Δεν θελω πια να οχυρωθω πισω απο τα ωραια φορεματακια μου, τα ακριβα καλλυντικα μου που με κρατανε νεα, τις εξοδους σε μερη ομορφα, καποτε και χλιδατα, που με βοηθανε να μη βλεπω, να μη ποναω με οτι γινεται γυρω μου. Οπως γραφτηκε και εδω, ποια η θεση της τεχνης και των πνευματικων ανθρωπων στα τεκταινομενα. Αν δεν το καταλαβατε ηδη, εχουμε πολεμο. Και ειναι πολεμος αξιων και πεποιθησεων. Οποιος μπορει, οτι μπορει ας κανει απο το μετεριζι του. Αμα ο καθενας μας, εστω, πραξει οσο γινεται πιο ακεραια και καλυτερα αυτο που κανει στον τομεα του, με επιγνωση της κοινωνικης ευθυνης του και με καλοσυνη, ειναι και αυτο κατι. Δεν πιστευω ουτε σε ηγετες, ουτε σε ιδεολογιες, ουτε σε επαναστασεις. Απλα, θεμα συνειδησης και προσωπικης ευθυνης του καθενος.

το κομπλιμεντο της ημερας

2011-02-22T21:59:00.002Z

Σημερα το απογευμα μπαινω φουριοζα στο ιατρειο της ειδικευομενης, που βλεπει εναν Ιρανο ασθενη, 18 χρονων, με καποια μικρη νοητικη υστερηση. Εχω στο ιατρειο μου ενα ασυνηθιστο περιστατικο που θελω να της δειξω. Χαμογελαω με το γλυκυτερο χαμογελο μου στο 18αρη, και την απαγαγω με συνοπτικες διαδικασιες.

Στο τελος της κλινικης, η Χ (ειναι και αυτη ελληνιδα) μου λεει,
-αντε παλι, ειχες δεν ειχες, το εισεπραξες το κομπλιμεντο σου.
-?
- με το που γυρισα στο γραφειο μου, μου λεει ο πιτσιρικας, πολυ ωραια γυναικα. Ιρανη ειναι?
- ??? (Ιρανη η καταξανθη, whateva)
- .. εγω βεβαια ειμαι μικρος γι'αυτην, αλλα θελω να παντρευτω την κορη της!

αχ θε μου, τι αμαρτιες πληρωνω, και ποιος με γλυτωνει απ'το στομα του κομποθτα αμα το μαθει.

Κιτρινο (παραληρημα)

2011-02-19T13:05:00.007Z

Γυρνωντας σπιτι χθες το απογευμα, βλεπω πως στο παρκακι πριν απο το καναλι εχουν ανθισει αυτοι οι κιτρινοι θαμνοι που μου θυμιζουν, και που ισως ειναι, σπαρτα. Το κιτρινο χρωμα μπορεις μονο να το εκτιμησεις σωστα αν εχεις ζησει επανειλημμενα τη μουντη εποχη που μεσολαβει αναμεσα στο τελος των χριστουγεννων και την αρχη της ανοιξης στα εδω μερη. Εκρηξη χρωματος, υποσχεση ζωης.

Σουρουπωνει. Λιγο πιο κατω μια μαυροντυμενη καμπουριασμενη γιαγια σπρωχνει ενα καροτσι με πορτοκαλι σακουλες σουπερμαρκετ - αφηρημενη, μου φαινεται σαν την κακια μαγισσα που σπρωχνει την καροτσα με την τεραστια μαγικη κολοκυθα της Σταχτοπουτας, περιμενω απο στιγμη σε στιγμη να ακουσω το cackle της.

...................

Ξυπνησα το πρωι με ενα ονειρο. Ειμασταν λεει τρεις εφηβοι που κρυβομασταν και καναμε σχεδια αποδρασης απο την Τουρκια, οπου ζουσαμε υπο απειλη, κατι φοβερο θα μας συνεβαινε αν μας πιαναν. Παιζανε και κατι ερωτικα που δεν πολυθυμαμαι αναμεταξυ μας. Το σχεδιο ηταν να φυγουμε οδικα, μεσω ?Βουλγαριας, η απο τη θαλασσα, περνωντας μεσα απο τα ελληνικα νησια, με τελικο προορισμο την Αγγλια, μονο εκει θα ειμασταν προστατευμενοι.

Παλι το υποσυνειδητο μου με ειρωνευεται. Αλλα τουλαχιστον μου μιλαει ξεκαθαρα.

.................

Χθες, αυτο μαλλον οδηγησε στο πρωινο ονειρο, σκεφτομουνα τα escape fantasy που κατα καιρους κανω. Τα τελευταια χρονια σκεφτομαι οτι αμα ειναι να εξαφανιστω, θα καταληξω Ταυλανδη. Δεν ξερω γιατι, η ντρογκα δε μου λεει τπτ, το σεξ παλι ειναι για μενα πολυ σημαντικο, αλλα δεν εχω αναγκη να απενοχοποιηθω πλεον για οτι, ασε παλι που οι ταυλανδοι ειναι πολυ κοντοι κ μαυριδεροι για μενα, και δεν τοχω με αλλοεθνεις. Ειναι μαλλον η συγκεχυμενη εικονα μιας χωρας ηλιολουστης,λιγο πνευματικης/ζεν, λιγο χυμα, με αντιφασεις υπερσυγχρονου καπιταλισμου και μυστικιστικης παραδοσης που με ελκυει, αλλα στην πραγματικοτητα εκει θα ημουν μαλλον ψαρι εξω απο τα νερα μου.

..........

Σκεφτηκα ετσι σε μια στιγμη κιτρινης εκλαμψης οτι η πρωτη μου σχεση μετα το διαzυγιο, με τον Μ, ηταν για μενα escape story - για τον Μ, αντιθετα απ'οτι για εμενα, speech was not his language. Εζησα μαζι του μια φαση που για 4-5 μερες καθε διμηνο εκανα μπαρ, ξενυχτια, τρελλα παρτυ (και κρεβατια), με τον εγκεφαλο μου ακουμπισμενο σε ενα κομοδινο, δεν τον πολυχρειαζομουνα. Οτι δεν ποολυεζησα στην εφηβεια μου, γιατι ημουνα ρουφηγμενη σε καθε ειδους βιβλια. Καλη φαση, που τη θυμαμαι με γλυκια αισθηση περιστασιακα οταν τον βλεπω για κανενα καφε η με κερναει ποτα στα μαγαζια που βαζει μουσικη τωρα.

Με τον **νο παλι, το σεναριο ηταν Ελληνικη ταινια του 60, απλα ο κοσμος του ηταν -ελαχιστα - πιο εναλλακτικος. 4 μερες το μηνα (οσο ημουνα Αθηνα) με κομμωτηρια, πρωινους καφεδες,ψιλοτρεντυ/σικ ντυσιματα. Με τραπεζωματα, δεξιωσεις και κοσμικες εκδηλωσεις, και καποια αναλογα ταξιδια. Δηλαδη μια χαρα και τι αλλο θες. Αλλα παντα κατι να λειπει - περιεχομενο και ουσια. Λεξεις αντι για πραξεις, εικονα επιφανειας χωρις πολυ βαθος. Αφρος σαμπανιας, αλλα δεν σ'αρεσει η σαμπανια. Οποτε, αμα εισαι εγω, καποια στιγμη λες, οπα, εγω εδω δεν ειμαι, δεν ανηκω. Τα παραμυθια σου αρεσουνε μονο αμα ειναι να δωσουνε μια αληθεια. Γουσταρεις την γυαλιστερη επιφανεια και την γκλαμουρια, αλλα η πραγματικοτητα σου, η αναγκη σου, εχει να κανει με σκληρη δουλεια , κοπιωδη, πεζη, απομυθοποιημενη πραγματικοτητα - και με δημιουργια. Θαθελες καποιες φορες νασαι κ εσυ ετσι αναλαφρη. Δεν εισαι, δεν θες παρα για λιγο, δεν το θες να γινεις. Τα μαζευεις και φευγεις. Escape from the fantasy island. Και διαισθανεσαι πως ετσι κατι δικο σου πολυτιμο διασωζεις.
..........

Every single year, this time of the year, I try to remember how daffodils are called in my own language. And then, of course, I try to remember: what is, these days, my own language?
:-)

καθρεφτες και επαναλαμβανομενες ιστοριες

2011-02-12T10:18:00.003Z

Ειναι οπως οταν παιρνεις ενα καινουριο ρουχο. Ειναι ακριβο, καλης ποιοτητας, σε ομορφα εντονο χρωμα, ο σχεδιαστης αναγνωρισιμος. Στον καθρεφτη του καταστηματος βλεπεις ενα κολακευτικο αποτελεσμα επανω σου, οι πωλητριες σου λενε οτι σου παει, οτι ηταν φτιαγμενο για σενα, οι γυναικες γυρω σε κυτταν με καποια ζηλεια. Εχεις ψαξει για ωρες, νομιζες πως δεν θα βρεις κατι, πειθεσαι και το παιρνεις. Πας στο σπιτι ολο χαρα. Οταν το φορεσεις μπροστα στο δικο σου τον καθρεφτη, βλεπεις οτι ωραιο το χρωμα, αλλα αυτη η αποχρωση δεν ταιριαζει με το δερμα σου. Βλεπεις οτι ουτε στο σωμα σου στρωνει καλα, αλλου στενευει, αλλου σακουλιαζει. Βλεπεις οτι το συγκεκριμενο κοψιμο σου κανει λιγο παλιακο, εσυ εχεις συνηθισει σε πιο μοντερνες γραμμες. Σκεφτεσαι, αμα μαυρισεις λιγο, αμα βαλεις μαιηκ απ, το χρωμα ισως σου ερθει καλυτερα. Αμα λιγο το κοντυνεις/μακρυνεις/στενεψεις, αμα το μεταποιησεις, ισως λιγο αδυνατισεις, το ρουχο θα πεφτει καλυτερα. Πας στο μπανιο, βαφεσαι, αλλαζεις λιγο το μαλλι, φορας μια ζωνη, το σηκωνεις στη μεση. Ξανακυτταζεις στον καθρεφτη - και βλεπεις να σε κυτταζει αμηχανα μια αλλη. Το ρουχο αυτο απλα δεν ειναι για σενα. Ειναι ομορφο, αλλα η γραμμη του σε πνιγει αντι να σε αγκαλιαζει, σε φοραει το ρουχο αντι να το φορας εσυ. Πας στο καταστημα και το γυρνας πισω. Στεναχωριεσαι λιγο - τοσες ωρες ψαξιμο, παλι τπτ δε βρηκα, η πωλητρια σε στραβοκυτταζει, τοσος χαμος για τπτ. Φευγεις. Ανακουφισμενη - το ρουχο αυτο σε καποια αλλη θα ταιριαξει καλυτερα. Καποια στιγμη θα βρεις ισως κατι αλλο.

Χωρισα. Πριν δυο εβδομαδες. Με την απαραιτητη δραματικοτητα, και τετριμμενα κινηματογραφικο τροπο. Δειπνο στο Π-box, δακρυβρεχτη δηλωση οτι δεν εχει φτιαξει χωρο στη ζωη του για εμενα, πανω απο ενα επιδορπιο σοκολατας που δεν φαγωθηκε (ναι, η το ζεις το δραμα σου η αστο καλυτερα). Αποχωρηση με ταξι να κυτταμε κι οι δυο εξω απο το παραθυρο, εγω κλαιγοντας σιωπηλα αυτος ρουθουνιζοντας, στο σπιτι του οπου μαζεψα τα πραγματα μου και με πηγε στο ξενοδοχειο. Αναρωτηθηκε αν το ειχα αραγε κλεισει απο πριν, οχι του ειπα, δεν το περιμενα να γινει αυτο τη συγκεκριμενη στιγμη, κι ηταν αληθεια. το οτι ειχα καπως ετσι φυγει μαυρα μεσανυχτα απο εναν αλλο γκομενο καποια χρονια πριν δεν του το ειπα. Με βαριεμαι πολυ αμα επαναλαμβανομαι.

Τις επομενες μερες μεσα στη αετοφωλια - 9ος οροφος στο President - προσπαθουσα να καταλαβω. Τι ειναι αυτο που με κανει να μπαινω σε ρολους που δεν ειναι η αληθεια μου, αφου δεν το αντεχω. Μιλαμε ξανα στο τηλεφωνο, αυτος ανεπαισθητα στεναχωρημενος αλλα ψυχραιμος, επιχειρηματολογια και λογια χειριστικα. Δεν εχει μαθει να μιλα με ειλικρινεια με τις γυναικες του, προσπαθει να κουμανταρει, ανδρας παλιας κοπης. Παρα τη στεναχωρια μου, ευκολα αναγνωριζω τα λογια που ειπωνονται για να πατησουν τα κουμπια μου. Οταν βρισκομαι μετα με τον Κομποθτα - εχω ρηχο συναισθημα, του παραπονιεμαι, οχι με καθησυχαζει, ειχες φυγει εδω και μηνες, δεν ειναι αυτος ο ανθρωπος για εσενα. Ο Αλητακος μαζι μου πολυ γλυκος, για μια φορα επικεντρωμενος στην ιστορια μου και οχι στα δικα του, μετα δεν θελει να μ'αφησει να φυγω. Το μωρο μου λεει οτι ομορφυνα, οτι δεν θελει να ειμαι στεναχωρημενη, οτι μ'αγαπα.

Λιγες μερες μετα, στην πολη μου πια, η δουλεια συνεχιζεται απαιτητικη. Δεν με παιρνει να κρυφτω οπως αρχικα θελω κατω απο το παπλωμα, αλλα διαπιστωνω οτι ειναι ελαχιστη η στεναχωρια που αισθανομαι, πιο πολλη η ανακουφιση. Αναρωτιεμαι αν με αυτον θα γινουμε φιλοι - μου ειχε πει οτι ειμαι overqualified για αυτο τον ρολο σε ημι-ανυποπτη στιγμη- και νομιζω πως μαλλον οχι.

Ο καιρος ειναι εδω μουντος, αλλα η μερα εχει μεγαλωσει αρκετα- το διαπιστωνω οταν αρχιζω να ξυπναω παλι νωρις, απο το γκριζο ακομα φως του πρωινου που μπαινει απο τις χαραμαδες. Καποιες μερες βγαζει ηλιο. Ειναι πολυ εντονη η αισθηση, ερχεται αμετακλητα η ανοιξη.

2011-02-04T20:29:00.004Z

ημερολογιακα

2011-01-16T11:34:00.005Z

Αγαπημενο μου ημερολογιο
Εκλεισε μηνας που δεν σου εχω γραψει. Ηθελα το πρωτο ποστ του 2011 να ειναι γεματο superduperwow ενεργεια και αισιοδοξια, η εστω, κατι σε βαθυ φιλοσοφικοψυχολογικοτετοιο. Δε μου βγαινει ομως. Εχω παθει ενα κατι με τις λεξεις που δεν βρισκω τις καταλληλες, η μαλλον φταιει που δεν αποφασιζω τι ακριβως θελω να πω. Τεσπα. Τις γιορτες τις περασα ομορφα και σε πολυ ζεστη ατμοσφαιρα. Με πολλους φιλους, παλιους και καινουριους, και με την οικογενεια μου. Με πολλες εξοδους -ενα τριημερο εμεινα μονο μεσα λογω κρυολογηματος, και ενα απο αυτα τα βραδια ηρθε ο Φ να με δει- λιγοτερο σε μαγαζια και περισσοτερο σε πανεμορφα φιλικα σπιτια. Τσακισα γυρω στο ενα ταψι μελομακαρονα και μιση βασιλοπιτα. Πηρα πολλα δωρα. Κοιμηθηκα απειρες ωρες. Αν εκανα ενα προσεκτικο editing στη μνημη μου,θα ξετυλιγοταν μια αναμνηση με εναλλαγες καλοφτιαγμενων και καλοντυμενων ανθρωπων, εκλεκτικων τραπεζιων, καλοστολισμενων και πλουσιων σπιτιων, μιας Αθηνας φωτισμενης απο ηλιο η απο χριστουγεννιατικα φωτα, και πολυαγαπημενων γελαστων προσωπων. Κρατω τα πολυαγαπημενα προσωπα. Και τα υπολοιπα καπως ετσι ηταν. Το πρωτο Σ/Κ, θυμαμαι, ημουν τρισευτυχισμενη που ειχα 2 εβδομαδες διακοπων μπροστα μου, ειχε ηλιο και που κατεβηκαμε γοα ψωνια/βολτα στο γιορτινο κεντρο με φιλους. Εκεινο που ελειπε ομως εντελως φετος απο την συνολικη εικονα/στην περιρρεουσα ηταν η αισθηση της ξεγνοιασιας. Εντελως ομως, και με κοινη διαπιστωση και αλλων επισκεπτων εκτος Ελλαδας. Σκεφτηκα κατι βαρυγδουπα βουδιστικοφιλοσοφικα του τυπου γιατι να μη χαιρομαστε το παρον μας και να μας αγχωνει η αβεβαιοτητα του μελλοντος αφου ολοι γωριζουμε οτι κοινος προορισμος για ολους μας μηδενος εξαιρουμενου ο Θανατος. Αναρωτηθηκα το επιπολαιο γιατι αν ειναι τοσο σιγουρη η επικειμενη καταστροφη δεν μας πιανει ενας ακρατος ηδονισμος οπως μας δειχνουνε οι ταινιες για πολεμους. Επηρρεαστηκα ομως. Καπου βαθεια μεσα μου ειχα την αναγκη να βλεπω τη χωρα μου σαν ενα φωτεινο, ανεμελο, τρελλο τοπο, που οτι και αν την απειλει, αυτη το προσπερναει. Συνειδητοποιησα για ακομη μια φορα οτι εδω που εργαζομαι και ζω αντεχω μονο με το tradeoff της Περσεφονης - κατω κοσμος εδω, με πολλη δουλεια και απομονωση, πανω κοσμος εκει, με χυμα ανεμελια, φως και τεμπελια. Αλλα τελικα αυτο το χυμα ειναι -επρεπε να το ειχαμε ψιλιαστει νωριτερα - non sustainable. Και μαλλον καπου πρεπει και εγω να επαναπροσδιορισω παλι τις επιλογες και τη ζωη μου. Και αυτο πολυ με ξεβολευει. Αυτες τις μερες σκεφτομαι εντονα λοιπον οταν δεν μπορω να το αποφυγω - και προσπαθω με οποια κολπα να το αποφυγω, απο το να κοιμαμαι 12ωρα μεχρι να εχω δει 30 επεισοδια Gumus στο greek-movies.com οταν δεν δουλευω τρελλα- τι τελικα ειναι το ουσιωδες για εμενα προσωπικα, τι εχω πραγματικα αναγκη, τι με γεμιζει και με κινητοποιει. Απο τοτε που γυρισα δεν βγηκα εξω, δεν κατεβηκα στα μαγαζια, ουτε καν στα γενεθλια μου - δεν αισθανθηκα την αναγκη. Απαντηση ολοκληρωμενη δεν κατορθωσα ακομα να διαμορφωσω, αισθανομαι ομως πως ειμαι τωρα πια κοντα. Και οι δυο μονες λεξεις που βρηκα, ζυγισα, και δεν βρεθηκαν λειψες στο βαρος για την απαντηση ειναι - πνευματικοτητα και καλοσυνη. Κανω λοιπον μια ρεαλιστικη ελπιζω ευχη. Για εμενα προσωπικα, και για οποιον αλλον το χρειαζεται και το ζηταει. Να ειναι το 2011 πεφωτισμενο και ευτυχισμενο.

Merry Christmas, Charlie Brown.

2010-12-15T00:13:00.005Z

Ακομα και αν τα κοροιδευουμε, οι περισσοτεροι απο εμας, κουβαλαμε μια αναγκη και προσδοκια αυτη η γιορτη να ειναι ακριβως οπως μας την φτιαξανε στην φαντασια μας καποια βελουδινα αμερικανικα τραγουδια.

Εχουμε πια μεγαλωσει, αλλα ο μικρος τυμπανιστης μας κανει ακομα να ανατριχιαζουμε, γυρευε το γιατι, ακριβως οπως οταν ειμασταν παιδια.

Καποιοι ειμαστε αποφασισμενοι να ζησουμε τη γιορτη φορωντας τα ροζ μας γυαλια. Με την αποφαση να αγνοησουμε οτι μας χαλαει, μια γερη δοση make believe οτι ολα ειναι τοσο ομορφα οσο και μια τελεια edited σκηνοθετημενη χολυγουντιανη ταινια, και με πολυ determination to make this happen.

Καποιοι τα εχουμε εντελως απομυθοποιησει. Iσως και γιατι φοβομαστε ακομα μια ματαιωση των επιθυμιων μας.

Καποιοι αλλοι, με ολα οσα γυρω μας συμβαινουν, δεν μπορουμε να ξεφυγουμε απο αυτην την καταραμενη αισθηση " .. there's something in the wind, that feels like tragedy's at hand... the worst is just around the bend"

Καποιοι αλλοι παλι απο εμας αποθαρρυνομαστε οταν παρα τις καλες μας προθεσεις, τα πραγματα δεν πανε οπως τα σχεδιαζουμε. But hey, that’s what friends are here for, Charlie Brown!

Περιμενουμε με αγωνια να δουμε αν τα δωρα που θα παρουμε ειναι αυτα, τα μικρα η μεγαλα, που ζητησαμε.

Καποιοι ισως απο εμας, με τα χρονια εχουμε καταλαβει οτι το σημαντικοτερο δωρο ειναι οι ανθρωποι που μας αγαπαν και που αγαπαμε. Ακομα κι αν καποια απο αυτα που κανουνε μας ενοχλουνε. Ακομα κι αν αυτο που αυτοι νομιζουν πως επιθυμουμε να μας δωσουν – και απλοχερα μας παρεχουν – ειναι καπως διαφορετικο απο τις επιθυμιες μας. Ακομα κι αν, κι ισως κι επειδη, ουτε εμεις ειμαστε ακριβως ετσι οπως θα θελαμε. Τι πειραζει ομως..

Καποιοι απο εμας δεν πιστευουμε στη γεννηση. Καποιοι ισως δεν πιστευουμε καν σε τιποτα. Παρ’ολα αυτα, ισως εξαιτειας των παγανιστικων μας καταβολων, του συλλογικου μας υποσυνειδητου, η του κοινωνικου και επικοινωνιακου brainwashing που εχουμε υποστει... η γιορτη δεν παυει να μας αγγιζει, με την υποσχεση για tidings of comfort and joy.

Και τελικα, ακομα και αν τα ειρωνευομαστε, ακομα και αν τα βρισκουμε υπερβολικα γλυκερα και τεχνικολορ για τα γουστα μας, ακομα και αν προσποιουμαστε οτι εμας δεν μας αφορουν, και εκνευριζομαστε τρελλα με οσους και ο,τι επιμενουν με καθε τροπο να μας τα θυμιζουν...

"Christmas" is all around us…

Καιρος να κανουμε τον απολογισμο μας, να μετρησουμε κερδη και απωλειες. Να απαριθμησουμε τις στιγμες και τους ανθρωπους που μας δινουνε κουραγιο να συνεχιζουμε να προχωραμε. Να χαμογελασουμε με τις χαρες, να αφησουμε πισω μας τις λυπες. Να ξεσκονισουμε το κουραγιο μας. Να γιορτασουμε για οσα ειμαστε και οσα εχουμε. Να κρατησουμε εστω νοερα το χερι των δικων μας ανθρωπων. Και να ξεκινησουμε για τα καινουρια – τα καλυτερα, ελπιζουμε! - που μας περιμενουν.

Με ολη μου την αγαπη.

Meeeeeerry Xmas folks!:-)

In white

2010-12-02T14:04:00.005Z

Ξυπνησα με μια αισθηση ηρεμιας. Εξω ολα ειναι λευκα και ησυχα. Οσο πινω τον καφε μου, χαζευω δυο σκυλακια και ενα κοριτσακι στα ροζ να παιζουνε γεματα χαρα στο παρκακι απεναντι.

Το Gatwick θα μεινει κλειστο μεχρι και αυριο. Το λεω στο **νο, που εχει ακυρωσει και αυτος την πτηση για Θεσσαλονικη. Μου γκρινιαζει. Ειχε κανει προγραμμα,που θα πηγαιναμε βολτες στη Θεσσαλονικη, στο ξενοδοχειο απεναντι απο την πλατεια Αριστοτελους των παιδικων μου χρονων θα μας δινανε δωματιο με θεα τη θαλασσα μου λεει. Θα παει ετσι κι αλλοιως το αλλο Σ/Κ, χωρις εμενα, για δουλεια. Δεν πειραζει, του λεω. Μη γρινιαζεις, τι ωφελει, δεν ηταν γραφτο μου. Του χρονου μου λεει, αν.(Αν, του λεω).

Ανεβαινω προς τη High Street, να ανεφοδιαστω. Ψιλοχιονιζει. Ολα ειναι ησυχα. Ο κοσμος περπαταει αργα πανω στα παγωμενα πεζοδρομια. Το χιονι φερνει αυτη την ευλογια στην πολη, ολα να κινουνται με αργο ρυθμο. Ανακουφιζει αυτο το διαλειμμα, που ο κοσμος το αποδεχεται μοιρολατρικα - δεν μπορεις να κανεις τπτ αλλο, δε χρειαζεται ουτε να δικαιολογηθεις, ουτε να αισθανθεις ενοχες που σταματας το τρεξιμο, αυτο ειναι πανω απο εσενα. Στο δρομο ριχνουν αλατι. Βλεπω μερικα ζευγαρια ηλικιωμενων με χοντρες μποτες να περπατανε με μικρα βηματα, κρατωντας ο ενας τον αλλο σα να εινια το πολυτιμοτερο πραγμα που εχουν. Στο καναλι τα καραβοσπιτα ειναι και αυτα χιονισμενα.

Στο ανοιγμα του εμπορικου κεντρου, 5-6 μαυρουληδες με αγιοβασιλιτικα σκουφια τραγουδανε με γουστο το Jingle Bells κραδαινοντας τους κουβαδες του ερανου. Πρεπει να αρχισανε το τραγουδι προσφατα, οι κουβαδες εχουνε ακομα ελαχιστα κερματα, μαντευω απο το κροταλισμα που κανουν. Τους χαζευω μαζι με κατι παιδακια, παω ριχνω τη λιρα μου, Merry Christmas, μου λενε και εγω τους χαμογελαω.

Γυριζω, φτιαχω μια σουπα (miso paste, chinese mushrooms, noodles, πρασιναδες, soya curd και σολωμος, ολα organic). Παιρνω το **νο, δεν απανταει. Φτιαχνω το αγαπημενο μου banana bread σε πιο light εκδοχη , δηλαδη με περισσοτερες μπανανες και μισο αλευρι μισο oats. Ξαναπαιρνω το **νο, που δεν απαντα. δοκιμαζω δυο φορεματα που θα επαιρνα μαζι μου στη Θεσσαλονικη, μου αρεσει η εικονα στον καθρεφτη. Ο **νος με παιρνει πισω σε 10 λεπτα.

Και απο το πουθενα (ισως οχι και τοσο, απο το δρομο κρατιεμαι) παταω τα κλαματα στο τηλεφωνο. Γιατι δε θα παω (μαζι του) Θεσσαλονικη. Γιατι οι φιλες μου που με περιμεναν εκει ειχαν παρει αδεια για αυριο να παμε για καφεδες, ειχαν κλεισει για αποψε ωραια μερη, και δεν θα τις δω. Γιατι η πιτσιρικα της μιας εχει κρατησει ενα μπαλλονι που της πηρα πριν κατι χρονια, και θελει, μου ειπε στο τηλεφωνο, να ερθει εδω να με παρει. Γιατι το χτεσινο - "σιγα, μονο 2 βδομαδες μεχρι να τον ξαναδω" σημερα εχει γινει "ΔΥΟ ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΒΔΟΜΑΔΕΣ μεχρι να τον ξαναδω? :-(".

Ο καλος μου μου τη λεει - επρεπε να προαπσαθησεις να ερθεις απο Αθηνα-, με παρηγορει - θα παμε, καλα να ειμαστε το Μαρτη, εχει αλλη εκδηλωση που πρεπει να παει-, γελαει τρυφερα που με ακουει να κλαιω και να ρουφαω τη μυτη μου, σα παιδακι που του εσκασε το μπαλλονι. Μου ψιλοπερναει. Θα με ξαναπαρει μετα, μου λεει.

Εξω παλι χιονιζει. Baby, it's cold outside. Εδω μεσα ομως ειναι ζεστα. Το banana bread ψηνεται και μου σπαει τη μυτη. Το δεντρακι μου στολισμενο φωτιζει το καθιστικο μου. Δυο βδομαδες μονο μεχρι να φυγω για τα Χριστουγεννα. :-)

@#$%^&@$#$@!!!

2010-12-01T09:56:00.008Z

Χθες, απο το παραθυρο του γραφειου μου στο Queen Square εβλεπα ολη μερα αυτο:

Οχι, η φωτο δεν ειναι θολη για "καλλιτεχνικους" λογους η απο (εντελως)ατζαμοσυνη, αλλα γιατι χιονιζε. Καρυδια!

Σημερα το πρωι, απο το μπαλκονι μου, ζωνη 1 καρακεντρο Λονδινου, βλεπω αυτο:¨

Η γκρινια μου εχει να κανει με αυτο (αυριο πρωι θα πετουσα Θεσσαλονικη):

"09:30 Important passenger advice
Due to severe weather conditions, there are currently no departing and arriving flights at Gatwick. The runway will remain closed until at least 06:00 Thursday 2nd December. Passengers should not set out for the airport and should check directly with their airline for the latest information.

Follow us on Twitter for the latest updates. "

:-(

UPDATE
http://www.bbc.co.uk/news/uk-11885865
Το BBC news εχει ενα απιστευτο, καταλευκο βιντεο του Gatwick. (sad, but it's very pretty!)

There is always a but. And that's fine. As long as it doesn't come and bite you on the butt..

2010-11-28T10:55:00.003Z

Σημερα ειναι μια απο εκεινα τις Κυριακατικα πρωινα που θες (θελω) να μοιραστεις με καποιον. Εχω ηδη παρει 3 φορες τηλ τον **νο. Και ειναι μολις μια ωρα που ξυπνησα. Πυζαμες, καφες, internet shopping, αρωματικα κερια (ενα vanilla cinnamon,ενα pomander της diptyque), σε λιγο θα πλακωσω τα mince pies. Το σπιτι ειναι ζεστο και μυριζει ομορφα. Εξω, παρα τον αναιμικο ηλιο κανει κρρρρρρυο. Για πρωτη φορα το παρκακι απεναντι ειναι αδειο απο παιδακια, αλλα ισως οι μαμαδες να προτιμησαν να τα πανε βολτα στο winter wonderland. Χτες το βραδυ, οταν περασαμε αργα με το αυτοκινητο απ εξω απο το Hyde Park, τα δεντρα του ηταν φωτισμενα με κοκκινα φωτακια.

Την Παρασκευη το πρωι καναμε ενα meeting απολογισμου στη δουλεια. Το Μαστερ μας μετακομισε σε καινουριο ινστιτουτο 2 χρονια πριν. Κακο timing, οπως αποδειχθηκε εκ των υστερων, γιατι συνεπεσε με το εδω recession και την προσπαθεια του Πανεπιστημιου - του 5ου καλυτερου στον κοσμο- να κανει οικονομιες. Οχι απο τους δικους μας μισθους - ειμαστε υπερεξιδεικευμενοι γιατροι, φερνουμε χαρη στο ονομα μας φοιτητες, ασθενεις και ερευνητικο εισοδημα, δε συμφερει το πανεπιστημιο να μας χασει- αλλα περικοπτοντας ωρες διδασκαλιας (κανουμε ταυτοχρονο teaching σε πτυχιακους και μεταπτυχιακους διαφορετικων επιπεδων) και μειωνοντας οσο γινεται τα εξοδα και τις θεσεις του administration. Φυσικα, εχει γινει ενα χαος. Η καθηγητρια πηρε πρωιμη συνταξη γιατι απηυδησε, εγω ανελαβα απο το Σεπτεμβρη να διευθυνω το course, χωρις εξτρα εσοδα φυσικα (αλλα αυτο δε με νοιαζει), και προσπαθω εκτοτε να συμαξεψω τα ασυμαζευτα, και να αντιστεκομαι στον πειρασμο να τραβαω τα μαλια μου. Τεσπα, να μην το κουραζω, συζητησαμε και αποφασισαμε καποια μετρα (που εδω κ 2 χρονια ζητουσαμε ως απαραιτητα), βαλαμε καποια deadlines, ιδωμεν. Εφυγα κουρασμενη και σχετικα απηυδισμενη, γιατι οσο σκληρα και να δουλεψεις, οσο ικανος και να εισαι, καποια πραγματα δεν εξαρτωνται μονο απο εσενα, αλλα εγω παιρνω σοβαρα τις ευθυνες μου. Πηρα το λεωφορειο να κατεβω να παρω καποια ακομα δωρακια. Την Πεμπτη πηγαινω Θεσσαλονικη οπου μεγαλωσα, εχω ηδη παρει τα δωρα για τα 4 παιδια των 2 κολλητων φιλεναδων μου (φιλες απο 3 χρονων με τη μια, απο 12 χρονων με την αλλη), ηθελα καποια ακομα για ανθρωπους εδω. Μια σταση πριν να κατεβω, το λεωφορειο σταματα αποτομα, πετιομαστε μπροστα στα καθισματα. Σε 3 λεπτα ειμαι γονατισμενη στην ακρη της Oxford street, διπλα μου αλλες 2 κυριες (ειναι μου λενε νοσοκομες), και ενας νεαρος καθισμενος στο δρομο που κρατα το κεφαλι της 20χρονης κοπελλας που χτυπησε το λεωφορειο μας. Αυτη κανει σπασμους, τη γυρναμε στο recovery position (φοβαμαι μηπως χτυπησε τη σπονδυλικη της στηλη και της κανουμε κι αλλη ζημια), σε 3-4 λεπτα αρχιζει να ανακτα τις αισθησεις της, της ζηταω να ανοιξει τα ματια της, προσπαθει (τα βλεφαρα της ειναι μελανιασμενα, εχει αιμα στη μυτη, σκεφτομαι πως εκανε καταγμα και στα ηθμοειδη), της ζητω να μου σφιξει το δαχτυλο με το χερι της, το κανει, κουναει λιγο τα ποδια της. Εχουν ερθει σε dt 2 αστυνομικοι και φτανει και ενας τυπος των πρωτων βοηθειων. Φευγω. (Ολο το Σ/Κ αναρωτιεμαι αν η κοπελλα κατεβηκε κι αυτη να αγορασει δωρα, αν ετρεξε στο δρομο γιατι ηταν πιεσμενη απο τη δουλεια της, αν ειχε μετα να παει σε παρτυ, και πως θα περασει αυτα τα Χριστουγεννα). Συνερχομαι, παιορνω τηλ το **νο, παιρνω τα δωρα μου, χαμογελαω σε οποιον με εξυπηρετει, δινω τη σειρα μου αγογγυστα. The important things in life is life.
Χτες το βραδυ με πηραν η Μα και ο Πα να παμε στο σπτι της Α και του L, ενα μικρο παρτυ για τα Χριστουγεννα. Φορεσα το μαυρο φορεμα με τα μεγαλα τετραγωνα μαυρα sequins που ειναι κλειστο μπροστα αλλα εχει ανοιχτη ολοκληρη την πλατη, μαυρο διαφανο καλτσον με ραφη, ψηλα τακουνια, σκουρο κραγιον. Η διαδρομη απο το Angel στο Earl's Court ηταν σχεδον ολη χριστουγεννιατικα φωταγωγημενη, ειχε πολυ κινηση, λεγαμε αστεια μεχρι να φτασουμε, εδωσα στη Μα το δωρο της γαι τα γενεθλια της (στις 30.12, αλλα να παει να το αλλαξει αν θελει πριν τις εκπτωσεις), καθαριζα συνεχεια το παραθυρο που αχνιζε απο το κρυο, να βλεπω εξω τη φωτισμενη πολη. Η Α και ο L ειχαν στειλει τα παιδια στο σπιτι της nanny, ειχαν εναν πλουσιο μπουφε (τα μισα αγορασμενα απο το delicatessen του Harrods, η Α που ειναι πλαστικος εκανε ιατρειο μεχρι αργα το μεσημερι του Σαβατου). Ηταν ομορφα. Κυτουσα τα προσωπα των παρευρισκομενων, καλοφτιαγμενα, μορφωμενα, καλλιεργημενα ατομα. Ο καθενας μας με τα προσωπικα του ζορια και αγωνες, οι 9 απο τους 10 παρευρισκομενους δουλευουμε, και για τους 4-5 που ξερω πιο καλα, δουλευουμε με εξουθενωτικα ωραρια, τιποτα δε βρηκαμε ετοιμο, εμεις φτιαξαμε εδω οτι εχουμε και χαιρομαστε. Αλλα κανενα προσωπο δεν ειχε εκφραση απογοητευσης, resentment, ματαιωσης η απελπισιας. Τους εδω ορους του παιχνιδιου τους επιλεξαμε, τους αποδεχομαστε, ξερουμε οτι εχουμε κι αλλες επιλογες, εχουμε πιστη σε καποιους θεσμους, η την πεποιθηση οτι μπορουμε καποια πραγματα να τα αλλαξουμε, εχουμε ονειρα και ελπιδα. Με αυτην κυριως την εννοια, ειμαστε privileged.
Γυρισαμε, ιδια διαδρομη, στις 1 η ωρα, ειχε παλι πολυ κινηση (με τη Μα κυτουσαμε την κινηση με απορια, ακομα και τα Σ/Κ εμεις κοιμομαστε απο τις 10-11, σπανιοτατα βγαινουμε, αναρωτιομαστε εμεις που ζουμε, σιγουρα σε αλλη διασταση, αποφασισαμε). Εξω απο το Harrods ο δρομος κλειστος, αλλαζανε νομιζω τη διακοσμηση στην προσοψη του κτιριου, οι πολυ ομορφες χριστουγεννιατικες βιτρινες στο Harvey Nicholls που ηθελα να ξαναχαζεψω στην επιστροφη ειχαν τα φωτα σβηστα, αναρωτηθηκαμε αν το κανανε για οικονομια. Στις 2 το πρωι η Μα μου εστειλε μηνυμα οτι της αρεσε πολυ το δωρο της και με αγαπα πολυ. Σημερα ξυπνησα στις 10, πηρα ενα ζευγαρι γουνινες μποτες και ακομα ενα ψιλοβαβαβουμ/ψιλοχαλαρο φορεμα. Δε χειριζομαι καλα τις συναισθηματικες μου αναγκες και τις ανασφαλειες μου αυτον τον καιρο, και παραξοδευω. Θα κατεληγα αυτο το παραληρηματικο ποστ με τη συνηθισμενη μου επωδο - φοβαμαι!- αλλα η αληθεια ειναι οτι ο φοβος σχεδον παντα στο τελος εμενα με κινητοποιει, και ειναι πιο ειλικρινες να καταληξω με αυτο που ειναι το πιο κυριαρχο συναισθημα μεσα μου αυτη την εποχη: Ελπιζω.

stir up Sunday

2010-11-21T19:02:00.010Z

"Today is traditionally the day to make your Christmas pudding!"
......

Ηρθε στο τελος μιας πολυ δυσκολης, πιεστικης εβδομαδας. Αλλα το βραδυ της Πεμπτης οταν εφτασε, το σπιτι μυριζε φρεσκοψημενη παστα φλωρα με μουρα . Του αρεσε πολυ το γλυκο, βρηκε πως εφτιαξα πολυ ομορφα το χριστουγεννιατικο δεντρακι μου. Του ελειψα νομιζω. :-)
Μιση ωρα αφοτου εφτασε πηραμε ταξι για το Loungelover, να βρουμε τον Ε, που ειχε ερθει απο Κινα και θα πετουσε την επομενη μερα Λωζανη.
- I wonder if our friend is already in there, ειπα στην υποδοχη.
- What does he look like?
- He is a tall big guy.
Οχι, δεν ηταν εκει, αλλα μολις εφτασε τον εφεραν με σιγουρια στο τραπεζι μας.
Πληθωρικος, κοφτερα πανεξυπνος και μεγαλοπρεπης , ο Ε ειναι απο τους φιλους του **νου που ακομα ελαχιστα γνωριζω, αλλα διαισθανομαι οτι θα επελεγα να τον κανω δικο μου, κοντινο φιλο. Η κουβεντα καλυψε γεωγραφικα το μεγαλυτερο τμημα της υδρογειου. Ο Ε ταξιδευει για τη δουλεια του σε ολο τον κοσμο, και η ματια του ειναι διορατικη για τα κοινωνικοπολιτικα τεκταινομενα. Ξεχασα να νυσταξω. Στις 12 σταματησανε να σερβιρουνε ποτα, φυγαμε στις 12.30.
.................
Δειπνο για τρεις, στο Yauatcha Παρασκευη βραδυ. Καθαρισαμε 6 καλαθακια dim sum, 1 fried rice, μια σουπα (για το **νο), 3 μπουκαλια σακε και 1 επιδορπιο μεσα σε λιγοτερο απο 1 ωρα. Πεινουσαμε, τα πιατα ερχοντουσαν γρηγορα, τρωγαμε γρηγορα, μιλουσαμε γρηγορα - the London dinner experience , I guess. Καλαισθητο περιβαλλον,trendy κοσμος, ιδιαιτερα ευγεστο φαγητο, ειχε σε ολα δικιο ο Π . (Ευτυχως για τους επισκεπτες μου, μπορει εγω να μην πολυβγαινω στο Λονδινο, αλλα εχω φιλους που μου κανουνε τις καλυτερες προτασεις).
Βολτα μετα οι δυο μας στη φωταγωγημενη πολη, η Δε προφασιστηκε κουραση η γλυκεια μου, για να μας αφησει μονους μας. Τα στολιδια στους δρομους ειναι τα περσινα, αλλα μου φανηκαν πανεμορφα.
....................

Το οδοιπορικο του Σαβατου ξεκινησε με βολτα στο Spitafields που πρωινιατικα ηταν αδειο. Το παζαρι ειναι την Κυριακη, αλλα μπηκαμε σε ενα μαγαζακι που αγαπαω και πηρε ομορφα δωρακια. Στη Brick Lane που μου θυμιζει Βερολινο, εψαξα κατι μαγαζια στην Cheshire street. Ιδιαιτερα, χειροποιητα αντικειμενα, και αρτιστικοι χωροι, ειτε σπαρτιατικα λιτοι, ειτε εκκεντρικα υπερφωρτωμενοι. Χαζεψαμε ενα πολυεθνικο food court που ηταν ακομα νωρις για να τιμησουμε. Οι μυρωδιες μας σπασανε τη μυτη, αλλα πιο πολυ ζηλεψα το mulled wine που ακομα δεν ηταν ετοιμο να δοκιμασουμε. Το tea house διπλα σε κατι stalls που δεν καθησαμε ειχε ετεροκλητες, φθαρμενες, βελουδινες πολυθρονες, γυμνο δαπεδο, θεατρικα ντυμενη πελατεια, και κατι καιηκ που τα διαφημιζανε για βιολογικα και φαινοντουσαν απαιχτα.

Με tube στη Bond Street, στο υπογειο του Selfridges. Ο **νος πηρε ακομα 1-2 δωρακια, εγω τσεκαρα ξανα αλλα δεν πηρα χριστουγεννιατικα στολιδια. Με τα ποδια στην Conduit Street,ενα γρηγορο μεσημεριανο με σουσι στο Itsu κατω απο τη Vogue.
Χαζεμα στο Liberty, και μετα Carnaby street. Διαλεξαμε μαζι ακομα μερικα δωρακια στο πολυχρωμο Pylones, βγαινοντας το μονο που ελειπε του **νου ηταν το ασπροκοκκινο σκουφι για να κανει πειστικα τον Αη Βασιλη.

Με τα ποδια στα δρομακια του Soho. Χαζευουμε μαζι με αλλους εναν ημιγυμνος μαυρομε αγιοβασιλιτικο σκουφι , bumfloss slip, μαυρες πανυψηλες Louboutin και τα πιο καλιγραμμα και θηλυκα ποδια που εχω δει σε ανδρα η σε γυναικα, που περιδιαβαινει το δρομο, τουρλωνοντας με ναζι τις καμπυλες του, για εναν Ιταλο φωτογραφο. Η ατμοσφαιρα ειναι γιορτινη, ο κοσμος ξεχυλιζει τα μπαρ και τα εστιατορια, το μερος εχει πολλη ζωη. Εχω αρχισει να κουραζομαι, ο **νος ρουφαει την ενεργεια του χωρου, οχι, δεν ειναι ακομα κουρασμενος.

Στην κεντρικη πλατεια του Covent garden σταματαμε να ακουσουμε 5 υπαιθριους μουσικους να παιζουν τις 4 εποχες του Vivaldi. Παιρνουμε μετα απο ωρα το 38 για Islington. Περπαταμε στη High Street απο το Islington Green μεχρι το Islington Town Hall. Ενθουσιαζεται με το Almeida, με τα μαγαζακια που συνανταμε στο δρομο, παιρνουμε ακομα ενα πολυ ιδιαιτερο δωρο, για την κολλητη του, τσεκαρει που θα παμε να καθησουμε αμα ξαναρθει Λονδινο. Ανεφοδιαζομαστε στο Otttolengui. Καταληγουμε στο σπιτι. Κοκκινο κρασι, τυρια,chorizo και σαλατες, και τα φωτακια στο χριστουγεννιατικο δεντρο να αναβοσβηνουν.
.................
Το πρωι φευγει αφου μου υποσχεθει οτι μολις με παραλαβει απο το αεροδρομιο τα Χριστουγεννα στην Αθηνα, θα παμε μαζι να αγορασουμε τα κλαδια που θα στολισω σπιτι του το ιδιο βρδυ, ενω αυτος θα βλεπει το ποδοσφαιρο.

Xmas countdown

2010-11-18T18:07:00.005Z

επαναλαμβανομαι, το ξερω, αλλα δε βρηκα τπτ που να μου αρεσει οσο τα twisted willows για στολισμα στο σπιτι μου

η συλλογη μου με τα χρωματιστα κουτια, αυξανεται και πληθυνεται

(δε φαινεται καλα γμτ) στολισα και τα υφασματινα λουλουδια μου με φωτακια και 2-3 στολιδια - θα παω αυριο να βρω μερικα ακομα πουλακια και πεταλουδιτσες ν αβαλω επανω.... και θα ειμαι σχεδον ετοιμη!
:-)

Ελλας θα πει?

2010-11-17T19:50:00.001Z

...αλλοιμονο?

Τα σχολια δικα σας.
( seen in Huffington post
http://www.huffingtonpost.com/2010/11/14/10-centuries-in-5-minutes-video-europe-map-history-_n_783309.html
downloaded from youtube)

(I am soooo depressed :-(

excommunicado@f*ckbook.com

2010-11-15T21:40:00.002Z

Αυτη τη στιγμη, εχω 4 κυρια email δουλειας, τα οποια χρησιμοποιω (δλδ τσεκαρω τουλαχιστον 10 φορες ημερησιως το καθενα), συν ενα προσωπικο με ψευδωνυμο συν αλλο ενα προσωπικο με ψευδωνυμο που τοχω να βρισκεται, συν αλλο ενα στο κανονικο μου ονομα που ποτε δε χρησιμοποιησα (ηρθε με τη συνδεση τηλεφωνου), συν αλλα δυο δουλειας που ποτε δε χρησιμοποιησα (αλλα καποιοι με ψαχνουν σε αυτα).
Εχω, επισης, i-phone, ενα ακομα κινητο για την Ελλαδα, λογαριασμο με ψευτικο ονομα στο f*ckbook (ναι, μονο για να τσεκαρω, οχι, δεν εχω κανει φιλους, ναι, εχω στειλει μηνυματα) 2 λογαριασμους στο skype, και το παρον blog/αυτολογοκριμενο ημερολογιο.

Σιγουρα ομως δεν εχω τοσο πολλα πραγματα να πω που να εξαντλησω ολα αυτα τα μεσα. Περναω ενα πολυ μεγαλο μερος του χρονου μου να κανω delete αχρηστα mail. Καποιες φορες εκνευριζομαι με mail φιλων - λαμβανω πανω απο 100 την ημερα, προτιμω χιλιες φορες να μου τηλεφωνουν. Τα sms μου περιοριζονται η σε απολυτως επαγγελματικα, σε καποιες αναγκαιες οδηγιες/διευθυνσεις, η σε απολυτως προσωπικα. Δεν εχω κρατησει κανενα sms και κανενα mail που εχω παρει η στειλει, να μου θυμιζει οτιδηποτε η οποιονδηποτε.

Με συγκινει βεβαια η σκεψη οτι γραφοντας εδω, διαβαζοντας, εχοντας το i-phone μαζι μου κουβαλαω παντου μαζι μου το μικρο-μεγαλο-προσωπικο κοινωνικο μου πλεγμα. (Κ ακριβως αυτη τη στιγμη που γραφω, ηρθε επιβεβαιωτικα sms απο πολυ αγαπημενο προσωπο. καλως τον, και τα φιλια μου αμα το δεις στον Σαββα! ;-p ). Αλλα δεν μπορω να μη σκεφτομαι. Τοσο πολλα εξελιγμενα μεσα επικοινωνιας, τοσο ολοενα και πιο ευκολο να κοινοποιησεις αυτο που θες να πεις. Αλλα κανενα βελτιωμενο εγχειριδιο να σου μαθει με ευκολια να βρεις τι ακριβως θες να πεις και γιατι θες να το πεις, και πως να το πεις καλυτερα.

Το θεωρω απολυτα ειρωνικο οτι ο δημιουργος ενος απο τα μεγαλυτερα συστηματα επικοινωνιας των ημερων μας, και εξαγγελτης ενος "βελτιωμενου" συστηματος μηνυματοδοτησης σημερα, ειναι ενα ατομο με περιορισμενες μαλλον επικοινωνιακες δυνατοτητες ο ιδιος -εννοω ουσιαστικης επικοινωνια με τους γυρω του.

Over and out, i'm logging out. goodnight guys.

je suis κουρασμενη..

2010-11-12T13:19:00.010Z

Γιατι το fatiguée μου βγαζει (για καποιο λογο) εικονα ηρωιδας του Maupassant, ενω το κουρασμενη μου κανει λιγοτερο ρομαντικο, ασε που στην πραγματικοτητα εννοω καταπονημενη.
Αμα σταματαω το τρεξιμο, με ρουφα η κουραση. Σημερα δεν εχω κουραγιο για τπτ. Απειρες ωρες υπνου, ονειρα με τα ματια ανοιχτα, χαζεμα σε ιντερνετ και περιοδικα. Πυζαμες (ασπρες με μαυρα αστερακια) και μαλακες μπαλλαρινες στα ποδια (οτι με ακουμπαει πρεπει να ειναι μαλακο). Καφεδες και αρωματικα τσαγια με το κιλο, μπισκοτακια με peanuts (εφαγα 5-6 μαζεμενα και τωρα ανακατευομαι). Ανεβαλα οτι μπορει να αναβληθει ως τη Δευτερα , αλλα θα πρεπει να το ετοιμασω αυριο και μεθαυριο.

Χτες και προχτες κατεβηκα κατω στα μαγαζια, Selfridges κ Harvey Nicks. Το Λονδινο ειναι παλι φωταγωγημενο για Χριστουγεννα, με τα περσινα στολιδια (ναι, και εδω υπαρχει κριση). Πηρα ενα κολλητο camel φορεμα-βαβαβουμ, που ταιριαζει με το βαθυ κοκκινο κραγιον μου και φωναζει - look at me. Eνα λευκο/γκρι t-shirt SportMax με στολιδια,που εχει ηδη τσακωθει με το βαθυκοκινο κραγιον μου , που του αφησε για τιμωρια ενα σημαδι στο ανοιγμα του λαιμου, αλλα θα τα παει νομιζω μια χαρα με το στενο τζην μου και τις μαυρες μποτες μου. Το t-shirt ψιθυριζει - who cares cara, life's too short.

Πηρα επισης δυο ζευγαρια μαλακες, χρωματιστες μπαλλαρινες. Αυτες ευτυχως δεν λενε τιποτα, απλα μου αγκαλιαζουνε τις πατουσες. Τελος, πηρα και δυο κασκολοεσαρπες, μια αχνα μωβ, μια πορτοκαλοchaumon, αυτες ζουν τον ερωτα τους κρυμμενες στο συρταρι μου, αναρωτιεμαι μηπως να τις φοραω κα τις δυο μαζι, νομιζω θα στεναχωρεθουν αμα εστω και για λιγο τις χωρισω.

Ψαχνω παλι να βρω τα twisted willows που θα στολισω οπως παντα για Χριστουγεννα. Ο ανθοπωλης μου δεν εφερε ακομα, και σκεφτομαι να κατεβω Κυριακη στο Columbia Road flower market. Θα βρεχει βεβαια, και θα προτιμουσα να κανω τη βολτα με τον **νο το αλλο Σ/Κ, αλλα φευγει νωρις την Κυριακη και δεν θα προλαβουμε.

Ευτυχως, ερχονται Χριστουγεννα.

Το λουμπαγκο, ενα παρτυ, και οι ασκησεις ζεν μιας αναρχζοαυτονομης controlfreak.

2010-11-09T19:24:00.006Z

-Μγρμφ..μεση..γρμφφ..
-μμμμμ...

Ειναι Σαβατο πρωι, ειμαι κατω απο το παπλωμα με το αυτι καπακωμενο με το μαξιλαρι , ο καλος μου παει διωρο κιολας που εχει σηκωθει. Προτιθεμαι να το μεσημεριασω διοτι νυσταζω τρελλα, και το χουζουρεμα το Σ/Κ ειναι δικαιωμα ιερο και απαραβατο. Ο καλος μου εχει μπει στο υπνοδωματιο και προσπαθει να μου πει κατι με σιγανη φωνη. Δεν ακουω τι λεει και τον αγνοω, ελπιζοντας οτι θα φυγει. Αλλα αυτος επιμενει.

-..μεση μου..μωρο μου..κουνηθω.
- Μμμμμμ????
- ΕΚΑΝΑ ΜΙΑ ΑΠΟΤΟΜΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΠΙΑΣΤΗΚΕ Η ΜΕΣΗ ΜΟΥ ΜΩΡΟ ΜΟΥ! ΠΟΝΑΩ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΙΝΗΘΩ!

Διαπιστωνω οτι τααντανακλαστικα της ιατρικης εφημεριας εξακολουθουν να ειναι ισχυρα. Σε χρονο dT εχω πεταχτει απο το κρεβατι, τον εχω βοηθησει να ξαπλωσει (κινειται μονοκοματος), τον πιεζω να δω που ποναει(την τυφλα μου απο ορθοπεδικα). Μετα απο μερικα απεγνωσμενα πλην ακαρπα τηλεφωνηματα σε φιλους που μενουν κοντα προς αναζητηση Voltaren, σαλπαρω για το κοντινοτερο εφημερευον φαρμακειο, ευτυχως στους 2 δρομους πιο κατω.Και αφου του δωσω τα χαπακια και του βαλω αλοιφες μπλαστρια και λοιπα γιατροσοφια, ο καλος μου ψιλοσυνερχεται, δηλαδη δεν ποναει υπερβολικα αμα ειναι ακινητος.

Και εκει αρχιζει ο δικος μου γολγοθας. Αχ, παλιοπλανητες αναδρομοι. Διοτι το βραδυ κανουμε ενα μικρο τραπεζι σε κολλητους του φιλους , για να γιορτασουμε τα επερχομενα γενεθλια του **νου. Εχουμε προσυμφωνησει οτι θα ειμαστε λιτοι και απεριττοι, με προμαγειρεμενα ειδη που απαιτουν ελαχιστη προετοιμασια, οι φιλοι θα περιοριστουν σε 5-6, και το σπιτι θα εχει προετοιμαστει απο την κυρια που καθαριζει για να δεχτει κοσμο. Αλλα οπως ειναι αναμενομενο, οι φιλοι μαζι με εμας εχουν φτασει αισιως τους 13. Τα φαγια θελουν ψησιμο/προετοιμασια/ στησιμο σε πιατελες. Και το κυριοτερο, το σπιτι ειναι μεν πεντακαθαρο, αλλα δεν ειναι καθολου ετοιμο να δεχτει κοσμο.

Ο καλος μου ειναι μαζωχτρας και απλωστρας. Και εχει καταφερει να γεμισει ολες τις δυνητικα επικαλυψιμες επιφανειες στα 123 τετραγωνικα του διαμερισματος του με πολυποικιλα ως επι το πλειστον καλογουστα μικρο/μεγαλοαντικειμενα, μπιμπελο, καρτες και φωτογραφιες. Που οταν πρωτομπηκα στο σπιτι του με ενθουσιασαν, γιατι μπορεις να τα χαζευεις με τις ωρες, και να φτιαχνεις ιστοριες για την πολυχρωμη και πολυταραχη ζωη του ιδιοκτητη τους. Αλλα πριν απο μια γιορτη - Hοuston, we gotta problem.

Στο επομενο διωρο εκανα ασκησεις υπερτατης υπεμονης - ο καλος μου να μου δινει εντολες για το που πρεπει να παει τι και με ποιον ακριβως τροπο και εγω να υπακουω διοτι αρρωστος ανθρωπος και δικο του το σπιτι, και να αντιστεκομαι σθεναρα στον πειρασμο να πεταξω τα παντα σε ενα δωματιο πισω απο μια κλειστη πορτα, να τον δεσω ακινητοποιημενο στο κρεβατι του να μη κουνιεται που ποναει και να το σκασω αλαλαζοντας για καφε προς Κολωνακι. Τυατοχρονα με επαναλαμβομενες ασκησεις αναπνοης και ομ εις τη νιοστη δυναμη, μεσα στο επομενο τριωρο εβαλα το κρεας στο φουρνο, εβρασα εκοψα και αλειψα πατατες, εκοψα και εστρωσα τυρια/κριτσινια/ψωμακια στις πιατελες, εστησα μπουφε με πιατοποτηρομαχαιροπηρουνα, τακτοποιησα ολο το σπιτι, βρηκα τασακια, εβαλα κρασια να παγωνουνε στο ψυγειο, λουστηκα, χτενιστηκα, βαφτηκα ντυθηκα, τον βοηθησα να βαλει τις καλτσες του (πονουσε) και τον εβαλα με το ζορι να παλουκωθει σε μια πολυθρονα. Και τον επεισα να παραμεινει ακινητος, διοτι παρα τον πονο του ειχε τον ακαθιστο, με τη φοβερα οτι αμα δεν με ακουσει , την επομενη μερα αμα μου παραπονιοτανε πως ποναει θα τον παρατουσα στη μοιρα του και θα πηγαινα στη μαμα μου.

Να μην το κουραζω, το παρτυ πηγε πολυ καλα. Εγω ετρεχα με πατινια πανω στα τακουνια μου, οι φιλοι ειχαν την ευκαιρια να απολαυσουν το υπερθεαμα "το αναρχοαυτονομο controlfreak σε πολλαπλους ρολους νοσοκομας/μαγειρισας/δουλας/γκομενας/ κυρας" (ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ miscasting, πιστεψτε με, δεν τοχω καθολου μα καθολου η επιστημονισα). Η κυρια συζητηση της βραδιας ηταν βεβαια πως ακριβως επηλθε το λουμπαγκο. Δηλωνω αθωα, διοτι αμα συνεβη εγω κοιμομουνα. Οι φιλοι του με ευχαριστησανε φευγοντας - αρτος μετα θεαματος γαρ, ασε τις ανεξαντλητες δυνατοτητες για δημιουργικο κουτσομπολιο. Οταν μειναμε μονοι, και αφου ξανατακτοποιησα και καθαρισα το σπιτι στο τσακ μπαμ (σιχαινομαι να ξυπναω το πρωι και να χρειαζεται να συμαζεψω)ο καλος μου μου ειπε πως ειμαι μια τελεια οικοδεσποινα -ειναι καλος ανθρωπος λεμε και οχι αχαριστος. Εγω παλι συνειδητοποιησα οτι οι ασκησεις ζεν που εκανα στη διαρκεια ολοκληρης της ημερας μαλλον λειτουργησαν.
Ο **νος κατοπιν μου προτεινε να επαναλαβουμε τη βραδια τα Χριστουγεννα. Απλα γρυλλισα για απαντηση. Αφου δεν τον επνιξα οταν μου το ειπε, well, it must be love.

Επωδος - ΙΙΙ

2010-10-29T11:11:00.001+01:00

Και παλι Αθηνα.
Οι μερες εχουν περασει, μου μενουνε μονο 2 ακομα Σαβατοκυριακα πριν να γυρισω. Εχω δει το μωρο μονο μια φορα, τον αλητακο αλλη μια, τον Κομποθτα δυο, τον ΦελιπΦελοπ μια, τη Βαρβαρα μια, την Δεσποινα καμια.
Στο σπιτι του **νου, το μπανιο εχει γεμισει απο τα καλλυντικα μου, σκεφτεται να παρει ενα καινουριο ραφι να τα συμαζευω,του γρινιαζω να βαλει ιντερνετ (θα πηγαινω αλλοιως να μενω στους γονεις μου, τον φοβεριζω). Ψωνιζω, μαγειρευω και τακτοποιω με την ανεση νοικοκυρας πια στην κουζινα του.
Το προτελευταιο Σ/Κ εχουμε εισιτηρια Μυτιληνη. Θελω να μεινουμε σπιτι, να χαλαρωσουμε, απο την παραλλη βδομαδα θα τρεχω μονη μου και θα μου λειπεις, κουραστηκα να γνωριζω τοσο κοσμο, του λεω. Στεναχωριεται, σκεφτεται πως να ακυρωσουμε τα εισιτηρια. Η κυρια που του καθαριζει μου λεει πως οι φιλοι του αυτοι ειναι απο τους πιο παλιους, μαζι μεγαλωσανε, μας περιμενουνε πως και πως. Ο φιλος του εχει κανει μια μερα διακοπη σε ενα πολυ πιεσμενο προγραμμα για να μας δει που θα παμε. Μετανοιωνω, ντρεπομαι που ειμαι τοσο εγωιστρια, ετοιμαζω παλι τη βαλιτσα για να παμε - δεν εχω δει ποτε μου τη Μυτιληνη.
Το πρωι που ειναι να φυγουμε μας προλαβαινει μια αναχωρηση - η 88 χρονων μητερα της κολλητης του.
Αδειαζω τις βαλιτσες.
................................
Το Inception το ειδαμε στην Αθηναια μασουλωντας ξεροψημενα τυροπιτακια - το βρηκαμε οπτικα στυλιζαρισμενο, θεματικα και διεκπεραιωτικα απλοικο. Ο Τ εφυγε πριν τελειωσει η ταινια, εμεις μειναμε - μας παρελαβε μετα για διανομη κατ'οικον.
.............................
Σε ενα παρτυ σε ενα διαμερισμα στο Κολωνακι συνειδητοποιω οτι ζηλευω. Μιλαει με ενταση στην ομορφη κοπελλα απεναντι του, αυτη ανταποκρινεται. (Υποτιθεται οτι) την προοριζει για τον κολλητο του, που χωρισε προσφατα. Την προσκαλει να πανε ολοι μαζι σε μια εκδηλωση που θα γινει οταν εγω θα λειπω. Καποια στιγμη σηκωνομαι απο διπλα του και πηγαινω στην αλλη μερια του διαμερισματος.
Μου πιανει κουβεντα ενας νευρωδης 60ρης. Τα σηκωμενα ρεβερ , το διαφορετικο χρωμα παπουτσιων, ενα ασυνηθιστο τατουαζ σε ακομα πιο ασυνηθιστο σημειο, του δινουνε εικονα ενος Τεντεν επαναστατη. Η κοπελλα του ειναι μολις 23 χρονων, μου λεει πως παρολα αυτα, κλεισανε μαζι πανω απο 1 χρονο. Αρχιζει να μου εξηγει το μυστικο της επιτυχιας μιας πολυ επιτυχημενης τηλεοπτικης σειρας (του), οτι ο σκελετος της καθε ιστοριας εχει να κανει με αρχετυπα που κινητοποιουν σε ολους τις ιδιες εντονες συναισθηματικες αντιδρασεις. Ψιλοδιαφωνω, αλλα βρισκω ενδιαφεροντα αυτα που λεει. Τη σειρα τη χαζεψα αρκετα πρωινα αυτες τις μερες στην τηλεοραση, κι ας την σνομπαρω. Ο τροπος που την αποδομει με κανει να εκτιμησω την εξυπναδα του, αν και οχι απαραιτητα και το δημιουργημα του. Ο **νος ερχεται να με ψαξει σε μερικα λεπτα. Με πιανει διεκδικητικα απο τη μεση. Συνειδητοποιω οτι μαλλον με ζηλευει πιο πολυ απ'οτι εγω αυτον.
..............................
Τη μερα που φευγω, η διαθεση ειναι βαρεια.
.............................
Σε δυομιση εβδομαδες θα εχω ξαναγυρισει. Καφες το πρωι στο Πατρον με την Ευη, βολτα στο Κολωνακι, καφε με φιλους του, στον αδερφο του, τρωμε στο Altro με Θ*ακο και Λ*λαν, θα βρουμε τυχαια καποιους αλλους φιλους μου και αλλους δικους του, γυρναμε στο σπιτι αργα, ειμαι μες την καλη χαρα. Μου λειπει πολυ αυτη η κοινωνικοτητα στο Λονδινο, δεν εχω ουτε χρονο, ουτε κουραγιο, αλλα ουτε ειναι η ζωη εκει ετσι. Θα δουμε μαζι τα οπωροφορα της Αθηνας στο Αττικον. Χωμενοι στα κοκκινα καθισματα, κρατημενοι απο το χερι, χανομαστε μεσα στην ταινια, που δεν προσπαθει να μας κερδισει, και μας κερδιζει και για αυτον ακριβως τον λογο. Εχουμε χαιρετισει αρκετο κοσμο πριν, καποιους τους ξερω πια και εγω.
Αρχιζω να εχω την αισθηση πως ανηκω.
θα παμε μετα να φαμε σουβλακια στη Σκουφα, και μεχρι τις 2 στο παρτυ στο Ματαροα.

Θα ξαναφυγω.
(Δουλεια, Μαντσεστερ, δουλεια, Κρακοβια, δουλεια, δουλεια, πολλη δουλεια).
Θα τον ξαναβρω στην Πολη.
Θα ξαναφυγω.
..............
Η δουλεια ειναι πολλη και με ρουφαει- δυσκολα αποστασιοποιουμαι απο αρρωστους που εχουν αυξημενες αναγκες, απο τις αγωνιες των φοιτητων μου, ειμαι συνεχεια σε εγρηγορση να μη γινουν λαθη, στο τελος της ημερας αισθανομαι completely drained. Με ικανοποιει ομως, και την εχω ομως επιλεξει.
Η σχεση εξ αποστασεως επισης δεν ειναι ευκολη υποθεση, εκει που πλησιαζεσαι με τον αλλο ξαναφευγεις, η αποσταση μεγενθυνει παραπονα και ανασφαλειες που δεν θα εστεκαν ισως διαφορετικα. Αυτη ομως η σχεση με ικανοποιει και την εχω επιλεξει.
Δηλαδη, για να διατηρω τις ισορροπιες μου, εχω αναγκη να ξοδευομαι ενεργειακα και συναισθηματικα, να ερχομαι και να φευγω.
Τι δυσκολος ανθρωπος που ειμαι Θεε μου..
(Σαββατο πρωι, εχει ηλιο, δουλεψα flat out αυτη τη βδομαδα, πρεπει να δουλεψω και το Σ/Κ, ειμαι λιγο στις μαυρες μου αλλα αρχιζω να ανεβαινω..)

Πορος, Τζια,Χανια, - ΙΙ (αναδρομη).

2010-10-27T19:11:00.001+01:00

Πορος.
Το ταξι μας παιρνει νωρις, αλλα δεν γκρινιαζω καθολου για το χαμενο μου υπνο. Κραταω το χερι του καλου μου απο τη μια, το καπελλο μου απο την αλλη και αισθανομαι οπως οταν μας πηγαινανε εκδρομη με το σχολειο - ενθουσιασμος! Ειναι το τριτο Σαβατοκυριακο μου στην Ελλαδα, και το πρωτο που θα περασουμε μαζι σε νησι. Η Συγγρου δεν εχει κινηση, ο δρομος προς τον Πειραια καθολου καθυστερηση, πριν το καλοκαταλαβουμε ειμαστε στον καραβι που παει για Πορο.

Το SIRENE BLUE RESORT ειναι ενα μπαλκονι στη θαλασσα, διπλα στο μοναστηρι. Μινιμαλ διακοσμηση Interni style, χαμογελαστο προσωπικο και διακριτικη πολυτελεια (διοτι ειμεθα κομουνιστες. γινομαι σαχλη και το ξερω). Το δωματιο μας (στην ανακαινισμενη πλευρα, και superwow) θα ειναιετοιμο σε λιγο, κατεβαινουμε στο beachdeck να βρουμε τον φιλο του, Ν, που μας εχει κλεισει το δωματιο.

Ο οποιος φιλος (κατα αρκετα μεγαλυτερος του καλου μου, που ειναι κατα αρκετα μεγαλυτερος εμου), επειδη ο κοσμος ειναι μικρος, οι συμπτωσεις καθημερινες, και η σχεση με τον καλο μου καρμικη κατα τα λεγομενα της Θειας μου που διατεινεται οτι μια σχεδον συνονοματη μου αγια τα ειχε με εναν σχεδον συνονοματο του αυτοκρατορα...ειναι ο κολλητος φιλος της μαμας μου απο το πανεπιστημιο (και γνωστο ονομα στον τομεα του), που εχω να τον δω απο τα πρωτα μετεφηβικα μου χρονια. Τοτε που ελεγα ενα ευγενικο καλησπερα και εξαφανιζομουνα στο δωματιο μου γιατι, πφφφ.. τι να πει κανεις με τους μεγαλους.
Και η ανετη, δυναμικη, κοινωνικη κοσμοπολιτισα που λεω πως ειμαι μεταλλασεται στην αμηχανη εφηβο που υπηρξα. Ο Ν με αναγνωριζει, αλλα ουτε αυτος ουτε εγω δινουμε γνωριμια. Πετιεται οταν λεω ενα "ελα μαμα" στο τηλεφωνο. Την αλλη μερα η μαμα μου θα μου δωσει χαιρετισματα απο την τριτη κολλητη τους (με την οποια ο Ν εχει μιλησει στο τηλεφωνο), απορημενη που ξαναμιλησε μαζι της τοσο συντομα . Ο **νος το καταδιασκεδαζει να με βλεπει ψαρωμενη. Κακομοιρη μου, τον φοβεριζω, τα μισα να πει στη μαμα μου απο το -γκουχ!- ενδοξο παρελθον σου, ποιος την ακουει να γκρινιαζει που παλι εμπλεξε το κοριτσακι της, αλλα αυτος με γραφει. Ο Ν που εχει μια φοβερη αισθηση του χιουμορ, μαλλον βρισκει την κατασταση ιδιαιτερα αστεια, διοτι κενταει. Πιανω φιλιες με τη γυναικα του που ειναι γλυκυτατη, κανω αλεπαλληλες βουτιες, το βραδυ πλακωνω τα κοκταιηλ μπας και χαλαρωσω (μπα).
Την επομενη μερα κατεβαινουμε οι δυο μας βολτα στο λιμανι. Το νησι μοιαζει ανεγγιχτο απο το χρονο, εχει ηρεμια και αρχοντια αλλων εποχων, και μια γλυκυτητα που δεν περιμενα. Περναμε στην απεναντι οχθη με το καραβακι, η εικονα εδω ειναι παρακμιακης επαρχιας του ?70. Γυρναμε να φαμε σε μια ταβερνα κατω απο ενα τεραστιο δεντρο . Κανει πολλη πολλη ζεστη και υγρασια. Οι ταβερνες μενουνε σχεδον αδειες μεχρι αργα- η κριση ειναι ορατη και στον παραδεισο.
...........

Τζια.
Σταματαμε στο Lidl για ανεφοδιασμο (ζυμαρικα, σολωμο, φετα, κρασια, palmiers και μερεντα για εμενα, φρουτα ντοματες θα παρουμε στο νησι). Το ξανθο καταμαυρο αγορακι που θα παρει το καροτσι μας (και το ευρωπουλο στη θηκη) μας χαιρεταει χοροπηδωντας με ενθουσιασμο οταν βγαινουμε στο δρομο. Το καραβι ειναι ενας σκυλοπνιχτης. Ο **νος θα θυμηθει τις κομμουνιστικες του πεποιθησεις και θα στολισει τους ατιμους πλοιοκτητες που εχουν το μονοπωλιο συγκοινωνιας του νησιου και ποσως τους ενδιαφερει να ανανεωσουν τον στολο τους της συμφορας.

Φτανοντας στο νησι, θα οδηγησουμε μεχρι πανω απο την Ιουλιδα. Το πετρινο σπιτι που μας φιλοξενει ειναι σκαρφαλωμενο στο βραχο, το επανω μερος εχει εναν τοιχο ολο παραθυρο που βλεπει την χωρα και το νησι απο ψηλα, ο ακαλυπτος εξωστης το βραδυ ειναι ακριβως κατω απο τα αστερια. Η κρεβατοκαμαρα στον κατω οροφο ειναι σκιερη και δροσερη, βγαζει στον φροντισμενο κηπακο με τα παχυφυλλα, ανθεκτικα στη λειψυδρια φυτα ( Θα μετανοιωσουμε που δεν σκεφτηκαμε να παρουμε εκει ενα πρωινο.). Ενα γρηγορο θαλασσινο μπανιο για τι ψιλοφυσαει και αρχιζει να νυχτωνει, και παμε για φαγητο αναμεσα στον Οτζια και στο Βουρκαρι στην ταβερνα της Καλομοιρας. Τα τραπεζια ειναι διπλα στο κυμα, τα φωτα εδαφους καλυμενα με λευκη γαζα, πανω στην αμμο σουλατσαρουν με αυτοπεποιθηση μια δεκαρια παπια που τρωνε το ψωμι που τους πεταω με πολλη φασαρια. Ο δρομος της επιστροφης ανεβαινοντας προς την Ιουλιδα πηγαινει περιμετρικα στο νησι- στο αριστερο μας χερι εναι παντα χαμηλα η Θαλασσα - και ειναι σχεδον αδειος. Το ιδιο αδειος θα ειναι και το επομενο πρωινο που θα κανουμε πρωτα μια βολτα στο μοναστηρι της Καστριανης, και μετα για μπανιο με φιλους στο Καμπι. Κανει μια φοβερη ζεστη. Κουβεντες πολυωρες με τους φιλους του μεσα στη θαλασσα, μετα για φαγητο στο σπιτι τους κατω απο μια περγκολα με σταφυλια. Η Δη εχει φτιαξει απιστευτα λαζανια με τυρι και ανηθο. Ξαπλωνουμε για λιγο πριν να φυγουμε, η μεσημεριανη ναρκη εξατμιζεται μεσα στον ιδρωτα μας χωρις να γινει υπνος. Πισω στο πετρινο, θα βγαλουμε το βραδυ με ποτο και μουσικες οι δυο μας στον επανω εξωστη, εδω κανει ψυχρα και κρυωνω. Προσπαθω να διακρινω πεφταστερα.
Στο Σπαθι την επομενη μερα. Ο δρομος χωματενιος, στενος και αποκρημνος, στη διαδρομη εξοχικα σπιτια να πωλουνται η να ειναι μισοτελειωμενα (σε ολη τη Τζια), τα νερα ομως κατω αποζημιωνουνε για ολη την ταλαιπωρια.
Το νησι μου φαινεται ομορφο σαν αδειο σκηνικο, ενας παιχνιδοτοπος για προνομιουχους. Δεν βλεπω πουθενα εικονα στερησης, ο κοσμος ειναι καλοντυμενος και φροντισμενος, τα μαγαζακια τσιτσι, τα κοτερα και οι ιδιοκτητες τους τεμπελικα αραγμενα στο Βουρκαρι. Κατι μου φαινεται να λειπει - ο πολυ νεος, χυμα κοσμος που γεμιζει αλλα νησια με ανυποφορη πολλες φορες φασαρια, αλλα και αυτη την απροσδιοριστη, απαραιτητη καλοκαιρινη αισθηση, οτι τα παντα ειναι πιθανα να συμβουν. Το τελευταιο μας βραδυ ερχεται η Δε που μας φιλοξενει, (ενα βραδυ μολις πριν να φυγουμε, διακριτικη, μην μας ενοχλησει). Πως περασες, πως σου φανηκε η Τζια, με ρωταει, πολυ ομορφα, αλλα ειχα εντονα επανω και κατω απανταω, το'χει αυτο το νησι, μου λεει. Η αυρα της Δε ειναι τοσο αγκαλιαστικη και φωτεινη οσο ειναι φιλοξενο το σπιτι της.

Οσο τρωμε οι τρεις μας στην Ενοτεκα ο τεταρτος της παρεας, ο Μπιου, καθεται ησυχος στα ποδια της. Αργα το βραδυ, στον εξωστη, με κυτταει που στεκομαι ορθια πισω απο την καρεκλα του **νου και του κραταω τα χερια. θα τον φωναξω δυο τρεις φορες πολυ χαιδευτικα, και το ανθρωποσκυλο θα με ακουσει και θα ερθει με φορα να στρογκυλοκαθισει στην αγκαλια του καλου μου - που θα ξεκαρδιστει εμβροντητος, γιατι οσο τα αγαπαει τα σκυλια, δεν τους δινει τετοια θαρρητα.
.........................
Χανια.
Το Ελυρος πιανει στο λιμανι στις 5 η ωρα αξημερωτα. Νυσταζω τοσο πολυ, που δεν εχω κουραγιο ουτε να γκρινιαξω. Δυο μπουγατσες και δυο καφεδες για τους δυο μας μετα, μας παραλαμβανει ο οικοδεσποτης μας, που για καποιο λογο δεν κοιμηθηκε το βραδυ. Το σπιτι ειναι λιγο πιο περα απο τον ταφο του Βενιζελου και εχει μια θεα απιστευτη - εμενα ομως το μονο που με ενδιαφερει ειναι να μου δειξουνε το κρεβατι μου.
Θα ξυπνησω κατα τις 10.30, και θα βρω τον **νο και τον Π να μουλιαζουν στην πισινα, με δυο απο τα πιο γλυκα κοριτσακια 3 και 4 χρονων που εχω γνωρισει. Κατα τις 11 θα ανεβει επανω και η μαμα τους. Με κοβει διαπεραστικα, ανταποδιδω. Αυτες οι αναμετρητικες ματιες που ανταλασσουν οι γυναικες με τις δυνητικα αντιπαλους τους. (Ξερει για μενα πως ειμαι η καινουρια στη ζωη του **νου. Η προηγουμενη μακροχρονια σχεση του ηταν καλη της φιλη.) (Ξερω για αυτην πως ειναι η δευτερη, νεωτερη γυναικα του Π.) Βλεπω μια γυναικα αγερωχη, πολυ ομορφη, που δεν χαριζεται. Βλεπει εμενα να να εχω παθει ερωτα αμοιβαιο με τις κορες της.
Συμπαθιομαστε σχεδον ακαριαια. Καποια στιγμη της λεω πως το escape fantasy που εχω ειναι πως εξαφανιζομαι στην Ταυλανδη, μου λεει πως το επομενο βιβλιο της εχει ακριβως αυτο το θεμα. Μενουμε 3 μερες. Κουβεντες ατελειωτες με τσικουδια, πιτες χανιωτικες, τυρι, καρπουζι και οτι μαγειρεψουν οι δυο φιλιπινεζες τους. Βγαινουμε εξω μονο τα βραδυα για φαγητο (το πρωτο θα βρω πρωτα μονη μου την κολλητουλα που δουλευει σε ξενοδοχειο στα Χανια - πολυ την εχω πεθυμησει! το τριτο θα φαμε στο θαλασσινο αγερι). Διαβαζω το πρωτο βιβλιο της Μ, που με κερδιζει. Δινω το μελακι μου στον Π ("ηρεμη δυναμη" σκεφτομαι για αυτον, απο τους ανθρωπους που δημιουργει αεναα πραγματα στην ζωη του). Την επομενη μερα θα μου στειλει τις φωτογραφιες που μας τραβηξε με τον καλο μου και τα παιδια τους. Ο **νος εχει ερωτευθει το 3χρονο. Εγω αμα ξαναδω τη Μ, θα της πω ακριβως οπως ελεγα παιδι "κοριτσακι, θελεις να γινουμε φιλες?".
Στην επιστροφη, στο αεροδρομιο, θα συναντησουμε τον Πε εναν παλιο μου συμφοιτητη που τα ειχε με την πιο παλια παιδικη μου φιλη. Μετα την αναγνωριστικη κουβεντα ("εισαι τοσο ομορφη οσο στο πανεπιστημιο" καλε μου ανθρωπε!!! σαμπανιες και πυροτεχνηματα θα στειλω για τα γενεθλια σου!), του συστηνω τον καλο μου. Ο **νος του λεει τι δουλεια κανει, ο Πε του λεει εχω εναν φιλο που εκανε το ιδιο, τα ειχα με την αδερφη της πρωτης γυναικας του, ξερεις τον Π... που συμβαινει να ειναι ο οικοδεσποτης μας .

Το καλοκαιρι - Ι (αναδρομη σε τρια ημερολογιακα μερη)

2010-10-24T13:33:00.000+01:00

Παιρνω τηλεφωνο τη μαμα μου 5 λεπτα πριν να βγω στο Ελευθεριος Βενιζελος. "Μαμα, εφτασα. Μην τρομαξεις, κουτσαινω λιγο, εκανα επεμβαση στο μηνισκο." Το προσωπο της μαμας μου οταν βγαινω στις αφιξεις ειναι γκριζο, ο μπαμπας μου εχει οψη αγχωμενη. Οταν με βλεπουν να πλησιαζω παιρνουν βαθεια αναπνοη ανακουφισης. "Γιατι δεν μας το ειπες?" "Η που θα παιρνατε ενα αεροπλανο η που δε θα κοιμοσασταν μεχρι να ερθω, καλυτερα ετσι".
Χαιρομαι που φτανω. Εχω μπροστα μου 6 βδομαδες. Να ξεκουτσαθω, να ξεκουραστω. Να τις περασω μαζι του.
.......................
Παρασκευη απογευμα θα με παραλαβει. Θα εγκατασταθω με τα συμπραγκαλα μου σπιτι του. Μισοξαπλωμενη στον καναπε, θα τον παρακολουθω να στρωνει τραπεζι στη βεραντα του. Η πολη ειναι ησυχη, κανει ζεστη, τα φυτα στο μπαλκονι του και ο πρασινος κηπος στον ακαλυπτο της πολυκατοικιας φρεσκοποτισμενα αναδιδουν μια αισθηση δροσιας. Θα φαμε σουσι στο φως των κεριων, με μια παγωμενη Grasovka και ενα μονο σοκολατακι στο τελος του δειπνου. Θα μαζεψει τα πιατα, θα τα πλυνει, θα κοιμηθουμε. Το επομενο πρωινο θα μου στρωσει το πρωινο στη βεραντα (ξυπναει παντα νωριτερα απο μενα). Θα με φροντιζει.
......................

Σαββατο βραδυ σε θερινο στα Εξαρχεια, λιγο μεσα απο την Αλεξανδρας. Η κυρια στην εισοδο (70κατι, μαλια φουσκωτα και καλοχτενισμενα, προσεγμενο απλο ντυσιμο) ανηκει στην παλια Αθηνα των μαυροασπρων ταινιων. Χαιρεται πολυ που τον βλεπει, τον αγκαλιαζει, μετα αγκαλιαζει και εμενα που δεν εχει ξαναδει. Οταν την χαιρεταμε βγαινοντας μετα την ταινια, του λεει συγχαρητηρια για το γουστο του. (Εγω φυσικα χαιρομαι αφανταστα, ο **νος γελαει αλλα κορδωνεται). Βαδιζοντας προς το αυτοκινητο, τον χαιρετα ενας κυριος με γυαλια, μεσοκοπο τον κοβω, ο ανδρας διπλα του ειναι κατα πολυ νεωτερος. Δε γνωρισες τον Δαλιανιδη, μου λεει.
....................

Τριτη γυριζω στους γονεις μου. Με τον Θ*κο στο αεροστατο, μετα τον αλητακο στην ιντριγκα, αυτος στο Dirty Ginger με εναν κολλητο του. Τεταρτη ξαναγυρναω σπιτι του. Τα πρωινα ξανακοιμαμαι αφου εχει φυγει για δουλεια μεχρι αργα, χαζευω τηλεοραση, διαβαζω περιοδικα και τα βιβλια της βιβλιοθηκης του, βγαινω για καφεδες με φιλους που δε το σκεφτονται να μου κανουν τον ταξιτζη (Ευη μου, πολυ πολυ πολυ σε ευχαριστω!).

Τα βραδια μας εναι κοινωνικα. Ενα τραπεζι σε μια ταρατσα του Ψυρρη με θεα την Ακροπολη και μια φοβερη αστακομακαροναδα. Οι οικοδεσποτες ειναι ενα γλυκο, ομορφο ζευγαρι, το μικρο διαμερισμα με την καταπληκτικη θεα φτιαγμενο στην καθε του λεπτομερεια με γουστο και μερακι. Καποια προσωπα γνωστα, δυο πρωην (του),ο καρδιακος φιλος του που εχω συμπαθησει ανεπιφυλακτα, ανθρωποι ενδιαφεροντες. Ενα αλλο βραδυ στον Κριθαμο, στο vinoterra, στον πρασινο λοφο, στην αλσουπολη, στο Μισουενιο. Γνωριζω κοσμο, με γνωριζει κοσμος, γνωριζει (πολυ λιγοτερο) κοσμο δικο μου.
..............
Ειναι εντονος, κοινωνικος, πληθωρικος ανθρωπος, απο αυτους που γεμιζουνε το χωρο με την παρουσια και την ενεργεια τους. Οταν εμφανιζομαι για πρωτη φορα στις παρεες του αισθανομαι πανω μου τα βλεμματα με προσμονη. Με επιδεικνυει. Δεν ειμαι ανθρωπος της παραστασης - σπανια. Κινητηρια δυναμη για μενα ειναι η αναγκη να καταλαβω τον αλλο, και μεσα απο εκει τον εαυτο μου. Αλλα κολυμπαω με ανεση στα περισσοτερα νερα. Καποιες στιγμες αναρωτιεμαι αν ξεπερναω τα κοινωνικα Αθηναικα ορια. Λεω σε εναν πολυ γνωστο φιλο του πως ειναι δυσκολος ανθρωπος, αντιλογω σε καποιον αλλο που η βαση της επιτυχιας του ειναι να κερδιζει τις αντιλογιες, ψυχαναλυω προσγειωτικα εναν τριτο που αυτοσαρκαζεται μεσα στην καταθλιψη του. Παρολα αυτα, η ισως ακριβως για αυτα, μου παραδιδονται- τους γοητευω? Σκεφτομαι πως καποιους απο οσους γνωριζω, ανετα θα επελεγα για φιλους μου . Οταν αντιστοιχα βρεθουμε με δικους μου ανθρωπους, ο **νος θα κανει το charm offensive - δηλαδη θα ειναι απλα ο πολυχρωμος, γεματος ενεργεια και ενταση εαυτος του. Τον εγκρινουνε με ενθουσιασμο, τον κατασυμπαθουνε.
Η βουλα της κοινωνικης αποδοχης του ζευγους μας με διασκεδαζει, με χαροποιει. Λιγακι με επαναστατει.
....................
Η Αθηνα ειναι μισοαδεια, ο καιρος καλος, ο κοσμος εχει γεμισει τις παραλιες οταν παμε μια βραδυνη βολτα στη Βαρκιζα.

Το Γκαζι (η φωτο απο τον αγαπημενο Asteroid) και τα θερινα σινεμα ειναι οπως παντα τιγκαρισμενα. Αν μισοκλεισω τα ματια, ολα ειναι καθησυχαστικα ομορφα και καλα οπως τα ξερω. Αλλα ζωντας την προσωπικη μου ιστορια, κραταω τα ματια μισανοιχτα. Καποιοι φιλοι εχουνε χασει τις δουλειες τους, ολοι εχουν υποστει περικοπες, τα πωλουνται και τα ενοικιαζονται ειναι πολυ περισσοτερα απο ποτε, τα μαγαζια που βλεπω να κλεινουνε πληθαινουν. Ο κοσμος ολος παει οπως μπορει διακοπες απο το αγχος της επιβιωσης και την καταθλιψη της απελπισιας με τη βεβαιοτητα πως θα τα ξαναβρει γυρνωντας τον Σεπτεμβριο.
....................
Με τις μερες αρχιζω και περπαταω ολο και πιο ευκολα. Ξεκολλαω απο τον καναπε του, κινουμαι προσεχτικα μεσα στο σπιτι του σαν τη (κουτση) γατα, αρχιζω να πλενω και να τακτοποιω τα πιατα στα ντουλαπια του, πιανω φιλιες και πινω καφε με την κυρια που του καθαριζει. Δουλευω ελαχιστα - ιντερνετ πιανω σε ενα μονο σημειο στην βεραντα του. Ψωνιζουμε μαζι στο σουπερμαρκετ, ψευτομαγειρευω να φαμε - κανει τοση ζεστη!- στρωνω καθε πρωι που σηκωνομαι το κρεβατι, τακτοποιω. Οι ρυθμοι μου εχουν γινει πολυ πιο αργοι. Αφηνομαι σε μια ζωη καθημερινη, και αυτο μου φαινεται τοσο περιεργο, οσο και ανακουφιστικο.
.........................
Σιγα σιγα βαδιζω με περισσοτερη ευκολια. Αμα βγαινουμε βραδυ αρχιζω να βαζω λιγο σχετικα χαμηλο τακουνακι, αλλα οταν περπαταμε μαζι εξακολουθω να κρεμιεμαι απο το μπρατσο του. Περιεργη η αισθηση. Εχω συνηθισει να περπαταω μονη μου και πολυ γρηγορα πανω στα ψηλα τακουνια μου, και δυσκολα αφηνομαι να με βοηθησουνε σε οτι. Καποιες - αρκετες - φορες αγχωνομαι, περασαμε μου φαινεται πολυ γρηγορα σε μια φαση ησυχη, χωρις ιδιαιτερες εξαρσεις. Προσπαθω να αντισταθω, να κανω το προγραμμα μου χωρις αυτον, αλλα σε ολες τις 6 βδομαδες βγαινουμε ο καθενας χωριστα με παρεες του και μετα εγω κοιμαμαι στους γονεις μου 4 η 5 μονο φορες. Του συνεφιαζω 2-3 φορες, αυτος με καθησυχαζει η μου διαμαρτυρεται και μετα (αναγνωριζω πως) ειναι πιο προσεκτικος. Αφηνομαι και χαλαρωνω.

Istanbul

2010-10-21T11:48:00.009+01:00

Εχω ξυπνησει απο τις 4, μισοκοιμαμαι στο ταξι που με πηγαινει Heathrow. Μισοκοιμαμαι και στην διαρκεια της πτησης - τον τελευταιο 1.5 μηνα εχω κτυπησει τρελλους ρυθμους δουλειας (και 2 ταξιδια αστραπη, Κρακοβια για δουλεια, Αθηνα για να τον δω). Συναντιομαστε στο αεροδρομιο (εχει κουρεψει τα μαλια του κοντα, σα νεοσυλλεκτος). Η Πολη ομορφη μεσα στην αχνη ομιχλη, και οικεια. Στο ταξι μου κρατα το χερι. (Μου ελειψε). Το ξενοδοχειο που εχει κλεισει στο Cihangir ειναι δυο βηματα απο το σπιτι των παιδικων του χρονων, και απο το φιλικο σπιτι που με φιλοξενησε οταν πρωτοηρθα στην Πολη.
........................
Ειναι δυσκολη (για μενα) υποθεση η οικειοτητα. Παρατηρω τον εαυτο μου να γινεται διαδοχικα αμπωτις και παλιρροια. Καποια στιγμη θα μου παραπονεθει "παλι υψωσες τειχη". (Οσο πιο κοντα πλησιαζεις, τοσο πιο πολυ φοβαμαι).
............................

κατεβαινουμε με τα ποδια στον Βοσπορο, περναμε την πανω πλευρα της γεφυρας του Γαλατα, αγκαλιασμενοι κατω απο την ομπρελλα μου. Δεξια και αριστερα οι ψαραδες τυλιγμενοι μεσα στις νιτσεραδες τους εξακολουθουν να δολωματιζουν τα αγκιστρια τους κατω απο τη βροχη, με τα ψαρια αφθονα απλωμενα διπλα τους. Θα περασουμε απεναντι, στο Mısır Çarşısı.
Μπαχαρικα, βοτανα, τσαγια κι αφεψηματα λογιων λογιων, υφασματα διπλα σε γυαλικα και πολυχρωμα μπακιρια, κοσμος, αρωματα,θορυβος, ζωη . Δε μ'αφηνει απο το χερι, εχω κολλησει επανω του μεσα στον κοσμο. Αγοραζω(διαλεγουμε μαζι) κατι πολυχρωμες μαξιλαρες, αυτος ψωνιζει φρεσκοαλεσμενο καφε (μυριζει ολο το τετραγωνο), παιρνει ενα απιθανο μαστιχωτο τυρι, Ερζερουμ λεγεται, για εκεινον και για μενα. Βρισκει το παλιο μαγαζι του πατερα του, οι διπλανοι καταστηματαρχες τον αναγνωριζουνε, ενθουσιαζονται, τον αγκαλιαζουνε και τον φιλανε. Μου κραταει σφικτα το χερι, εδω ειναι το παρελθον του, αλλα το χερι του κρατα το παρον του.
................

Περναμε τη γεφυρα απο την κατω πλευρα. Αριστερα μας πετιουνται ξαφνικα απο το νερο ψαρια που εκσφενδονιζονται με ταχυτητα προς τον ουρανο με ανοιχτα τα στοματα - αναποδη βουτια σκεφτομαι αφηρημενη, μετα θυμαμαι τους ψαραδες και τα αγκιστρια τους. Δεξια μας τα μαγαζια με τους ναργιλεδες εχουνε τα πιο απιστευτα χρωματιστα φλουο καθισματα. Η βροχη εξακολουθει, νοιωθω σα να βρισκομαι μεσα σε ονειρο.
...............
Μας κτυπαει η μυρωδια απο ψητα καλαμποκια, ψαρια,αυτη η πολη ειναι γεματη φαγητο σε καθε βημα. Πειναμε. Θα ψαξουμε να βρουμε την εισοδο της ταβερνας, που ειναι σχεδον κρυμμενη σε εναν παραδρομακο πισω απο την οχθη.Το TARİHİ KARAKÖY BALIKÇISI ανοιγει στις 7, εμεις εχουμε φτασει στις 6 και κατι, αλλα θα μας σερβιρουνε. Οσο πεφτει το φως της ημερας, τα φωτα της ταβερνας δυναμωνουνε, πολυ διακριτικα. Η θεα ειναι διαμετρικα απροσκοπτη πανω απο το Βοσπορο, σα να ειμαστε κρεμασμενοι απο τον ουρανο μεσα σε αεροστατο. Ψαρια ολοφρεσκα και ρακι, μεθαω λιγακι.
Θα καταληξουμε σε ενα υπογειο ταβερνοζαχαροπλαστειο διπλα στο ξενοδοχειο μας, μετα το ψαρι θελω γλυκο, και θελω να δουμε εναν φιλο μου. Θα μοιραστουμε οι τρεις μας 4 γλυκα, θελω κι αλλο αλλα κρατιεμαι. Ο Φελιπ Φελοπ θα τον κατασυμπαθησει (πρωτη φορα που εγκρινει, και δεν ανησυχει). Μετα απο ενα γρηγορο ποτο στο διπλανο μπαρακι, γυρναμε στο ξενοδοχειο, πεφτουμε πανω στους δικους του φιλους.
.......................
Το Σαββατο δεν καταλαβαινω πως περναει, απο βολτα και ψωνια (παιρνει ενα ταβλι για δωρο, πινω ενα χυμο ροδι) στο Taksim, με ταξι στο Pierre Loti Cafe (η θεα απιστευτη πανω απο την πολη, αλλα εδω ειμαστε στην Ασια), με τελεφερικ και μετα καραβακι να φαμε στο Mahdi Restaurant με φιλους, συντομο υπνο, καφε και ρυζογαλο απεναντι απο το ξενοδοχειο, περπατημα με τα πληθη στην İstiklal (η πολυκοσμια θυμιζει κεντρο νησιου τον δεκαπενταυγουστο), κεφτεδες και κρεμα σοκολατα στο Saray (τα μισα τραπεζια ειναι Ελληνες που καταβροχθιζουν κιουνεφε), στο λομπυ του ανακαινισμενου Μαρμαρα Περα, ποτο στο τουνελ, και μετα μεχρι αργα (?νωρις?) ποτο με μουσικη υπνωτικα μπιτατη στο διπλανο καφεμπαρ του ξενοδοχειου.
.......

Κυριακη πρωι, παρατηρω την κινηση στο Κερατειο και στο Βοσπορο απο το μπαλκονι του 5 kat cafe. Μονη μου - χρειαζομαι να ανασυγκροτηθω, θα τον ξαναβρω αργοτερα. Αμπωτις και παλιρροια. Κλαιω με λυγμους στο αεροδρομιο το βραδυ περπατωντας προς την πυλη μου. Και μετα (πολυ, πολυ μετα), χαλαρωνω.
...............
Ειναι περιεργη η αισθηση του να ζεις σε μικρα, εντονα κομματακια χρονου, με εκπληκτικες εναλλαγες. Αλλα, αυτη ειναι η ζωη μου. Εδω εχει ηλιο, με χρυσοκοκκινα χρωματα φθινοπωρου στο παρκο, και κανει κρυο. Προβλεπουνε εναν ιδιαιτερα κρυο φετινο χειμωνα,εχουνε ερθει νωριτερα καποια πουλια απο τη Σιβηρια, κι εχουνε καρπισει νωριτερα καποια berries που δε θυμαμαι πως τα λενε. Η δουλεια ειναι απιστευτα πολλη και πιεστικη . κουραζομαι, αλλα δεν παραπονιεμαι. Εχω ξεκλεψει μια ωρα πολυτιμου χρονου για να τα γραψω αυτα. (για να τα θυμαμαι). εχω παρει ηδη το δωρο του (εχει γενεθλια). και ετοιμαζομαι για το επομενο ταξιδι, ακριβως σε 2 βδομαδες.

Καλο φθινοπωροχειμωνα να εχουμε.

:-)))

2010-07-22T07:25:00.001+01:00

C U SEPTEMBER!

το κουτσο

2010-07-18T09:07:00.002+01:00

Οταν ημουνα μικρη, καθολου δεν συμπαθουσα τα παιχνιδια που απαιτουσαν συντονισμο κινησεων. Λαστιχο, μηλα, κουτσο. Ψηλωνα γρηγορα, ημουν ατσουμπαλο μικρο. Προχθες, μετα την επεμβαση, οταν ο φυσιοθεραπευτης προσπαθουσε να μου δειξει μαζι με το νοσοκομο πως να ανεβοκατεβαινω τις σκαλες με τις πατεριτσες, ξαναθυμηθηκα τα παιδικα μου. Απο τη μια, μου ηταν απλα αδυνατο να συντονισω τις κινησεις μου, απο την αλλη, αυτο δεν με εκανε να επιβραδυνω τους ρυθμους. Πιο αργα ! μου ελεγε ο φυσιοθεραπευτης, - και κυτταζε λιγο που ακουμπας τη πατεριτσα. Ο νοσοκομος ειχε ξεκαρδιστει, αλλα καλου κακου δεν αφηνε τη μεση μου, μη τους σωριαστω. Υποσχεθηκα οτι δεν θα αποτολμησω σκαλες μονη μου. Ηρθε και με παρελαβε η Maiti - να'ναι καλα η κοπελλα, γιατι μετα απο γενικη αναισθησια δε σε αφηνουν να φυγεις χωρις συνοδεια - και αμα εφτασα σπιτι, ειπα ενα μεγαλο ουφ!

Τελικα τα πραγματα ειναι πολυ καλυτερα απ'οτι τα φοβομουνα (ενδεχομενως και γιατι απο τα παυσιπονα που μου εδωσαν και ανελιπως καταπινω, ειμαι συνεχεια σε φαση "γεια μας"). Περπαταω σχετικα ανετα (νταξ, σουρνοντας το ποδι, αλλα παλι καλα!), δεν ποναω, και το βραδυ κοιμαμαι σαν πουλακι μαστουρωμενο.

Ο καλος μου αναπροσαρμοζει προγραμματα καλοκαιρινων διακοπων - τα ραμματα θα βγουν μεση της επομενης εβδομαδας, μεχρι τοτε τουλαχιστον θταξιδακια γιοκ. Ο Κομποθτας, ο Θ*ακος, η κολλητουλα, η Κ*να πηραν να διαπιστωσουν οτι ναι, επεζησα (ειχα κλαυτει αρκετα στο τηλεφωνο, μη χασω ευκαιρεια). Το μωρο δηλωσε απογοητευμενο που θα ερθω Αθηνα χωρις γυψο (μα να μη προλαβει μου γραψει κανενα μηνυματακι με μαρκαδορο) και χωρις πατεριτσες (wow! how cool is that!), αλλα και πολυ ευτυχισμενο που δεν πεθανα στην διαρκεια της επεμβασης, δεν θα αντεχε να χασει ακομα ενα αγαπημενο προσωπο. Η Φλ περασε νε με δει χθες, με 2 σοκολατες Ιον αμυγδαλου, και δυο ελληνικα περιοδικα (αυτη ειναι φιλη, ε?)! Η Μ και η Φι θα ερθουν σημερα, λιγο αργοτερα.

Ολα καλα! :-)

Σαβατο πρωι

2010-07-10T10:07:00.004+01:00

Εχω πιει τον καφε μου, καθομαι στο λαπτοπ με τη μπαλκονοπορτα ανοιχτη, και χαζευω. Ηταν μια εβδομαδα απιστευτης εντασης και κουρασης. Πολλες κλινικες - προσπαθω να αναπληρωσω καποιες απο αυτες που θα χαθουν με την αναρρωτικη - πολλοι αρρωστοι, πολλα προβληματα (δικα τους) που πρεπει να λυσω. Πολλα ευχαριστω, πολλες ευχες,bonus points για τον παραδεισο. Πολυ δικο κμου ξοδεμα, ψυχικη εξαντληση. Ηδη ειμαι πιεσμενη αυτο τον καιρο, αισθανομαι τις αντοχες μου να εξαντλουνται. Πιανω τον ευατο μου σε καποια ορια που - απο πειρα- ξερω πως δεν πρεπει να ξεπερασω. Δεν με παιρνει να βρεθω να βυθιζομαι στα δικα μου μαυρα, σκοτεινα νερα. Δεν εχω χρονο για να βγαλω τον εαυτο μου στην επιφανεια αν αυτο συμβει τωρα. Προσπαθω να συνελθω.

Ο καιρος ειναι συνεχομενα καλοκαιρινος εδω και πολλες μερες - δεν μπορει να αντιληφθεικανενας Ελληνας που δεν εχει ζησει για καιρο στην Αγγλια ποσο καταπληκτικα ασυνηθιστο ειναι αυτο- και με βαζει σε διαθεση διακοπων. Ας το παραδεχτω - ειμαι σε διαθεση και σε αναγκη διακοπων εδω και πολυ πολυ καιρο τωρα, ακομα και απο οταν ο καιρος ηταν μουντος και σκοτεινος. Φοραω αρωμα Harajuku Lovers G.
Το μπουκαλλακι με το ξανθο κοριτσακι μου φτιαχνει το κεφι καθε φορα που το βλεπω στο ραφακι του μπανιου, η μυρωδια τροπικης καρυδας επανω μου μου θυμιζι τα παιδικα μου καλοκαιρια, με τη μαμα μου να με κυνηγαει να βαλω αντηλιακο. Τοτε που επαιρνα αποχρωση σοκολατας γαλακτος, οπως ελεγε η γιαγια μου. Το φορεμα μου, ασπρο με μαυρο ρελι στο πλαι και στη μεση και με μαυρες λεπτες τιραντες ειναι λιγο πιο κολλητο επανω μου φετος απο οτι το θυμαμαι περυσι. Αλλα σκεφτομαι πως η που αυτο θα ανοιξει, η που εγω θα αδυνατισω.Εχω φορεσει και τις καινουριες μου χρυσολευκες Havaiana, με το σηματακι Happiness στο δεξι λουρακι του δεξιου ποδιου. Η πανεμορφη μαυρουλα που μου τις εκανε customised χθες στο Selfridges μου επιασε την κουβεντα, "I will pray for you" μου ειπε (της ειπα για την επεμβαση στο γονατο). Με συγκινει η τυχαιοα καλοσυνη αγνωστων ανθρωπων.
Πηρα μια μεγαλη Samsonite, να χωρεσει τη ζωη μου για τις 7 καλοκαιρινες βδομαδες. Φυσικα, σε shocking pink. (θα με κυκλοφορησεις με ροζ βαλιτσα στα αεροδρομια?" "Μου αρεσουν πολυ οι περιεργες βαλιτσες").
Πηρα 3 βιβλια απο το Amazon, μασκες για τα μαλλια μου για μετα τον ηλιο, δωρακια - μαμα, μπαμπας, θεια. Το δικο του δωρο τυλιχθηκε σε hand made marbled paper που εχει αποχρωσεις μωβ, πορτοκαλι και ροζ, δεμενο με μωβ και πορτοκαλι σπαγγο.

Ακομα λιγες μερες, να θυμαμαι να κολυμπαω και να κραταω το κεφαλι μου εξω απο τα νερα. Να μην πανικοβαλλομαι που καταπινω νερο που και που. Λιγο κολυμπι ακομα, και θα τα καταφερω, ελπιζω...

2010-06-30T17:20:00.006+01:00

Σαββατο.
It's official, summer has arrived in London! Φορεμα με τιραντακια, ανοιχτα πεδιλα, μαυρα γυαλια - αυτονοητη ενδυμασια τετοιο καιρο στην Ελλαδα, αλλα οχι απαραιτητα εδω.(Η Ευη ενδεχομενα θα υποσημειωνε οτι το συμπαν, οσον αφορα τον καιρο, εχει συνομωτησει υπερ μου). Πηγαινω με τα ποδια στο Waitrose του Brunswick Centre, να παραλαβω διαφορα ψαροειδη που εχω παραγγελει να του μαγειρεψω (ερχεται αυριο). Περνωντας απο το παρκο του Coram's field, βλεπω πως το νηπιαγωγειο της περιοχης εχει στησει summer fair. Αναμεσα στα περιπτερα με τα σπιτικα γλυκα, τα περιεργα σαπουνακια και τα φυτικα καλλυντικα, υπαρχει ενα καρουσελ γεματο αλλαλαζοντα πιτσιρικια, και πανω στο γρασιδι περιφερονται ασκοπα αρκετες γυναικες ντυμενες με ρουχα εποχης της Jane Austen.
Στο wine section του σουπερμαρκετ, οι τρεις νεαροι σκιζονται να μου βρουν Prosecco (λεω να φτιαξω και Bellini). Στο σπιτι, οταν ανοιξω τη σακουλα με τα ψαρικα παρατηρω οτι ο μικρος αστακος που προπαρηγγειλα ειναι μαλλον μωρο- δεν εχω ξαναδει μικροτερο! Παρ'ολα αυτα, κανω αρκετη ωρα για να τον σπασω (οχι, αστακο δεν εχω ξαναμαγειρεψει, και τον εχω φαει μονο καθαρισμενο), αλλα νικαω εγω και οχι ο αστακος. Η μαγειρικη προετοιμασια για την επομενη μου παιρνει 3 ωρες. Σκεφτομαι οτι δεν το κανω για να τον εντυπωσιασω, αν και ελπιζω πως θα του αρεσουν καποια απο αυτα που ετοιμαζω. Δεν ειμαι της μαγειρικης, ασε που αυτος ειναι -μαλλον- ηδη captive audience. Αλλα η διαδικασια της μαγειρικης - που δεν δεν τη θεωρω καλλιτεχνια- δεν ειναι σιγουρα μια μορφη επικοινωνιας, λιγο σα να φτιαχνεις μαγικα φιλτρα για συγκεκριμενο παραληπτη, σα να βαζεις το συναισθημα σου σε μια βρωσιμη μορφη? Αυτο ακριβως θελω να κανω, στον ανθρωπο που μου ετοιμαζε πρωινο, ενιοτε και βραδινο, ολες τις μερες που εμεινα στο σπιτι του.

Κυριακη.
Ξυπναω, προμηνυεται η πιο ζεστη μεχρι στιγμης μερα στο Λονδινο. Αποφασιζω να αναψω φουρνο τωρα το πρωι, να μη πολυζεσταθει το σπιτι. Ο φουρνος σβηνει μονος στα 10 λεπτα, παθαινω πανικο οτι θα πεταξω οτι εφτιαξα αφαγωτο, οι φιλοσοφιες μου περι μαγειρικης πανε περιπατο και αχρηστη με ανεβαζω γκαντεμα με κατεβαζω, αρχιζω να σκεφτομαι οτι θα χρειαστει να φωναξω τον ηελκτρολογο εκτακτα κυριακατικα, αλλα σε λιγη ωρα ο φουρνος ξανααναβει. Ουφ!
Τον υποδεχομαι με παγωμενο Bellini (4 μερη Prosecco, 1 μερος ροδακινο πολτοποιημενο και περασμενο απο σιτα).
(Μου ελειψε)(Κι εγω σε αυτον)(μου εφερε 2 δωρα, το 3ο θα το παρω στην Αθηνα).
Μετα απο αρκετες ωρες, θα βγαλω να φαμε. Κριθαροτο αστακου (αυτοσχεδιασμος απο 3 διαφορετικες συνταγες) (το τσακισε), μυδια αχνιστα σαλονικωτικα ( παρομοιως), ψητο καλαμαρι γεμιστο με φετα και πιπερια, μανιταρια γεμιστα με μπεσαμελ και καβουροψιχα (δεν πολυτρωει τη μπεσαμελ), brusceta (φυσικα με ψωμι Poilane) με ντοματα, και το τουρκικο ρακι. Για γλυκο, κρεμα λεμονι (που εφαγα εγω). Αργα το απογευματοβραδο, βγηκαμε βολτα, στα στενα του market στο Angel, μετα στο καναλι - του θυμισε Αμβουργο και Αμστερνταμ. Pims και μπυρα στο Narrow boat, την pub που ειναι πανω στο νερο. Τον ανεβασα στην ταρατσα της πολυκατοικιας, να δει τη θεα. O καιρος ειναι καλος, το σκηνικο ειναι βγαλμενο απο ταινια.

Δευτερα.
Με το που ξυπναω, 1. μου αρχιζει περιοδος, 2. καιω το ματι μου βαζοντας το φακο μου γιατι τον εβαλα σε λαθος θηκη και το οξυζενε δεν εχει εξουδετερωθει, 3. σπαω τη σαπουνοθηκη στο μπανιο προσπαθωντας να ριξω νερο στο καμενο μου ματι. Βαζω τα κλαματα στην αγκαλια του, αναρωτιομαstε ποιος μας εκανε το ματι, με παρηγορει οτι αφου κατι εσπασε, το ματι περασε (αμ δε, την αλλη μερα τσακισα το παραμικρο δακτυλακι του δεξιου ποδιου, εχω μια ωραιοτατη διακοσμητικη μελανια κατω απο το λουρι του κομψου μου πεδιλου). Φευγω για δουλεια μεσα στα νευρα, θαθελα να περασω τη μερα μου μαζι του, δε μπορουσε κι αυτος να ερθει Σαβατο. Fastforward (μια μερα με πολυ δουλεια γμτ). Το βραδυ μας βρισκει να περπαταμε στο ποταμι, απο το Oxo Tower. Του αρεσει το μπαρ στον 8ο, αλλα θελει να κατσουμε καπου οπυ να βλεπουμε και το νερο του ποταμιου και οχι μονο τις κορυφογραμμες των κτριριων. Θα περπατησουμε και θα μπουμε μεσα στο Borough market, που λατρευω.
Χαζευει την παλια αγορα, τα περισσοτερα μαγαζακια ειναι βεβαια κλειστα, εκτος απο τα μπαρ και τα φαγαδικα, που ειναι γεματα αραχτο κοσμο που εχει ερθει μετα τη δουλεια. Θαθελα να τον φερω οταν εχει το market, ειναι τελεια για τσιμπολογημα. Μετα απο αρκετο περπατημα, φτανουμε στο Hay's Galleria (London Bridge),πινουμε μπυρα (αυτος) και κρασι (εγω) στο γωνιακο Horniman, διπλα στο ποταμι. Το φως του καλοκαιρινου δειλινου πανω απο το ποταμι ειναι ενα σκουρο γαλαζιο, παρομοιο με το χρωμα πανω απο τη Θαλασσα της Θεσσαλονικης, Ιουνιο μηνα, βραδακι γυρω στις 8. Το φως της ημερας εδω δε μπορει να συγκριθει με της Ελλαδας. Αλλα, τα καλοκαιρινα βραδια εδω ειναι σιγουρα καλυτερα απο τις μερες μας. Θα περπατησουμε αρκετα ξανα αφου εχει σουρουπωσει μεσα απο τα μεσαιωνικα στενα του Shad Thames της Tower Bridge και μεχρι το Design museum.

Τριτη.
Περναω τη μερα τσιτωμενη (πολλη δουλεια, θελω να φυγω). Θα βρεθουμε Belsize Park, θελει να φαμε burger, τον παω σε μια αλυσιδα που εχει τραπεζακια εξω, το GBC . Θα κατηφορισουμε τον δρομο μεχρι την Chalk Farm, μπαινοβγαινονατς στα πρασινα δρομακια και 1-2 ομορφα αγγλικα pubs της διαδρομης (τσεκαρει στην οθονη την εξελιξη του αγωνα). Παγωτο στο Marine Ice, ισως την καλυτερη ιταλικη τζελλατερια του Λονδινου. Ρωταω τι ειναι το γαλαζιο παγωτο, bubblegum μου λεει ο υπαλληλος, βαζει τα γελια με την εκφραση μου και μου προσφερει να δοκιμασω. Παιρνω κρεμα φουντουκι, κρεμα maple sirop and pecan,και ζεστη σοκολατα απο πανω, παιρνει μαυρη σοκολατα. Περναμε πισω απο το RoundHouse, τον ανεβαζω μεσα απο τη Regent's park, με τα γραφικα μαγαζια/φαγαδικα/κλπ (εδω ειναι η περιφημε Λεμονια, απεναντι το Λιμανι, εδω φημολογειτεαι πως τρωνε τα μεσημερια η Sadie, Stella και λοιπος γκλαμ συρφετος) μεχρι τις παρυφες Primrose Hill. Τελικα θα καθησουμε για ενα ποτο στο Pembroke Castle. Αργοτερα, θα κατηφορησουμε προς Camden town. Τα μαγαζακια της παλιας αγορας (1854 γραφει η ταμπελλα) στο Camden Stables εχουν κλεισει, τα στενα καλντεριμια εινα μισοερημα, καποιες παρεες αραζουνε στις μαξιλλαρες των υπαιθριων φαγαδικων, τα παιδια των κλαμπς δεν εχουνε αρχισει ακομα να φτιαχνουνε ουρες εξω απο τα μουσικαδικα. Η περιοχη μου θυμιζει σουκ, στην σουρεαλλιστικη εκδοχη του, οι φατσουλες γυρω τριγυρω εχουν ενδιαφερον - 20αρια, εναλλακτικα τυπακια, καποια ομορφουλικα, καποια ηδη καμμενα. Η pub της γωνιας πανω στο καναλι της Camden Lock (αγαπημενο μερος) εχει ηδη μουσικη μπιτατη. Μεχρι το σταθμο, χαζευουμε τις περιεργες γλυπτες προμετωπιδες των καταστηματων, εμβληματικο σημα της περιοχης. Πονανε τα ποδια μας απο το περπατημα. Του εδειξα ενα Λονδινο που δεν ηξερε, και που του αρεσε.
(ελπιζω αυτο που ειδες να σε κανει να ξαναρθεις) (δεν ειναι για αυτο ομως που θα ξαναρθω..).

Τεταρτη.
Αυριο αυτος γυρναει Αθηνα, εγω πηγιανω για ομιλια Εδιμβουργο. Υποσχεθηκα σημερα να μην εχει τοσο περπατημα. Θα βρεθω σε λιγο για ενα ποτο στο patio του Sanderson με μια φιλη που εχει φυγει και ζει στην Κοπεγχαγη, θα περασει λιγο πιο αργα να με παρει. Ισως περασουμε για ενα τελευταιο εσπρεσσο στο Bar Italia.

Σε 3 βδομαδες θα ερθω εκει, και θα κουτσαινω (η επεμβαση στο μηνισκο, remember?). Οι διαδρομες που καναμε εδω αντανακλουν καποιες συναισθηματικες διαδρομες δικες μου - ποσο μπορω να αφεθω συναισθηματικα, να πλησιαστω με εναν ανθρωπο, τον συγκεκριμενο? (αφεσου μωρη, αναφωνει εν χορω η πλειοψηφια ενδεχομενως των αναγνωστων). Αγχος, εκνευρισμος τις ωρες που ειμαι μονη/δουλευω, μετα ολα λυνονται - με μαγικους τροπους. Συναισθηματικα, ειμαι λιγο αμπωτις/παλλιροια.

Ουφ! Τα'πα, ξεσκασα. Φτου ξελευτερια! :-)

αρε δντ που μου χρειαζεται...

2010-06-20T20:07:00.007+01:00

Οι καιροι ειναι χαλεποι, διοτι δει δη χρηματων ω ανδρες (και γυναικες) Αθηναιοι, οτι ανευ τουτων, ουδεν μελλει γενεσθαι των δεοντων (ναι, ημανε καλη ΚΑΙ στα αρχαια, το σπασικλακι), ασε που ενα αγχος πεισιθανατιο (αυτο, ουτε εγω το καταλαβα) και ενας τρελλος ψυχαναγκασμος με κανουνε να τσεκαρω ανα 10λεπτο μηπως πεφτει ο ουρανος στο κεφαλι μου (διοτι τα Αστεριξ τα τσακιζα στο γονατο σε νεωτερες ηιλικιες). Για να το πω πιο απλα, ειμαι (μαλλον) καλα, και αυτο μου δημιουργει τερααααστιο αγχος. Και για να μην χρειαστει να επεξηγησω τι πως και γιατι, το υπολοιπο του ποστ εζηλωσε δοξα στηλης καταναλωτικης, lifestyle, προ ΔΝΤ. male readers, you may wish to look away nbow. Λοιπον, εχουμε και λεμε, τις τελευταιες 10-15-30 μερες πηρα:

- 4 ποτηρια ψηλα, λεπτα, απεριττα, με χοντρο πατο, φτιαγμενα στο χερι, μαρκας LSA. Για να σερβιρω ουζο με πολλα παγακια. Τα ποτηρια μου μου μοιαζουν (οι καλοπροααιρετοι, μπορουν να παρατηρησουν πως αυτο συμβαινει επειδη ειμαι ψηλη και -γκουχ!- λεπτη, οι κακοπροαιρετοι , λογω του στρογγυλου και ερμ ευμεγεθους πατου που διαθετω.)

- 1 μπουκαλι Tekirdağ Rakısı. που ο Τουρκαλας στο γωνιακο μου ορκιστηκε πως αμα δεν μου αρεσει, θα δεχτει να παρει πισω τη φιαλη και να μου επιστρεψει τα λεφτα. 18 λιρια (αουτς?). Ο καλος μου μου λεει πως ειναι πολυ καλη η μαρκα, και μια για αυτον ετσι και αλλοιως προοριζεται, διοτι εγω το πολυ που πινω η ξενερωταρα, ευελπιστω πως δεν θα χρειαστει να διαπραγματευτω την επιστροφη της φιαλης.

- Απο το Zara Home κατι μπουκαλακια μπανιου που θυμιζουν αντικε μπουκαλια φαρμακειου. Κουκλια, και φτηνα, αλλα η αντλια του ενος ειναι προβληματικη και τα παιρνω λιγο.(η φωτο ειναι αλλης σειρας, το δικο μου γραφει επανω droguerie francaise αλλα δεν βρηκα εικονα).

Μια λελουδιαστη κινεζικη παπλωματοθηκη! by PiP(συνηθως ειμαι του λιτου και απεριττου, αλλα εδω μου ξεφυγε λιγουλακι)(η σχεδιαστρια ειναι παντως Ολλανδεζα) και aqua σεντονια απο το designers guild - να φτιαξει καλοκαιρινη διαθεση, γιατι ο καιρος δεν ειναι να τον εμπιστευεσαι!

- ενα αυτοκολλητο τοιχου, που το κολλησα στο στορ της κρεβατοκαμαρας (μου πηρε 4 ωρες γμτμ της αχρηστης, ασε που χρησιμοποιησα κολλα να κολλησω τα μικρουλια κομματακια) - και το βρισκω πολυ ονειρικο.
Βεβαια, το αποτελεσμα ειναι καπως διαφορετικο απο τη φωτο (αυτες οι απιστευτα μικρες λεπτομερειες ειναι θανατος αμα προσπαθεις να τις κολλησεις, και εγω δεν εχω πολυ υπεμονη, και καθολου επιδεξιοτητα), αλλα λιγο η μυωπια μου, λιγο οτι ετσι κι αλλοιως το βλεπω με λιγοστο φως, λιγο η ικανοτητα μου να συμπληρωνω με ονειρο αυτα που δεν βλεπω, η εικονα της πολης με τους ουρανοξυστες που αντικατοπτριζεται στα δεντρα της ζουγκλας ειναι σαν εικονα ενας πολυ ταιριαστος προθαλαμος για τα ονειρα μου. (η φωτο απο το website
http://www.supernice.co.uk/product.php/335/0/stone-jungle--black-/e46d7e9a337bc1fbc6cca8a46a9be664

- Τελος, το ψυγειο μου θα πρεπει να αισθανεται καποια ανησυχια για την ξαφνικη μεταστροφη των διαιτητικων μου συνηθειων, γιατι εκτος απο κατι γκουρμε μουσταρδες, μαρμελαδες St Dalfour, καπαρες και καπαροφυλλα, ειδε μετα απο καιρο και διαφορα τυρια και ζαμπονοειδη FULL FAT!!! (και μονο που το γραφω γεμιζω τυψεις.) (τα παγωτα δεν τα αναφερω. εκει οι παραβασεις της διαιτας ειναι, δυστυχως, μονιμες - well, nobody is perfect).

Αυτα. (Πηρα και δυο κουτσικα γλυκυυυυτατα φορεματακια και δυο μπιζουτενια κοκκαλακια για την αλογοουρα μου απο τας εκπτωσεις, αλλα λεω να μην το κανω θεμα).

Αυτα. Περαν της πτωχευσεως και του δικαστικου κλητηρα (καλα, χοντρουπερβαλλω λιγουλακι) περιμενω να δω αν και ποτε ο ουρανος θα πεσει στο κεφαλι μου.
:-)))

χρωματα

2010-06-17T11:54:00.003+01:00

white and black. ασπρο μαυρο. αφιξη.
2.30 η ωρα τα ξημερωματα, βγαινω απο τις αφιξεις σερνοντας την βαλιτσα μου. φοραω ασπρα μαυρα (να φαινομαι στη νυχτα), αυτος μου αναβοσβηνει τα φωτα του αυτοκινητου για να τον δω, ποτε μου δεν αναγνωριζω αυτοκινητα (και ακομα δεν καταφερα να θυμαμαι τι χρωμα αυτοκινητο εχει). μου φαινεται περιεργο να με καλωσοριζουν, να με παραλαμβανουν απο το αεροδρομιο - ερχομαι τις ωρες που η πολη κοιμαται, πατωντας μαλακα σαν γατα, κοιμαμαι αμεσως μολις φτασω σπιτι, το επομενο πρωινο που ξυπναω ξεγελαω εαυτον και τους αλλους πως ειμαι παντα εδω. αυτη την φορα, δεν ξεγελαω κανεναν - εφτασε η ταξιδιωτισα απο τα ξενα. του χαμογελαω, μου γελαει. η οικειοτητα βγαινει σε κυματα αναμεσα μας. θα κοιμηθουμε οταν αρχισει να χαραζει.

cobalt cerulean.μπλε.η παρεα στην ταβερνα.
μπαινω στον τζιτζικα και μερμηγκα με το εξωμο (μπλε)μου φορεμα, λιγο πιο πισω ο καλος μου κουβαλαει με την κολλητη του ενα βαρυ δωρο. ενα παλιο αρχοντικο, αυλη με περικοκλαδες, στους τοιχους διαφημισεις του 50. και στο τραπεζι μια παρεα που για πρωτη φορα συναντω. βλεμματα καρφωμενα επανω μου, ματιες ζεστες, αρκετα περιεργες, φωτεινες οι περισσοτερες, με ενταση καποιες. οταν ειμαι με κοσμο, συνηθως μου αρεσει ειτε να μιλαω (εκ βαθεων) με ενα δυο ατομα τη φορα, ειτε να παρατηρω, με μικρη συμμετοχη, απο τη γωνια μου. εδω οι οροι εχουν αλλαξει, και ειμαι εγω - αρχικα τουλαχιστον- η παρατηρουμενη. το διασκεδαζω να δινω παρασταση. εχω μαθει να αφοπλιζω με το να ειμαι ακριβως ο εαυτος μου,να λεω αυτο που σκεφτομαι and i take no prisoners. χαιρομαι οταν στο τελος της βραδιας ο παραδιπλανος μου (ενας δυσκολος, πολυ ιδιαιτερος, πολυ αξιολογος ανθρωπος) μου λεει οτι χαιρεται παρα πολυ που με γνωρισε - εχουν μεσολαβησει μεταξυ μας πολλοι γυροι απο διασκεδαστικα λεκτικα πινγκ πονγκ και χοροι κουβεντας αντικρυστοι. κι εγω χαιρομαι που κανουμε το κλικ με τους φιλους του.

fuchsia shocking pink. κοκκινο με μωβ. η συναυλια shantel.
ορθια επανω στις κερκιδες, χορευω , χοροπηδαω, χειροκροτω, φωναζω, τραγουδαω, σιεμαι και λυγιεμαι μεσα στο (φουξια) μαξι μου. ο shantel τα εχει δωσει ολα στη σκηνη, πεταει μπουκαλια νερου, μετα κανει βουτιες κι ο ιδιος αναμεσα στο κοινο που τον σηκωνει στα χερια λατρευτικα. Η ενεργεια που βγαινει θα μπορουσε να φωταγωγησει την πολη για μια ολοκληρη νυχτα. Οσο νυχτωνει, η ζεστη υποχωρει, και αρχιζει να δροσιζει, αλλα πλεον κανεναν μας δεν νοιαζει. 2 ωρες μετα, απο το μπαρ, χαζευουμε μια παρεα που χορευει στην ταρατσα του Μισουενιο εξω, με φοντο την Ακροπολη. Θα πει γελωντας στον φιλο που μας συστησε πως πετυχε το προξενιο. Αναρωτιεμαι σε ποια ταινια, αραγε, παιζω. Φευγοντας ξεχναω στην μπαρα το κινητο μου.

white, ecru. then silver grey. η αναχωρηση.
Ξυπναω μετα απο αυτον (κοιμαμαι παντα πολυ περισσοτερο). Μου ετοιμασε πρωινο στη βεραντα. μετα με κατεβαζει στα νοτια προαστια,να δω τον φιλο της φιλης μου που ειχε ατυχημα. (Τον ευχαριστω ξανα και ξανα και ξανα. Που μπαινει στον κοπο να το κανει χωρις καν να του το ζητησω, που το θεωρει αυτονοητο, που δεν το κανει θεμα που χαλαει ετσι το τελευταιο πρωινο μας, για ανθρωπους που δεν ξερει. κατι τετοιες κινησεις ειναι που με κανουν σιροπι στο πατωμα). πιο μετα, μεζεδες, ουζα, γελια και κουβεντες καπου στην κηφισια, μετα θα με παει να αφησω τη βαλιτσα στους δικους μου, να τους δω για λιγο - φευγω απο εκει Δευτερα πρωι για αεροδρομιο. Το απογευμα παω ξανα στο σπιτι του, μενουμε μεσα. Με γυριζει το βραδυ, το αυτοκινητο με ανοικτη την οροφη, στο πατρικο μου. Θα ερθει να με βρει σε λιγες μερες, αυτη η αναχωρηση δεν με βαραινει. Αλλα δεν θα τα καταφερω να πολυκοιμηθω το βραδυ.

Την επομενη βδομαδα εχει εκλειψη πανσεληνου στο ζωδιο μου τη μερα που ερχεται. Κανοντας σχεδια για το καλοκαιρι απο το τηλεφωνο, τον προειδοποιω μισοαστεια μισοσοβαρα. πως καλυτερα να κλεισουμε εκδρομες και ημερομηνιες αφου εχει ερθει να με βρει. ρωταει, "μετανοιωσες κιολας για τη σχεση μας?" αιφνιδιαζομαι που το ακουω (αν κ για δευτερη φορα), μου ακουγεται παραξενο. κιολας? ειναι? "οχι, δεν μετανοιωσα καθολου. και ακριβως για αυτο, εχω λιγη αγωνια".(ναι, εχω αγωνια. γιατι με τρομαζει το πλησιασμα. με τρομαζει που κατω απο την ηρεμη επιφανεια μου αισθανομαι πως ειμαι μαζι του ανοχυρωτη, με τρομαζει που αφηνομαι. με τρομαζει που ειμαι μαζι του καλα, που αρχιζω να σκεφτομαι πως δεν θελω να τον χασω. αλλα αυτα, βεβαια, δεν του τα λεω. ισως σε ενα βαθμο τα διαισθανεται.) γελαμε. τα σχεδια γινονται με την υποθηκη "εαν βεβαια μιλιομαστε μεχρι τοτε".

ακομα δεν ειμαι σιγουρη σε ποια ταινια παιζω. αλλα ειμαι πολυ περιεργη να δω τη συνεχεια, οταν ο πολυχρωμος αυτος ανθρωπος ερθει επιτελους να με βρει στο Λονδινο, κατω απο -μαλλον- συννεφια, μεσα στις εκλειψεις, και εντος γηπεδου.

σας φιλω.

Dis-connected

2010-06-06T09:25:00.002+01:00

Τρεις μερες χωρις ιντερνετ. Τελικα ειναι τεραστια η εξαρτηση. Κι οχι, τον χρονο που περισσεψε, δεν τον εκανα τπτ πιο ουσιαστικο, γιατι αγχωνομουνα για τα μαιηλ που δεν μπορουσα να διαβασω, το οτι δεν μπορουσα να ανατρεξω σε τραπεζες πληροφοριων,ενω με αππορυθμιζε η στερηση ηχητικης επενδυσης (ναι, ακουω ραδιοφωνο μονο απο το ιντερνετ) και οπτικοακουστικης αποβλακωσης (ναι, και τβ βλεπω απο το ιντερνετ).

Παραγωγικοτητα μηδεν, αγχος στα υψη, γενικη κακοκεφια και αισθηση απομονωσης.

Η προηγουμενη προταση δεν απορρεει βεβαια μονο απο την πρωτη παραγραφο. Μαυρη διαθεση. Πως οταν εισαι μεσα σε ονειρο που υπαρχει απειλη, και πρεπει να βαλεις τα δυνατα σου να βγεις, να ξυπνησεις, αλλα τα μελη σου ειναι ναρκωμενα και πανικοβαλλεσαι οτι δεν θα τα καταφερεις να εκ-κινηθεις εγκαιρα.

Το ακομα πιο αστειο ειναι οτι την προηγουμενη παραγραφο ακολουθει μια εξαρση καλοκαιρινη, μια διαθεση αναλαφρη, μια αυρα πορτοκαλλοκιτρινη.

I am not in control. Feels like I am on a rollercoaster. Προσπαθω να κραταω τα χερια μου γερα στο πηδαλιο, αλλα δεν ειμαι σιγουρη τα χερια μου απο που δεχονται εντολες.

Σε διαδοχικα τηλεφωνηματα, μου βγαινει ενα πολυσχιδες ασυμαζευτο. Σχετικα λογικο και συγκροτημενο στον Κομποθτα ("που ειναι το αλλα?" "δεν εχει αλλα, καλα ειναι ολα" "πως τοπαθες βουρλο? και εγω καλα τα ακουω") κλαψουρισμα στη θεια μου ("μη μου στεναχωριεσαι μωρο μου, θα δεις"), ειμεγωγυναικαφιναντελμπεντερισα στο Θ*ακο, νιαουρισμα στις φιλες μου. Το μωρο με κυνηγαει. Εκεινος με περιμενει. Εγω προσπαθω - να ξεπερασω τους φοβους και τις ανασφαλειες μου, να εκτεθω χωρις να παραδοθω, να προσεγγισω χωρις να επιβαρυνω, να τον αφησω να πλησιασει κατανικωντας την παρορμηση να το βαλω στα ποδια.
Ουφ!:-)

Διαδρομες

2010-05-28T10:46:00.013+01:00

Πεμπτη πρωι. Το τραινο εφτασε Newcastle στις 10, 3 ωρες δρομο. Παιρνοντας καφε στο Starbucks απεναντι στο σταθμο, συνειδητοποιω οτι ειναι η 4η φορα που ερχομαι στην πολη. Τις 3 απο τις 4 (μαζι κ τη σημερινη), η διαδρομη ειναι σταθμος-πανεπιστημιο/νοσοκομειο/σταθμος, και επιστροφη Λονδινο. Τη μια, η διαδρομη ηταν αεροδρομιο/νοσοκομειο/αεροδρομιο - θυμαμαι ειχε ενα φοβερο χιονι, ευτυχως δεν ακυρωθηκε η πτηση. Στο διαλειμμα απο τα μαθηματα, ο Αμερικανος καθηγητης που μιλα πριν απο μενα μας δειχνει μια φωτογραφια απο την Κωνσταντινουπολη, το προηγουμενο μερος που ηταν. Μπορουμε να μαντεψουμε απο που ειναι η φωτο? Χαμογελαω. Κανενας αλλος δεν το βρισκει. Εχει βγαλει το θολο της Αγιας Σοφιας, απο το κεντρο του εσωτερικου, με την καμερα να στοχευει το θολο και τα παραπηγματα. Αναγνωριζω την περιγραφη της μαμας μου (που ποτε δεν εχει παει) "αμα εισαι στο κεντρο και κυττας το θολο ειναι σα να υψωνεσαι στουν ουρανο, εχεις την αισθηση οτι μετεωριζεσαι". Αυτη την αισθηση ειχα οταν μπηκα μεσα, 3 χρονια πριν. Σε μια ασχετη χρονικη στιγμη, το ονειρο της μαμας μου (να δει αυτο το θεαμα), το δικο μου βιωμα (επηρρεασμενο απο το προσδοκουμενο) και η οπτικη γωνια ενος ξενου ενωνονται. Αυτες οι αναπαντεχα συναντωμενες συναισθηματικες διαδρομες αγνωστων με συγκινουν. (Του το λεω σημερα στο τηλεφωνο, αγαπαει ιδιατερα την Κωνσταντινουπολη. Με ρωταει αν τους ειπα οτι εχω καποια σχεση με την Πολη. Οχι, δεν το ειπα, το σκεφτηκα ομως).

Παρασκευη πρωι. Στο τραινο απο Κοπεγχαγη (πηρα την πτηση των 6.40 απο Λονδινο) για Οντενσα (εξεταζω διατριβη). Βγαινοντας στο σταθμο, η βροχη, ειναι που ο ουρανος τους ρευστοποιειται , σκεφτομαι. Εχει ιδιατερο, καθαρο φως. Λιγα χιλιομετρα πιο μετα, βγαινει ο ηλιος. Καποιοι αγροι με κιτρινα λουλουδια (canola fields μου λεει ο google, ο καρπος χρησιμοποιειται για biodiesel). Επιπεδο τοπιο, σειρα απο καταπρασινα λιβαδια, και δεντρα με πυκνο φυλλωμα. Νομιζω πως αμα βαλω την εικονα που βλεπω στο στομα μου να τη δαγκωσω, θα βγει κρυο νερο, οπως οταν σπας εναν κακτο, με ξεδιψαει η ιδεα. Εχω κοιμηθει πολυ λιγο. Ξεκουραζω τη σκεψη μου με ονειποροπολησεις, οταν φτασω θα πρεπει να ειμαι ευθυκρινης και επικεντρωμενη. (Αυτος ειναι στο καραβι για το νησι. Σημερα ξυπνησαμε, ξεκινησαμε την ιδια ωρα. Παρε με οταν ξεκινας, παρε με οταν φτασεις, παρε με στην επιστροφη. Ειμαι στο τραινο για το island of Fyn, αλλα με κουβαλαει κι αυτος μαζι του καπου στις Κυκλαδες).

Παρασκευη βραδυ, στο αεροδρομιο της Κοπεγχαγης. Υπνοβατω. Κουραση, αγχωνομαι εξισου με τους φοιτητες που εξεταζονται. Ομορφο αεροδρομιο, ντηζαινατα καταστηματα, χαζευω τα χρηστικα αντικειμενα γλυπτα στο Georg Jensen, τα tableware με οργανικα σχηματα στο illums, τελικα δινω τα τελευταια μου ευρω για ενα βαζακι πορτοκαλι salmon roe. Βαδιζω στην εξοδο, διπλα μου περναν σε αποσταση αναπνοης σφαιρα διαφορα οχηματα αεροδρομιου που οδηγουν σαν καμικαζι Δανοι Vikings. Σε ενα ποστερ διαφημισης, If you don't lose the crave to wander,you will always belong. Οταν φτασω περασμενα μεσανυχτα στο σπιτι μου, δεν εχω αμφιβολιες για του που και αν ανηκω.

Σαβατο πρωι, με τη φουξια βαλιτσουλα μου ( η βαλιτσουλα της Μπιμπι Μπο με κοροιδεψε ο Θ*ακος μου) στο Eurostar του St Pancras. Πριν επιβιβαστω, αγοραζω λαφυρο Anna G Corkscrew Alessi σε φουξια!

Στο Παρισι, η Ελιζα θα με παει σε ενα καφε με κιτρινους ωχρα τοιχους, ραφια βιβλιοθηκης με βιβλια μεχρι το πολυ ψηλο ταβανι που εχει ζωγραφισμενο τον ουρανο, κιτρινα αγκαλιαστικα καθισματα, και εναν γελαστο σερβιτορο που διορθωνει την προφορα μου (δεσ-ερ οχι δεζ-ερ, δε θες να σου φερω να φας την ερημο..). Μετα το μπουρμπουρμπουρμπουρ, βγαινοντας, προσεχω οτι η Ελιζα εχει τα πιο απιστευτα γαλαζοπρασινα, μεγαλα, στρογγυλα ματια πετραδια.

Σαβατο βραδυ. Με το Θ*ακο μου κ τη Λι*αν στο Mama Shelter (σχεδιασμενο απο τον Starck)σε μια ζορικη περιοχη στο ανατολικο Παρισι. Καποιος διορατικος παρατηρητης, θα μπορουσε ισως να δει αναμεσα στους 3 καλοντυμενους συνδαιτημονες, σα φασματα, τις ιστοριες και τους ερωτες που διηγουμαστε. Που εχουν αποχρωση "κοκκινο σαν το αιμα του ταυρου". Θα επισφραγισουμε το βραδυ και τις κουβεντες τρωγοντας (τελετουργικα, οργιαστικα) απο το ιδιο πιατο εναν τεραστιο baba au rum, πνιγμενο στο ρουμι.

Κυριακη πρωι. Απο τις μαυροασπρες ονειρικες φωτο του Willy Ronis, στα θνητα γυμνα (σαν απο πηλο, σαρκα που αποσυντιθεται) Lucian Freud στο beaubourg. Με ανατριχιαζουνε οι πινακες του , δεν θα αντεχα να βλεπω για πολυ μεσα απο τα ματια του. Αλλα το οτι δεν σταματα να συγκλονιζει το εργο του, παρα το οτι ειναι χιλιοιδωμενο, δεν ειναι απο μονο του αποδειξη - του οτι σου καθρεφτιζει την αληθεια που αρνεισαι να δεις η προσπαθεις να ξεχασεις.(και ναι, με παιρνει τηλεφωνο εκεινη την ωρα).

Σαββατο απογευμα, μετα απο μια βολτα και ψωνια (des choses intimes) Marais, τσαι, γλυκα και macaroons με τη Λ*να (κοφτερα εξυπνος ανθρωπος) και τον Θ*ακο στο mariage freres. Ο καθενας μας βλεπει τους αλλους μεσα απο το φιλτρο της δικης του ζωης, σκεφτομαι.

Στο βραδυνο τραινο για το Λονδινο, δεν μπορω να κοιμηθω. Αν γνωρισεις ενα "thing" με την καρδια σου, δεν εχεις αναγκη να βλεπεις συνεχεια καινουρια διαφορετικα πραγματα, εγραφε στον τοιχο της εκθεσης πως ειπε ο ζωγραφος. Αναρωτιεμαι.

απ'οσο ξερω

2010-05-23T19:40:00.003+01:00

..και απο'οσους ξερω, ΔΕΝ με διαβαζουν:

- το μουτρο. που δεν του εχω ΚΑΝ πει οτι εχω μπλογκ. οχι γιατι θα με πειραζε να διαβασει αυτα που γραφω. ισως να ηθελα και λιγο - γιατι ειμαι αυτο γραφω εδω και περιγραφω, και αυτος, πιο πολυ απ'ολους, θελω να με νοιωσει και να με μαθει. αλλα δεν θελω να του φανερωθω - this is a bit my playground. σα να βγαινεις εξω με τους κολλητους σου και να καφριζεις. (κι αμα ποτε τα βρεις και τα διαβασεις αυτα καλε μου, πες μου να τα διαβασουμε μαζι. αφου το ξερεις οτι λεω ομορφα τις ιστοριες που σ'αρεσουν, ναι?)
- ο αλητακος. που οταν ειμασταν (ξειμασταν) μαζι, κι εγραφα αλλου, με διαβαζε, και μετα αμα τα σπασαμε για ???? φορα, τσαντιστηκα πολυ και τα κατεβασα ολα οσα ειχα γραψει, κι ας μην ειχα ποτε τπτ γραψει, ουτε καν αναφερθει σε εκεινον τοτε. δεν του εχω πει οτι ξαναγραφω. θα μπορουσε ισως ευκολα να με βρει, αλλα ποιος ο λογος - μιλαμε συχνα, και πανω κατω (σε γενικες γραμμες!) ξερει τι γινεται στη ζωη μου, τι αλλο να μαθει.
- το μωρο. γιατι εχουμε (εχω) κοψει. αυτος ειδικα, θα χαιρομουνα πολυ αμα με διαβαζε - αλλα δεν του το'χω.
- κανεις αλλος ουτε πρωην, ουτε επιδοξος.

απ'οσο ξερω, και απ'οσους ξερω, με διαβαζουν:
- ο Κομποθταθ - ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΘΕΛΩ ΔΛΔ, ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΕΙ ΠΟΟΟΟΛΛΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ, ΑΜΑΠΙΑ!!!! (καλο μου, μπορει ναι, να μεγαλωσαμε. αλλα δε χασαμε το δικαιωμα στο να παιζουμε, εστω κι αν ειναι παλιμπαιδισμος. αλλωστε, it's never too late to have a happy childhood, n'est ce pas? ;-)
- ο Ν, που τραβηξε την φωτο μου με τα ματια στο προφιλ (και πολυ τον ευχαριστω! και πολυ θα χαιρομουνα να αφηνε κανενα σχολιακι :-)
- ο Θ, που θα ειμαστε Σ/Κ μαζι Παρισι (ετοιμασου χρυσε μου να ξεσαλωσουμε. κι ας αναστεναζουμε και οι δυο μονοι στην πολη του φωτος - μη ξεχνας, οι εραστες, ερχονται και παρερχονται, οι φιλοι μενουν!(το ξερω θα σε κανω να δακρυσεις, μην τολμησεις! :-)
- ο Σπ - ελπιζω δηλαδη, παρ'οτι καθε φορα που του αφηγουμε τις προσωπικες μου αμπωτες και τις παλιρροιες, μου λεει - "μου φαινονται τοσο μακρινα ολα αυτα..." (εγω ομως, εγω ειμαι κοντινη σου, ναι?)
- ο Χρ - οοοοταν βρισκει καιρο απο τα επιστημονικα/καλλιτεχνικα/προσωπικοερωτικα με την καλη του, και παντα , ειμαι σιγουρη, διαγωνια. βρε χαμενε, ανεβασε πια και κατι, τσαμπα σ'εχω στα λινκς!

παντα θεωρουσα τον εαυτο μου ιδιωτικο, οχι τοσο κοινωνικο ανθρωπο. τελικα, η αναγκη μου να επικοινωνησω υπερισχυει της αναγκης μου να κρυφτω. ισως παλι να εχω γινει αρκετα καλη στο να λειτουργω με επιστρωσεις - απο τη δημοσια εικονα μου μεχρι την απολυτα ιδιωτικη, μεσολαβουνε πολλοι φλοιοι, το εντελως μεσα με το εντελως εξω ειναι αρμονικο, αλλα ειναι τοσο διαφορετικο το τοπιο... whateva. το στοιχημα για μενα εδω μεσα δεν ειναι να φτιαξω μια επιπλαστη εικονα, αλλα να βρω η ιδια την πραγματικη εικονα μου. και η ελεγμενη αυτοεκθεση, και η αλληλεπιδραση με οσους με διαβαζουν (που με ξερουν σε πολλους διαφορετικους βαθμους), μοιαζει να βοηθα.

σας φιλω, καλη εβδομαδα! :-)

ληξη συναγερμου

2010-05-21T08:02:00.002+01:00

κ μετα απο ενα 36ωρο συναισθηματικα απειρως πιο ευμεταβλητο απο το μετεωρολογικο του νησιου, με το κινητο κλειστο, το σταθερο να κουδουνιζει σε τακτα διαστηματα (δεν το σηκωσα), ενα πολυ ανησυχο μηνυμα στον τηλεφωνητη (εκει, κατακοπηκα κ ενοιωσα μεχρι κ τυψεις) και εναν υπνο-ο-θεος-να-τον-κανει:
- αντι να αστραψω και να βροντηξω, αντι να παραθεσω λογικα τα επιχειρηματα μου - ως ηρεμος και σωφρων ανθρωπος που ειμαι- μου βγηκε ολο μου το παραπονο. ο θυμος ειναι σε εμενα πολυ ατροφικο συναισθημα - δεν διαρκει. μου βγηκε πιο πολυ προς το νιαουρισμα. 7 η ωρα το πρωι, πριν καν να πιω καφε.
- και αυτος, αριστοτεχνικα, με τυλιξε γυρω απο το μικρο του δακτυλακι. πολυ γλυκα και ομορφα, ειναι η αληθεια. game, match and set over to him.

Να πω οτι ειμαι μικρο και αμαθο? Δεν ειμαι. Αλλα δεν το'χω να χειριζομαι ανθρωπους και καταστασεις, ειμαι πολυ ειλικρινης για κατι τετοιο. Ειμαι καλη στο να νοιωθω ανθρωπους και να τους βοηθαω να εκφραστουν και να νοιωσουν καλυτερα (ε, και λογω δουλειας), αλλα οχι στο να τους χειριστω προς οφελος μου. Αυτος παλι, ειναι επισης ενας πολυ ειλικρινης ανθρωπος - τον πιστευω σε αυτα που μου λεει. Επισης, ειναι πολυ εξυπνος (OK, we level here)και εξαιρετικος στο να αντιλαμβανεται το θυμικο του αλλου και, αντιθετα με μενα, να το παρεκτρεπει οπως τον βολευει. η μαλλον για κοινο καλο, γιατι ειναι καλος, καλοπροαιρετος ανθρωπος - πιστευω. Ενα μουτρο καλοπροαιρετο.

Μετα απο το πρωτο και ακομα ενα τηλεφωνημα λιγο μετα (να τσεκαρει οτι ειμαι καλα και ολα ειναι παλι ΟΚ και οτι τον σκεφτομαι οπως θελει να τον σκεφτομαι), τι αλλο να πω? Με καθησυχασε, αλλα ιδωμεν στην πραξη. I rest my case.

δικο μου μπαιρακι

2010-05-20T14:07:00.002+01:00

fuming. τα'χω παρει ασχημα. ακουω Μητροπανο κ Κουκα (παρακαλω?) ανακατα στο γιουτιουμπ μεσημεριατικα - δλδ ποσο πιο χαμηλα?
εχω κατεβασει τηλεφωνα κ ειμαι ex communicado μεχρι νεωτερας. να μπορω να μιλησω ηρεμα, δλδ.
δεν ξερω ακριβως πως η γιατι, αλλα οι αλλοι επιλεγουν να με βαλλουν σε ενα ωραιοτατο συρταρακι, κατα πως τους βολευει, και μετα να συνεχισουνε να ζουνε τη ζωουλα τους ανενοχλητοι, εχοντας δεδομενη την δικη μου κατανοηση. αμ δε που χωραω εγω σε συρταρακι.
βαθειες ανασες. Θ'αστραψω και θα βροντηξω. (κι ας με νοιαζει πολυ το τι διακινδυνευεται).
αχ! πολυ αχ ομως!

the goalposts keep moving

2010-05-16T11:19:00.004+01:00

Διαβαζω για τον οικονομικο ελεγχο μεγαλοεισοδηματιων (γιατρων) και υπουργων στην Ελλαδα. Και θυμαμαι το μυθο του Αισωπου, το βεζυρη που εκλεβε το βασιλια του, κ οταν πηγε να ζητησει να παραιτηθει, του λεει ο βασιλιας για το φιδι που μπηκε στο μπουκαλι με το γαλα, ρουφηξε το γαλα, και μετα δε μπορουσε να βγει απο το στομιο του μπουκαλιου. Ας ξερασουν οτι φαγανε, και ας παν στο διαολο..
.....................
Παρασκευη βραδυ, στο frontline, η Dana Popa δειχνει τις φωτογραφιες της σε σλαιντς. Το θεμα - human trafficking. Ονομαζει την εκθεση Not Natasha, η ιδια λεει "I want to show it delicately..to talk about it in a gentle way"..Τα καταφερνει πολυ καλα.
http://www.danapopa.com/gallery_slideshow.php?ProjectID=218
(Βλεπω τις φωτογραφιες, ειναι περιεργο ποσο απο τη μια μου φαινονται σα ζωγραφιες, απο την αλλη ειναι εντονα αισθητη η παρουσια του ανθρωπου στη φωτογραφια και της ιστοριας του - η Dana ντυνει με λογια την εικονα, με ενδιαφερει η δικη της ιστορια, αυτης που για χαρη της στηθηκαν αυες οι εικονες και τις αποτυπωσε για μας, in the back of my mind, τηρουμενων των αναλογιων, μπλεκεται η δικη μου ιστορια, η Dana ειναι μεταναστρια, εφυγε και ηθελε να φυγει, πισω μια χωρα διεφθαρμενη, τραυματισμενη και φτωχη, οι τροποι που βρισκουνε οι ανθρωποι να διαχειριστουν την ενδεια τους, εγκληματα,ανθρωποπωλησεις και συντριπτικες προδοσιες, ηθικες ξεπερασμενες, καποιες καλοσυνες, στο βαθος του σεντουκιου η ελπιδα.). Στο τελος της κανουμε ερωτησεις, το ακροατηριο (αγγλοι οι μισοι, αλλοεθνεις οι υπολοιποι) ζητουνε τη γνωμη της, πως μπορει αυτο να σταματησει. Ειναι χαρακτηριστικο για μενα, φευγω με τη σκεψη πως θα μπορουσανε αυτες οι γυναικες να βοηθηθουν να ξανακτισουν την πιστη στη ζωη και τη ζωη τους, ειμαι ισως κυνικη, δεν πιστευω οτι με οποιους νομους μπορουν αυτα ποτε να εξαλειφθουν απο προσωπου γης. Οφειλουμε ομως να προσπαθουμε να τα εξαλειψουμε. Με καθε τροπο.
.........................
Κοκκινο κρασι στην απεναντι pub και ανταλλαγη νεων και αγωνιων με τον Χ - τα πλανα ζωης ξαναμεταβαλλονται, ο στοχος ομως παραμενει - νοστος. Φαγητο μετα, με 2 φιλους του Αγγλους, στο εστιατοριο του κλαμπ. Ο φιλος του εχει προσφατα χωρισει, και κανει εναν χρονο διακοπη απο τη δουλεια του για να γυρισει τον κοσμο. Γλυκυτατος ανθρωπος, τον συμπαθω αμεσως. Σκεφτομαι ποσο ελπιδοφορο μου φαινεται το οτι κανει ενεργεια τον πονο απο το τελειιωμα μιας σχεσης για να ξαναπιασει ενα ονειρο του που δεν εκανε στα 18, να ταξιδεψει. Το να ξαναγυρνας περιοδικα στην αφετηρια, να αρχιζεις εναν καινουριο κυκλο, που ισως θα ειναι παρομοιος με τον προηγουμενο που εχεις γραψει, αλλα εσυ, αυτη τη φορα θα τον κανεις λιγο πιο συνειδητα, λιγο πιο τολμηρα, πιο ομορφα και τακτοποιημενα. Ισως. Ευχομαι στον C τα καλυτερα. Τον καταχωρω στην ιστορια μου σαν ανθρωπο οιωνο.
...........................
Εγω, εδω, τωρα. Εμπροσθεν και ανωθεν.

εν ταχει

2010-05-14T10:35:00.004+01:00

το σκεφτομουνα προχτες. ο καθενας μας εχει μεσα στον εγκεφαλο του μια αναπαρασταση της αμεσα αισθητα προσλαμβανομενης πραγματικοτητας (το τι βλεπει, ακουει, ακουμπα, γευεται, μυριζει) και μεσα απο αυτους αυτους τους συνεχεια μεταβαλλομενους οπτικοακοσυτικοαισθητηριους "χαρτες", μια εικονα της πραγματικοτητας, που ειναι -λιγο η πολυ - στον καθενα μας διαφορετικη, αφου ειναι διαφορετικα τα ας πουμε φιλτρα του καθενος. περπατουσα, εβλεπα γυρω μου τους αλλους, και σκεφτομουνα - ποσα παραλληλα, συναντωμενα και αλληλοεπιδρωντα συμπαντα σε 100 μετρα δρομο.

στις 2 ωρες πτηση νοτιοανατολικα, η φωνη του απο το τηλεφωνο. συναντησεις, προβολες, εξοντωτικα προγραμματα, μετα παρτυ μεσα στη νυχτα, ενα παλλιροιακο κυμα που - ευτυχως - δεν ξανακτυπησε. "αμα γυρισω πισω την αλλη βδομαδα, θα μετραμε παλι μερες μεχρι να ξαναρθεις." (μου φαινονται παρα πολλες αυτη τη φορα.) "αποψε θα γυρισω στο ξενοδοχειο, θα αλλαξω, θα ξαναβγω, εχω υποσχεθει στην..να την παω εκει". κλεινουμε το τηλεφωνο. και ξαφνικα, ζηλευω. απο εκει που πριν γελουσα, του ελεγα να περναει καλα, να μη σκαει που για λιγες μερες πινει παραπανω και χαλαει τη διαιτα του, απο εκει που δε με νοιαζει, δε με αφορα το τι κανει και με ποια αμα δεν ειναι μαζι μου, ζηλευω. του στελνω sms μεσα στη νυχτα, κυττα μη μου σε ξελογιασει καμια εκει περα. μου στελνει κι αυτος αμα γυρναει σπιτι, οταν εγω πια κοιμαμαι (το βρισκω οταν ξυπναω). το πρωι, χωρις να του πω αλλο τπτ, με καθησυχαζει.

η αισθηση ενος ανθρωπου, η μνημη της αισθησης του, η επιδραση αυτων στην καθημερινοτητα μου. για μια φορα, μου ειναι απλα αδυνατο να οραματιστω τι ακριβως η τι περιπου θα συμβει μετα - δεν εχω προσλαμβανουσες, αλλα και ουτε θελω να το φανταστω. ας το ζησω primavista. φοβαμαι λιγο, αλλα δεν αντεχω πια να φτιαχνω με το μυαλο μου και να κουβαλαω σωσιβια, αλεξιπτωτα και πανοπλιες - με βαραινουν και με κανουν πιο δυσκινητη. primavista, με ανοιχτα τα ματια (της ψυχης) και χωρις στρατηγικα σχεδια. κι ας ειναι οποιο το τιμημα.

back.

2010-05-10T20:37:00.002+01:00

Πεμπτη πρωι, οι γονεις, παραλαβη απο το αεαροδρομιο. Ειχα τοσο αγχος αν θα φτασω, εψαχνα τη βαλιτσα μου και δεν την εβρισκα, οταν πηγα να παραπονεθω καταλαβα οτι εψαχνα στο λαθος καρουσελ.
Στο αυτοκινητο, η μαμα κανει την πολιτικη αυτοκριτικη της - δεν καταλαβα εγκαιρα, τους ξαναψηφισα, τοτε που, ισως επρεπε..Ο πατερας μου ξαφνικα εκρηγνυται, εξαλλος. Φτανει πια, να μην τα ξαναακουω, ανεβαινει η πιεση μου, τα βραδυα δεν μπορω να κοιμηθω, φτανει, φτανει, φτανει. Ποσο να αντεξει κανεις, αναρωτιεμαι. Στο σπιτι, μετα, πιο ηρεμος, ο πατερας μου θα μου θυμισει οτι η Ελλαδα περναει καθε 25-30 χρονια και απο μια μεγαλη καταστροφη, αυτη τη φορα απο την τελευταια φορα περασανε 36.
......................
Κατω απο εναν καλοκαιρινο ηλιο, η Αθηνα παγωμενη, μουδιασμενη, οι ανθρωποι ειτε θυμωμενοι ειτε σε καταθλιψη. Αναρωτιεμαι αν αυτη τη φορα ο θυμος τα καταφερει να γινει ισως πραξη. Βλεπω δυο απανωτα ασχημα ατυχηματα - αυτος που βιωνει τοση πιεση δεν πολυπροσεχει. Το Σ/Κ τα τραπεζακια εξω ειναι ομως γεματα φισκα. Ο ηλιος δεν καταλαβαινει απο τετοια. Μετα απο δυο ουζα, αισθανομαι πως η κοκκινη μπουκαμβιλια στο μπαλκονι της απεναντι πολυκατοικιας, με φοντο το γαλαζιο του ουρανου, εχει βρεθει εκει μονο και μονο για να ακουμπησω τη ματια μου. Ο ηλιος με ζεσταινει, γυρω μου φιλοι,με αγκαλιαζει η δικη του η ματια. Εχω χαλαρωσει.
....................
Περπαταμε διπλα διπλα στη Σκουφα. Ξαφνικα, αισθανομαι το χερι του να πιανει το δικο μου, να το κρατα. Αιφνιδιαζομαι, πανικοβαλλομαι. Σκεφτομαι, θα πρεπει να συντονισω το βημα μου με το δικο του, το πεζοδρομιο ειναι στενο, θα εμποδιζουμε τους περαστικους, μετα απο ποιο διαστημα κανει κανεις μια τετοια κινηση και αν φτασαμε ηδη σε αυτο το σημειο,αν τραβηξω ισως μαλακα το χερι μου πως θα το παρει. Ιδρωνω, I am having a Samantha moment but I am not Samantha. Και ξαφνικα (και ως συνηθως), σκονταφτω. Το χερι του με σφιγγει να μην πεσω, και εγω αφηνω το χερι μου στο δικο του. Ισως λιγο αμηχανο, καπως ιδρωμενο, αλλα το χερι μου μενει μεσα στο δικο του σε ολη την υπολοιπη διαδρομη.
................
Ατζεντες ανοιγμενες, προγραμματα. Τοτε θα ειναι Γαλλια, τοτε θα ειμαι Κοπεγχαγη, τοτε θα ερθω ξανα εκει, τοτε θα ερθει αυτος εδω, και μετα.."αν μεχρι τοτε δεν εχουμε τσακωθει, και μιλιομαστε ακομα βεβαια" μου λεει, και γελαμε και οι δυο, γιατι αυτο ειναι βεβαια αληθεια.
.................
Σημερα το απογευμα, στο Λονδινο, καποια στιγμη - η κουραση - αφαιρεθηκα τελειως. Η αισθηση μετα - που ειμαι? ποια ειναι η δικη μου πραγματικοτητα? - ειμαι μαλλον εδω, αλλα για το δευτερο, ακομα δεν το εχω καλοκαταλαβει. Κυλουνε πολυ γρηγορα οι καταστασεις στην τωρινη περιρρεουσα. Να θυμαμαι να επαναπροσδιοριζω συχνα το στιγμα.
.................
.................
(ο,τι και να λεω η να μη σου λεω, ηδη μου λειπεις).

Για την Ελλαδα ρε @#$%^

2010-05-04T19:41:00.003+01:00

Στο νοσοκομειο μπαινοντας ο αριστερος τοιχος εχει δυο πλακετες ξυλινες με χρυσα γραμματα - τα ονοματα των μονιμων γιατρων που δουλευουμε εκει. Το ονομα μου (το επιθετο αρχιζει απο B)ειναι λιγο πιο κατω απο την αρχη. Ο Prof G, με ολη την παγκοσμια καταξιωση, μου ειπε ποσο συγκινημενος αισθανθηκε οταν λιγα χρονια πριν προστεθηκε το δικο του. Εγω αισθανομαι ευγνωμοσυνη για την αναγνωριση, αφοσιωση στο χωρο που με ανεδειξε, και με υποστηριζει.

Οταν ηρθα στην Αγγλια 14 χρονια πριν και ελεγα πως ειχα σπουδασει στην Ελλαδα, με κυττουσαν στην καλυτερη περιπτωση με σκεπτικισμο, στη χειροτερη με ειρωνια. Οταν, 16 μηνες αργοτερα, ειχα παρει το Μαστερ με distinction (μετα απο 12 μηνες σκληρου διαβασματος και φτωχειας, αφου τα λεφτα που εβγαλα δουλευοντας 3 μηνες το καλοκαιρι ισα που φτασανε να καλυψουνε διδακτρα κ εξοδα ζωης για τον επομενο χρονο), τα βλεμματα αλλαξανε. Γιατι ειχα ερθει πρωτη στη χρονια μου, αναμεσα σε αρκετους Αγγλους γιατρους. Και φυσικα, μου δωσανε θεση ειδικευομενης. Συνεχισα να κανω αυτο που ξερω - ο,τι μπορω καλυτερο, χωρις ποτε να παιρνω οτιδηποτε για δεδομενο. Γιατι δε με παιρνει να μην. Ειμαι γιατρος,και τα περιθωρια σφαλματος ειναι ανυπαρκτα. Συνεχισα να δουλευω πολυ σκληρα, να προσπαθω -οσο μπορω - να ειμαι ακεραια, και -ακομα και οσο δεν μπορω-καλοσυνατη. Ποτε δε προσπαθησα να αποδειξω τιποτα σε κανεναν - δε χρειαστηκε. Λιγα χρονια πριν, ανοιξανε προσωπικα για μενα καινουρια, μονιμη θεση - γιατι εκανα κατι καινουριο που κανεις αλλος δεν εκανε εδω. Και 1 1/2 χρονο πριν, το υπουργειο υγειας χρηματοδοτησε την ακαδημαικη μου θεση, ενα ειδος βραβειου.

Εφτασα σε ενα σημειο που εχω καταξιωση - σημαντικη-, οικονομικη ανεση - σχετικη, καμια συγκριση με τα ποσα που θα εβγαζα με ιδιωτικο επαγγελμα, που δεν με αφορα- και ικανοποιηση οτι κανω αυτο που αγαπαω, το κανω καλα, και φτιαχνω καινουρια πραγματα που βοηθανε τον κοσμο. Εφτιαξα ενα πλανο για την επομενη 3ετια, να δωσω εμφαση στην ποιοτητα ζωης μου, να μειωσω ισως τις ωρες που δουλευω. Αλλα.

Αλλαγες στο χωρο εργασιας μου ανεξαρτητες απο εμενα σημαινουν οτι απο το καλοκαιρι θα πρεπει να αναλαβω εδω αυξημενες ευθυνε. Και αυξημενη εξουσια, που δεν με ενδιαφερει. Αυξημενη δουλεια, με ελαχιστα αυξημενες αποδοχες. Σε αυτη τη φαση, θα προτιμουσα να ασχοληθω με αλλα πιο ενδιαφεροντα (επιστημονικα, και προσωπικα)πραγματα για εμενα. Αλλα, οι εδω, ο χωρος και οι ανθρωποι, με χρειαζονται. Καποιες καταστασεις στον επαγγελματικο χωρο εδω ειναι πολυ κρισιμες για τον κλαδο - και με εχουν αναγκη. Κια δεν μπορω, ουτε προτιθεμαι, να τους κρεμασω.

Και συνειδητοποιω οτι αυτη τη φορα, θα κανω παραπανω και απο οτι μπορω. Ειναι θεμα πιστης και αφοσιωσης. Στους εδω. Αλλα - ακομα πιο πολυ- και στη χωρα μου.

Ειμαι Ελληνιδα. Αν κατι παει στραβα, και δεν τα καταφερω, ισως δεν θα κατηγορηθω τοσο εγω. Τι να περιμενεις απο τον πολιτη ενος κρατους που μοιαζει να ειναι αναρχο, αναξιοπιστο, καταστροφικο χαος? Το να αλλαξω την κατασταση της χωρας μου, η το πως βλεπουν τη χωρα μου εδω, εγω ατομικα ισως να μην μπορω. Μπορω ομως αυτο που ξερω να κανω καλα, να το κανω ακομα καλυτερα. Μπορω να εξακολουθησω να βοηθαω (Ελληνες και μη) γιατρους και ασθενεις, με τις γνωσεις μου και τη δουλεια μου. Μπορω να αποδειξω οτι η Ελλαδα ναι μεν ειναι τωρα σε φαση πολυ δυσκολη, αλλα οι Ελληνες οταν προσπαθουν, μπορουν. Κι ακομα και αν δεν τα καταφερω να σταθω στο υψος των (δικων μου) προσδοκιων, θα εχω την ικανοποιηση οτι προσπαθησα - να ξεπερασω τα ορια μου.

Δυσκολοι καιροι. Ο καθενας μας ο,τι καλυτερο μπορει ας κανει.

:-)

2010-04-27T21:16:00.003+01:00

"Dear D. Very sorry to hear about your pole dancing accident! Get better soon! Mike X"
Ο πολυαγαπημενος μου Prof G κανει cheeky humor.
"Dear Prof, very sweet of you! It was lap dancing actually(hohoho). Many thanks all the same!"
Διοτι μασαει η κατσικα ταραμα? Οχι, δε μασαει.
............................
Η Μ που με αγαπαει πολυ, μου εβαλε χερι που κουτση μεν, στα αυγα μου δεν καθομαι δε, κ εξακολουθω να τρεχω πανω κατω σαν τη σβουρα. Προσπαθησα να ακυρωσω ενα ταξιδι στη Δανια (1 ωρα κ 40 λεπτα απο Κοπεγχαγη με τραινο) στα τελη του αλλου μηνα (θα πρεπει να εξετασω μια διατριβη), αλλα δυστυχως οι εκει ακαδημαικοι δεν ειναι θιασωτες του video skype. Που σημαινει οτι Πεμπτη θα παω Newcastle για ενα μαθημα, Παρασκευη Δανια (επιστροφη αυθημερον!) κ Τριτη Norfolk, για αλλο μαθημα. Αναρωτιεμαι ποιον πλανητη στο ωροσκοπιο μου να βρισω που με καταδικαζει σε συνεχη σουρτα φερτα. (Τραβατε με κι ας κλαιω που λεει κ ο μπαμπας μου..)
.............................
"ποιες ακριβως κινησεις ειπαμε πως δεν μπορεις να κανεις?" (Ε? Ωχ! Ελα μου ντε? Να το δουμε αυτο στην πραξη μηπως?)
............................
πολυ γλυκα μελακια κ μηνυματα, με κανουν κ χαμογελω. Thanks guys! You really made me feel so much better :-)))
...................................
Απεκατασταθη παλι εντος μου ο ρυθμος του κοσμου, κοινως ειμαι παλι στην κοσμαρα μου
:-)